Jacy rap. Nie oceniaj bloga po tytule.

Nowe popkillerowe teksty + SULW2011

2012-02-03T17:15:00.004+01:00

Yo,

podrzucam kilka tegorocznych tekstów dla Popkillera (w tym wywiad z Killa Kelą, który utwierdza mnie w przekonaniu, że wszystko idzie w dobrą stronę) oraz informuję, że pod tym adresem znajdziecie mój nowy projekt, traktujący o sztuce ulicznej lewobrzeżnej Warszawy AD 2011. Wszelkie info znajdziecie tam, aktualności na fanpage'u. Zapraszam.

Aha, w najbliższym czasie na Popkillah' recenzje Projektu Nasłuch, Nocnych Nagrań i Zbyla, relacja z Bitwy o Kontrakt oraz moje TOP18 zeszłorocznych polskich numerów.

5,
Jaca

recenzja Gadabit "Gadabit"
relacja i zdjęcia z koncertu Killa Keli
wywiad z Killa Kelą
podsumowanie roku Procenta
podsumowanie roku Jeżozwierza

Końcoworocznie

2011-12-30T13:00:00.005+01:00

Cześć cześć,

końcoworoczne życzenia udanego kolejnego roku i tak dalej. Melduję, że od października współpracuję z szacownym portalem popkiller.pl. Jeśli jesteś ciekawy/-a, co tam większego nabazgrałem, służę linkami.

Recenzje:

Hurragun - Hurrap
Rak Raczej & Had Hades - RH-
Stylowa Spółka Społem - Powrót Po Przeszłości (Przegapifszy #37)
Starszy Brat - Bity Rymy Weekend
Onar - Dorosłem Do Rapu
Siedem Łez - 2+2=7 (Przegapifszy #38)
Jasiek MBH - Nazwij To Jak Chcesz
Tusz Na Rękach - Uwolnić Umysł
1z2 - Nic Co Ludzkie (Przegapifszy #40)
V/A - Aloha 40%

Felietony:

Złoto? Jak dla kogo

Relacje:

Bardziej beat niż box - relacja z WBW Beatbox Battle 2011

Wywiady:

Za dużo Youtube'a, za mało stylu - wywiad z Pejotem
Profesjonalny amator - wywiad z HardManiaciem
Producent musi wiedzieć, jak jego podkład ma śmigać - wywiad z Mżawskim (Tak To Się Robi #24)

Dziennikarski wątek kontynuując, ukończyłem w tym roku trzy warsztaty, z czego dwa były na sporawym kozaku, ponadto nawiązałem chwilową współpracę z "Magazynem Przemysłu Mięsnego", co zaowocowało dwoma tekstami. Poniżej możecie je sprawdzić w wersji elektronicznej (na papierze wygląda dużo ładniej, jaram się).

Wiosna Józefa Karolczaka (strona 47)
All exclusive (strona 78)

A odchodząc od pismaczenia, w drodze jest kozacki projekt o roboczej nazwie "Sztuka uliczna lewobrzeżnej Warszawy 2011". Oczekuję jeszcze tylko na akceptację środowiska i później będzie można wyjść z tym do ludzi.

No i tekstowo forma rośnie, rozpieprzymy w niedalekiej przyszłości rap-biznes, wierzę.

Do usłyszenia, yo.

Hurragun - Hurrap

2011-10-15T23:17:00.003+02:00

Recenzja pojawiła się na Popkillerze, check it!

Retro-future

2011-08-01T13:30:00.001+02:00

Oh my God, niunia, patrz, co to w kinach będzie, jakiś Kubuś Puchatek dziwny, i to w 3D, eh, za naszych czasów to były prawdziwe bajki, porządna komputerowa animacja, ciekawe, co z tych dzieciaków wyrośnie…. W ten oto sposób przerażona licealistka zagadnęła swoją koleżankę. Dobitny dowód na to, że dopadł nas styl retro-future, z delikatnym akcentem na nostalgię.

Przejawem tego właśnie prądu jest chociażby zastanawiająca niechęć współczesnej młodzieży, od urodzenia przecież atakowanej przez rozmaite gadżety, do ultranowoczesnych rozwiązań. Niezwykle szybki rozwój techniki sprawił, że młodzi wydają się być nasyceni i w pełni zadowoleni z tego, co mają, kolejne cuda niewidy zostawiając tym obecnie bez włosów na jajach. A tak całkiem serio, czynnikiem odpowiedzialnym za taki stan rzeczy jest oczywiście moda. W pewnym momencie jakiś spec powiedział: stop! Miejcie te swoje iPody i wypasione komórki, ale nie dajcie się inwazji trój wymiaru ani audio boków. I kupcie sobie jakiś winyl lub książkę, w której każda strona jest pożółkła. Na Facebooku zaś utwórzcie fanpage „Kocham swoje lata dzieciństwa” oraz „Tęsknię za czasami, których nie znam”. Idąc tą drogą, dojdziemy niedługo do absurdu, w którym będziemy czcić jednocześnie kasety magnetofonowe i mp3-ki. Dziś jednak w dobrym smaku jest umiejętne połączenie staroci z umiarkowaną awangardą.

Z definicji, każda moda jest kretyńska (poczujcie ten szczeniacki bunt!), w tym przypadku nie jest inaczej. Pozwolę sobie tutaj wtrącić drobny banał: świat się zmienia, cywilizacja idzie do przodu, a co powinno być tego następstwem – nieużyteczne graty wrzucamy do szufladki z etykietą „melodia przeszłości”. Zobrazuję to na przykładzie najbliżej mi muzyki: na początku naiwniacy próbowali łapać dźwięk do słoika, później jakaś tęga głowa wymyśliła płytę gramofonową, następna tęga głowa – kasetę, następna – płytę CD, jeszcze następna – format .mp3. Zastanawialiście się kiedyś, na czym słuchałby swoich ulubionych utworów nastolatek z połowy lat 90-tych, gdyby miał do wyboru walkmana i iPoda? Zapewniam was, że dumnie paradowałby po mieście z nowiutkim cackiem made by Apple. Niestety, biedak nie miał alternatywy dla walkmana. Walkman ten zaś nie miał konkurencji nie dlatego, że jego właściciel był przekonany, że za 20 lat będzie cudownym wspomnieniem z dzieciństwa, tylko dlatego, że był super nowy. Wow, stary, ale masz walkmana, zazdroszczę ci.

Teraźniejszy renesans wszelkich reliktów, szczególnie winyla, jest natomiast wyjątkowo sztuczny. Próba reanimacji trupa, która jednak nie ma szans na powodzenie, ponieważ lekarz koniec-końców okaże się skorumpowanym sukinsynem. Weźmie hajs i tyle go widziano. Wniosek? Słuchaj dobrej muzyki, oglądaj dobre filmy, czytaj dobre książki, podziwiaj dobrą sztukę, rozmawiaj przez dobry telefon, w jakiejkolwiek formie nie zostałoby ci to podane. Ot, takie moralizatorskie zakończenie od posiadacza starej Nokii, kupującego płyty winylowe i raczącego się dźwiękami z odtwarzacza MP3. Moda…

Bełkot

2011-07-08T14:30:00.000+02:00

Zastanawiam się, gdzie jest granica pismackiej żenady w przedstawianiu zjawiska pt. „używki wśród młodzieży”. Częściową odpowiedź na to pytanie daje Anna Malinowska, autorka reportażu „Nie wypić nie wypada” („Duży Format”, 7 lipca 2011r.) Poprzeczka jest zawieszona naprawdę wysoko.

Oczywiście, prawdą jest, że już dzieciaki z gimnazjum chleją i palą, niekiedy na potęgę. Prawdą jest, że wiek inicjacji seksualnej spada. Prawdą jest, że dzisiejsi nastolatkowie to, generalnie rzecz biorąc, jakiś przykry wybryk natury. Żeby dojść do takiego wniosku, nie trzeba jednak analizować fachowych statystyk starych zgredów – wystarczy wyjść na ulicę. Żeby we wstępie super bardzo dającego do myślenia artykułu napisać, że 90% młodzieży poznało smak alkoholu, nie trzeba liczb i wykresów. A żeby dodawać tonem „w jakim okrutnym świecie przyszło nam żyć”, że piją i chłopcy, i dziewczynki, Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych również nie jest potrzebna, potrzebne są za to klapki na oczach i chęć pokazania, że moralny upadek białogłowych przyprawia panią redaktor o drżenie łydek.

Motywem przewodnim tego śmiesznego reportażu są zwierzenia 14- i 15-latków z Gliwic i Dąbrowy Górniczej. Wcześniej jeszcze, zgodnie z żurnalskim regulaminem, pani redaktor wymyśliła chwytliwe śródtytuły. „Hobby to wiocha”, „Seks to zabawa”, „W klubie zawsze jest spina” – jest potencjał. Następnie przedstawia rodziców młodocianych. Celem jest podprogowy przekaz, że browar plus szlug są zmorą zarówno pociech ojca biznesmena i matki modelki, jak i pociech, których wychowaniem zajmuje się matka z pensją 1200zł. Zadanie wykonane bez zarzutu, więc z czystym sumieniem można spisywać autoryzowane zapewne wypowiedzi bohaterów. Pamiętając naturalnie, iż wypada koloryzować słownictwo na wymyślony na potrzeby tekstu slang i udawać staromodną, żądając tłumaczeń, kim jest „ziom”. No wie pani, ziom to taki kumpel z osiedla, razem z nim walę heroinę; mamy wtedy ostrą fazę. Co to jest faza? Wie pani, faza to taki stan, kiedy razem z ziomkiem, czyli moim kumplem z dzielni, znaczy się – z osiedla, się na********my. To jest faza. Zresztą, wie pani, moi koledzy opowiedzą pani więcej, pani spisze ich fascynujące życiorysy.

Piotrek, lat 14. Pierwszy kieliszek wódki przechylił dwa lata temu, pierwszy zgon (to taki slangowy kac, pani redaktor) – rok temu. Mama zrobiła mu za każdym razem lipę. Ma 9-letniego brata, który odstawia niezłą manianę, gdyż idzie do klasy sportowej. Piotrek uważa, że to siara, jego sport nie obchodzi. W ogóle hobby to syf, chyba że komp, Gadu-Gadu i parę fajnych stron w Internecie, ewentualnie zgrywy (psikusy) w parku. Polityka go nie obchodzi, tak samo jak seks. Szkoła to kicha. Nie wie, co będzie robił w życiu, jeszcze nie myślał o tym. Ma jednak plan, który zakłada, że z zajebistych części poskłada zajebiste auto.

Od autora: Zajebiście, pani redaktor. Media lansują słowo „zajebiście”, więc w ustach nastolatka musi być ono niemal częścią modlitwy.

Wojtek, lat 14. Idąc na bibę (imprezę), wciska starym kit (kłamie pierworodnym w żywe oczy). Nie zna nikogo, kto nie byłby uzależniony od narkotyków. Alkohol pije dla odwagi i żeby poderwać dziewczyny. Niektóre z nich chcą się tylko całować i macać, niektóre idą na całość. Seks to dla Wojtka zabawa. Kiedyś, jak był młodszy, grał w butelkę, teraz uważa, że to przypał. Obecnie rucha jak alfons, lecz zawsze używa prezerwatywy. Zuch chłopak. Twierdzi, że picie jest lepsze niż czytanie książek.

Od autora: Pani redaktor, za ostatnie zdanie należy się pani order uśmiechu. Bez kitu (naprawdę).

Kaja, lat 15. Pokazuje się na imprezach, do których godzinami się przygotowuje z koleżankami. Czyta modne czasopisma, z nich czerpie inspiracje, wybierając strój. Piła już wódkę, wino i piwo. Nie smakują jej, ale brak biedaczce asertywności. Często kłóci się ze staruszkami o pieniądze. Sama o sobie decyduje.

Kamil, lat 14. Wie z autopsji, że wódkę sprzedadzą nawet 12-latkowi. Po piwie startuje do najlepszej dupy w klubie. Najpierw patrzy na tyłek, potem na cycki. Kilka razy brał amfę. Zdarzało mu się nie wracać do domu na umówioną godzinę. Przyszłość jest dla niego niewiadomą, aczkolwiek chciałby założyć rodzinę i kupić zajebisty samochód. Dziewczyny lubią zajebiste bryki.

Dagmara, lat 15. W necie przeczytała, że trawka to nie narkotyk, dlatego z chęcią po nią sięga. Zaletą marihuany jest to, że mama jej nie wyczuwa. Od imprez woli koncerty – Coma, Strachy na Lachy, Myslovitz, Każda Polska Alternatywna Kapela. Na jednym nawet zasnęła, zaliczywszy potężny zjazd (pani redaktor se wygoogluje). Sądzi, że chłopcy to chamy, chcący ją tylko przelecieć.

Na deser – rozmowa z terapeutą, czyli co robić, gdy moje dziecko wróci do domu pod wpływem środków odurzających i czy dziękować im za wyrzucenie śmieci.

Polska młodzież pije, pali, ćpa, uprawia seks już po mutacji, nie ma zainteresowań, przeklina, pluje na chodnik, nienawidzi szkoły, olewa rodziców i nie je warzyw. Pani redaktor, gratuluję wyboru osób, które miały przedstawić ogół. Cholernie reprezentatywne te osoby, serio. Na tej samej zasadzie mogę zaryzykować stwierdzenie, że każdy dziennikarz jest niekompetentny. Pani redaktor przy tym artykule kompetencji (i dobrej woli…) zabrakło, więc zapewne reszcie dziennikarzy to pojęcie również jest obce. Wiadomo – lepiej się sprzeda zruganie większości za powszechne grzechy, niż pochwalenie mniejszości za fajne działania.

Recenzja: Wigor/Trojak - Synteza

2011-07-04T21:43:00.000+02:00

Trochę przykro patrzeć, jak młodsi słuchacze traktują rodzime hip-hopowe legendy. Wydaje mi się, że już sam wpływ ich muzyki na pokolenie nieco starsze każe oddać im należny szacunek. Poprzez szacunek rozumiem chociażby zastanowienie się, czy przystoi napisać „chujowe, nie słuchałem” o płycie Wigora (a więc członka kultowego składu Mor W.A.) i Trojaka. Tym bardziej, że „Synteza”, bo tak nazywa się ich wspólny album, to produkcja przynajmniej przyzwoita.

Wigorowi niedawno stuknęła trzydziestka i wyraźnie „słychać” ją w tekstach. Nie oznacza to bynajmniej, że facet zezgredział – nie, on po prostu dojrzał. Nie porusza specjalnie wyszukanych tematów, raczej twardo stąpa po ziemi i trzyma się codziennych spraw. Przemyślenia o życiu, o ludziach (rozliczenie się z ojcem w, niezbyt udanym co prawda, storytellingu „Był taki czas”) i o rapie. Szczery, pozytywny przekaz, pozbawiony moralizatorstwa, choć czasem trącący o banał. To wszystko nawinięte prosto, bez technicznych fajerwerków, ale solidnie i z głową. No i z serduchem, czego dobitnym przykładem jest świetna „Czysta forma”. Swoją drogą, teledysk do tego numeru daje mega pozytywnego kopa i utrzymuje w przekonaniu, że hip-hop w Polsce ciągle ma sens.

Chciałem napisać, że tło dla wywodów Wigora i zaproszonych gości (najlepiej, o dziwo, Kulfon; jedynie Peper się nie popisał, bo pozostała trójka – Diox, Juras i Pelson – na swoim stałym poziomie) stanowią bity Trojaka. Błąd – one nie stanowią tła, a wręcz wybijają się na pierwszy plan. Mocne bębny i ciężki bas tworzą nienaruszalny szkielet każdego z nich. Ciepłe, bujające sample (wspomniana wcześniej „Czysta forma”, „Szczery do bólu” czy „Ciągle widzę sens”) mieszają się z dynamicznymi klawiszami (singlowy „Rdzenny warszawiak”, „Raz a porządnie”). Brak tu może trochę różnorodności i błysku, ale całość wypada na spory plus. Klasyczne, nieprzekombinowane brzmienie perfekcyjnie okraszone skreczami i cutami DJ-a Ministra (dodatkowo DJ Kebs w „Nie ma żadnego ale”, klasa!) – to się chwali.

Gdzieś w natłoku tegorocznych premier, „Synteza” została zepchnięta na boczny tor. A szkoda. Nie jest to oczywiście album w żaden sposób przełomowy, nie jest to album idealny. Jest za to blisko godzinną dawką niezłych rymów i bardziej niż niezłych bitów, które zdecydowanie zasługują na uwagę. Trójka. Plusik za bardzo estetyczne wydanie.

Bunt

2011-07-02T16:15:00.000+02:00

Bardzo ciekawy artykuł Mariusza Cieślika Zmierzch rockowego buntu („Newsweek” 26/2011) tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że dziś buntować się nie wypada. Jest to na tyle niepoprawne, iż winniśmy zostawić to 13-latkom i ich pójściem do łóżka po 22.00.

Trudno rzecz jasna wymagać, żeby polska młodzież – jak rockmani od Cieślika – przeciwstawiali się problem tej rangi, co wojna w Wietnamie. Żyjemy w końcu w całkiem przyjaznym państwie, a grodzone osiedla i modne ciuszki dodatkowo utrudniają jej zadanie. Bunt można jednak definiować bardzo szeroko; cóż z tego, skoro rośnie nam pokolenie do bólu grzeczne i poukładane. Pokolenie pogodzone z nijaką rzeczywistością, wszechobecną przeciętnością, atakującą zewsząd głupotą. Pokolenie, które w kwestiach dla siebie ważnych ma mało do powiedzenia. Mówię: dla siebie ważnych, ponieważ życie uczy, że licealiści dywagujący niczym wytrawni eksperci o wielkiej polityce są mało wiarygodni.

Doskonale pamiętam jak na niedawnej konferencji „Muzyka a Biznes” raper Proceente stwierdził, że hip-hop jest – i zawsze był – nośnikiem buntu. Równie dobrze jak tę wypowiedź pamiętam momentalne ustanie szeptów tych wszystkich studenciaków, których tylko i wyłącznie wrodzona grzeczność powstrzymała od salwy śmiechu. Zaraz, jak to, bunt? Posłuchaj, kolego, bunt jest już passé. Teraz ma być lekko, łatwo i przyjemnie, zaś wszelka niesubordynacja może spowodować wyrzucenie z uczelni i powyłamywanie szprych w twoim holenderskim rowerku. Nastawa się na chillout, men, wyluzuj, bierne przyglądanie się to niemal jak walka ideały, spójrz na to z tej strony. Bądź miły, nie manifestuj swojego zdania, nie wdawaj się w dyskusje, don’t worry be happy. Możesz co najwyżej szeptem kurwy rzucać.

Muzyka obecnie również ma niewiele do zaoferowania potencjalnym rebeliantom. O współczesnych gitarowym rzępoleniu przeczytacie, kochani, w „Newsweeku”, o rapie (przedstawionym we wspomnianym tekście jako spadkobierca rockowych idei) ja postaram się coś od rzeczy napomknąć. Otóż polscy raperzy buntownikami w pewnym stopniu są, pytanie tylko: w jakim? Chuje słane na policję i rząd są wyjątkowo miałkie, populistyczne i ogólnikowe. Na pewno przejawy buntu można dojrzeć w zachowaniu, stylu bycia, odrzuceniu pewnych norm czy przekazywaniu niepopularnych treści (choć często ocierających się o banał), jednak największe działa są wymierzone w tej chwili przeciwko tzw. hejterom, czyli anonimowym osobom obrażających wykonawców na internetowych forach.

Nic ciekawego, panowie.

Prawdziwi warszawiacy?

2011-06-17T21:22:00.000+02:00

Moda to taki fenomen, który polega na tym, że choć zmienia się wyjątkowo często, to jednak zawsze jest. Moda na to, moda na tamto, moda na jeszcze coś innego, ale moda to jednak zawsze moda. Constans.

Ostatnimi czasy wytworzyła się na przykład moda na Warszawę. Młodzi warszawiacy nagle zauważyli jej piękno i wyjątkowość. Stanęli oni po stronie barykady, która nazywa się jedyni prawdziwi prawowici mieszkańcy stolicy. Nic to, że nasza odwieczna miłość trwa z grubsza od dwóch tygodni. W opozycji do tych true zmuszona jest być cała reszta: karierowicze, sezonowcy, fałszywcy, dwulicowcy. O nie, nie, kochani, wy nie jesteście stąd. To jest nasza Warszawa. My ją kochamy od zawsze i na zawsze. Od dwóch tygodni. Z grubsza. I to my bronimy Jej dobrego imienia na Fejsbuczku, bo to my Ją od zawsze od dwóch tygodni kochamy i w ankiecie Za co nie lubicie Warszawy? zaznaczamy odpowiedź: Warszawa jest zajebista (serduszko). Bo – nie wiedzieć czemu – miłość jest równoznaczna z brakiem trzeźwej oceny. Może działa jeszcze efekt zauroczenia. W końcu to dopiero dwa tygodnie.

Do czego zmierzam? Otóż zmierzam do buńczuczności i niezrozumiałego zbulwersowania młodych, od dwóch tygodni zakochanych. Bo że Warszawa jest synonimem świetlanych perspektyw i możliwości zrobienia kariery, jest wiadome nie od dziś i nie podlega dyskusji. Prawda absolutna. Zauważam to jako poznaniak z pochodzenia, a podwarszawiak z zamieszkania. I również jako gość zajarany TYM miastem, jego kolorytem, specyficzną atmosferą, jego potężnym kontrastem. Inspiruje mnie TO miasto, praktycznie w każdej wolnej chwili wsiadam na rower i – od przedmieść po salony – fotografuję stołeczne graffiti. Street art., w szerszym znaczeniu. Jestem zatem, można powiedzieć, podwójnym produktem mody, bo nie dość, że pseudo-warszawiak, to jeszcze moje hobby to sztuka ulicy. A to po filmie Wyjście przez sklep z pamiątkami wszyscy zapałali gorącym uczuciem do Banksy’ego, a to wszyscy zaangażowali się w obronę najdłuższej w Europie legalnej ściany graffiti na Służewcu. Street art to temat na tyle wałkowany, że jeden z dziennikarzy Gazety Wyborczej stwierdził wręcz, że informacja o kolejnym muralu może przyprawić co najwyżej o lekkie ziewnięcie. Swoją drogą, rozumując w ten sposób, śledzący nagonkę na kibiców już dawno powinni zapaść w zimowy sen.

Skończyłem na tym, że jestem podwójnym wytworem mody, co po części pewnie jest prawdą. Ale jest taka kwestia, że nie afiszuję się z tym, czyli nagle nie poczułem się prawdziwym warszawiakiem czy też wielkim znawcą sztuki. Warszawa ciekawiła mnie wcześniej, graffiti również, obecny medialny szum mógł tylko umocnić we mnie te zainteresowania. U od-dwóch-tygodni-prawdziwych-warszawiaków zapał zgaśnie już niedługo, po nadejściu kolejnej mody. Dlatego jestem zdania, że nie są oni upoważnieni do szydzenia z przyjezdnych. Bo gdyby faktycznie rdzenny warszawiak, taki ze stażem 14+ dni, zapytał ich o historię miasta czy o jakąś przedwojenną ulicę, spojrzeliby na niego z politowaniem i wskazaliby drogę do najbliższego Coffeeheaven. Tych od dziada-pradziada jest w Warszawie coraz mniej i nic nie wskazuje na to, żeby ten trend zostanie zahamowany. Tacy z was, droga waleczno młodzieży, warszawiacy, jak z koziej dupy trąba.

Równoległość po warszawsku

2011-06-04T21:20:00.004+02:00

Tym razem nie muzycznie, a o projekcie Miasta Równoległe - http://www.ciudadesparalelas.com/menu_polaco.html, w ramach kwietniowych warsztatów zostałem zobowiązany do napisania na ten temat. Jakbyscie mieli ochotę, zapraszam do lektury.

MIASTA RÓWNOLEGŁE to projekt, który poprzez zderzenie mieszkańców metropolii z nieoczekiwanymi sytuacjami w na pozór dobrze rozpoznanych miejscach, wprowadzenie nas do przestrzeni, do których nie mamy wstępu, umożliwienie spotkań z ludźmi, z którymi na co dzień nie przychodzi nam obcować, penetrowanie zagadnień związanych z życiem codziennym (pracą, zakupami, uczęszczaniem do bibliotek czy urzędów) ujętym w niecodzienne ramy artystycznego zdarzenia, stara się poszukiwać różnicy w jednorodnym pejzażu globalnego świata, która byłaby zdolna otworzyć nas na alternatywny porządek wyobraźni oraz indywidualnego i zbiorowego życia.

Informacja ta pochodzi z profilu Miast Równoległych na pewnym portalu społecznościowym. Potrzeba nie lada skupienia, żeby powyższe zdanie łyknąć w całości za pierwszym razem. Osiemdziesiąt dwa wyrazy, z których warto organizatorów rozliczyć.

Słowa od pierwszego do osiemnastego: w porządku, udało się, zrealizowane, po prostu perfekt. Nawet moja złośliwość nie może temu zaprzeczyć. Performance Dominica Hubera – Prime Time – bez dwóch zdań zaciekawił przechodniów. Pewien niezorientowany jegomość, zdziwiony widokiem kilkudziesięciu osób z identycznymi słuchawkami wpatrzonych w 15-piętrowy budynek, zapytał: OCB (o co chodzi – przyp. JB), ktoś skacze z dachu? Sympatyczna pani, której zadaniem było rozwiewanie tego typu wątpliwości, wytłumaczyła, że to takie przedstawienie, w którym prawdziwi mieszkańcy bloku u zbiegu Świętokrzyskiej i Bagno odgrywają role, które przypisał im szwajcarski scenograf. Aha – lakonicznie odparł Pan Dociekliwy.

Słowa od dziewiętnastego do sześćdziesiątego (żeby ułatwić nawigację, podpowiadam: chodzi o fragment wprowadzenie (…) zdarzenia): 2-0, bo rzeczywiście nie codziennie stoi się przez 40 min. bez ruchu w holu Sądu Najwyższego i słucha wycia chórzystów, którzy domagają się sprawiedliwości w sprawie bezprawnego wykorzystania znaku towarowego przez toruńskich piekarzy. W imię ludu Christiana Garcii dało nam taką niepowtarzalną okazję, za co stokrotne dzięki, panie Garcia.

Słowa od sześćdziesiątego pierwszego do osiemdziesiątego drugiego: to już wyższy level, nie dla tłumoków. Nie że mam niską samoocenę czy coś, ale nie znalazłem różnicy w jednorodnym pejzażu świata i nie otworzyła mnie ona na alternatywny porządek wyobraźni. Na alternatywny porządek zbiorowego życia również nie, na alternatywny porządek życia indywidualnego – tym bardziej. Może rozwikływanie tego rodzaju zagwozdek to działka studentów (główni odbiorcy festiwalu), w końcu to jeden z nich, Pan Miły, wygarnął swojej rozmówczyni, że jest tak alternatywna, że sra bursztynem. Chyba w ramach rozluźnienia atmosfery.

Drążąc dalej ten nieco humorystyczny wątek – kurczę, wejściówki na oba wydarzenia dostałem za darmo, dodatkowo dostaję możliwość publikacji tego tekstu na stronie organizatora, a tymczasem wazelina nijak ma się do ustawowych norm. Jakim brakiem wdzięczności musiałbym się wykazać, narzekając, że na przykład informacja szwankowała po maksie (vide przedstawienie w Złotych Tarasach, na które również miałem zaproszenie i które miało się rozpocząć po tym w Sądzie Najwyższym – pani Informacja Centrum Handlowego zdziwiona była, że coś takiego w ogóle ma się odbyć, a o której godzinie i gdzie dokładnie, Bóg jeden raczy wiedzieć; co miałem począć, biedny – odpuściłem sobie)? Strzałem w stopę mogłoby być również napomknienie, że dziesięć minut na ul. Bagno 3 straciłem z powodu niewiedzy, że żeby jakiekolwiek urządzenie elektroniczne mogło działać zgodnie z przeznaczeniem, trzeba off zmienić na on. Dlatego, mając na uwadze interes własnego tyłka, daruję sobie wymienianie niezbyt chlubnych ciekawostek i przejdę do mocnych stron jednej i drugiej obserwowanej przeze mnie sztuki.

Prime Time, choć nieco sztuczny, dał możliwość zastanowienia się nad mentalnością warszawiaków (nie tylko ich zresztą): ten sam blok, różny staż w nim, różne osobowości ludzi, a to samo ich zamknięcie na sąsiadów i ciekawe, nie zawsze prawdziwe, bezpodstawne wyobrażenia o sobie nawzajem. Spłycając problem, można płaczliwym tonem stwierdzić, że beznamiętny wyścig szczurów zabił międzyludzkie relacje. A konsumpcjonizm powoli zżera własny ogon. Ale to temat na dogłębniejsze rozważania mądrych osób, które mogłyby przeanalizować każdy czynnik, który ma wpływ na konkretną jednostkę z konkretnym numerem PESEL.

W imię ludu z kolei pozwoliło się przekonać, jak wspaniała akustyka panuje w siedzibie Anny Marii Wesołowskiej i jej podobnych. O co chodziło panu Garcii, trudno jednoznacznie ocenić (może najbardziej zainteresowani, ci z kujawsko-pomorskiego, zabiorą głos?), niemniej wytwór jego bujnej imaginacji oglądało się z nieschodzącym z twarzy zaciekawieniem.

No, i wazelinka w normie. Jeśli doszedłeś do tego miejsca, szanowny czytelniku, wiedz, że właśnie tobie chciałbym polecić ten projekt. Jeśli oczywiście kiedyś ponownie zawita w Warszawie.

W każdej kropli potu

2011-05-15T18:26:00.002+02:00

Nie ma wiatru, bo to przeminęło z dźwiękiem – takim zaskakującym wnioskiem mógłby autor tej sentencji – raper VNM – podsumować tegoroczne Warsaw Challenge, czyli – w założeniu – święto osób w spodniach 3XL i większych. Bingo, mówię o hip-hopowcach, 1-0 dla was. Otwarte mistrzostwa Warszawy w breakdance o nagrodę prezydenta miasta stołecznego Warszawy – ta nazwa zobowiązuje, nie?

I zobowiązuje, tylko do czego? Do marudzenia małolatów w trakcie walk b-boyów w stylu: ja p*******, jeszcze są…, dobra, ziom, postójmy tu te 10 min., zaraz będzie Grubson? Do tego także, ale do poziomu bitew – również, jak najbardziej. W tej kwestii nie ma powodów do narzekania – tancerze wywijali naprawdę ładnie, a finał to pozamiatał po całości. Nawet publika na ostatecznej rozgrywce dopisała. Swoją drogą, jak to jest – że biali mogą cuda nie widy na tym parkiecie wyczyniać, a czarni i tak im zleją tyłek? Niesamowici są oni, te czarnuchy. Respekt i szacun, wplątawszy hip-hopowy slang.

W tym miejscu urywam wątek ekwilibrystycznych baletów, co zakrawa na niemały absurd, bo przecież nie po to są to mistrzostwa w breakdance, żeby całą uwagę skupiać na koncertach. Ale nic to. Życie, k****.

Koncerty… Panie Jacku, jak sobie poradziły polskie ekipy?

Szczerze? Nic na to nie poradzę, ale poradziły sobie średnio. Co pan z pierwszego akapitu - VNM, znany także jako Przez-Bitą-Godzinę-Nie-Idzie-Zrozumieć-Żadnego-Wypowiedzianego-Przeze-Mnie-Słowa, robi na scenie przed sporą przecież publicznością? Co robił zespół Dwa Zera, który przecież – oddać mu trzeba – wydał niedawno świetną płytę (wytwórnio PROSTO, jak mogliście aż tak skopać promocję…)? Co robi Chonabibe Soundsystem? Kto to jest w ogóle? Pozytywne, radosne, sympatyczne, zabawa, zabawa, tralalala, tylko co z tego, skoro słabe toto? Co robi Zaginiony? Kto to jest w ogóle (vol. 2)? A poza tym, panie Niszowy, na taką imprezę wypadałoby założyć coś innego niż stary dres. Ja wiem, że unikasz światła kamer, ale obciachu też wypadałoby unikać.

HiFi Banda, Parias – byli, zagrali. A na drugi dzień nic nie pamiętasz. To znaczy –źle nie było, co nie znaczy, że było dobrze. Rzemieślniczo, rzekłbym. Tede – bardzo w porządku, chociaż zaczepki w stronę Piotra Kupichy czy innych tego typu tworów mógłby sobie darować. Grubson – ten to jest skurczybyk: żadne radio go nie gra, żadna telewizja muzyczna nie emituje jego klipów, a ludzi tyle, że amfiteatr w Parku Sowińskim zapełniony po brzegi, normalnie szpilki nie wetkniesz. Zapełniony po brzegi ludźmi, wśród których czułbym się stary (toteż wybrałem relaks na zielonej trawce). Mina ochroniarza na widok może 11-letnim typka, co sobie odpala papieroska – bezcenna. Generalnie - pokój, miłość, wzajemny szacunek. Bla bla bla, skandują tak te matoły, a pan, panie Grubson, serio wierzysz, że młodym te wartości przyświecają? Panie, daj pan spokój, w jakim świecie pan żyjesz?

Jak z kolei spisały się inne nacje? De La Soul zza Wielkiej Wody zrobili show niemały, przyznaję, cieszyłem się jak głupi. Cholera, cała trójka po 40+ lat, a witalności mogą im pozazdrościć 20-latkowie. Tyle że co po legendach z NYC, którzy zagrali przekrój największych klasyków, skoro dzień później Hocus Pocus zrobiło coś absolutnie wspaniałego? Coś, co zostanie w głowie pewnie do końca życia (albo i dłużej, ateisto). Takie patenty nieraz stosowali, że klękajcie narody. Kontakt wokalisty - 20syla - z publiką był tak niewiarygodny, że głowa, w której przecież ten koncert ma zostać do końca życia, mała. I to pomimo bariery językowej. Zresztą, jakiej bariery? To zamknięte głowy, w których takie imprezy do końca życia na pewno nie zostaną, tak biadolą. Jeszcze raz - naprawdę, rewelacja. W każdej kropli potu.

Organizacyjnie też przebiegło to wszystko sprawnie, prowadzący: Zajcew i Filip Rudanacja godnie zastąpili znanego z wcześniejszych edycji Rufina. Tylko pogoda nie dopisała tak, jak termin – 7-8 maja – tego wymagał. A że średnia wieku (którą niechcący podniosłem), zachowanie i ubiór hip-hopowców do godziny 20.00 (czyli do momentu pojawienia się zagranicznych gości) mogły przyprawiać o uśmiech, to tylko dobrze. Lepszy śmiech niż Rutinoscorbin.

Ściana płaczu

2011-04-10T13:39:00.003+02:00

Chodzę na warsztaty dziennikarskie na SWPS, tak że muszę tam cisnąć teksty. Tutaj pierwszy z nich, zapraszam do przeczytania.

V Konferencja Muzyka a Biznes – za nami. Jeżeli chodzi o mnie, byłem tylko na pierwszym panelu, co to się dumnie nazywał Hip Hop nie umarł. Jako że całe przedsięwzięcie organizowane było przez Szkołę Główną Handlową (SGH), a konkretniej – przez niezależny magazyn studencki Magiel, zaproszono ludzi, którzy niekoniecznie mieli opowiadać, czemu dużo przeklinają lub dlaczego noszą złote łańcuchy. Albo z jakiej racji krok mają w kolanach. Kamil Jakuza - to wydawca, Michał Proceente Kosiorowski i Łukasz Stasiak - to zarówno raperzy, jak i wydawcy. Miał się pojawić również Wojtek Sokół, kolega po fachu dwóch wcześniej wymienionych, jednak na spotkanie nie dotarł. A szkoda, bo to gość siedzący w polskim bagienku muzycznym najdłużej z tej czwórki.

Na wykładzie poruszano przeróżne kwestie, począwszy od aspektów finansowych (czyli: dlaczego trzeba szyć przydługie koszulki, żeby cały ten proceder był rentowny), idąc dalej przez tematy dystrybucji płyt czy załatwiania patronatów, kończąc na procesie sądowym, który będzie miał miejsce 1 czerwca br. w Tczewie. Oskarżony – Michał Kosiorowski. Zarzut – ktoś na przystanku autobusowym w Tczewie nakleił cztery wlepki z logo jego firmy – Aloha Entertainment. 2000zł + koszty całej tej zabawy z wymiarem sprawiedliwości w Tczewie. Tczew. Nie mówię szeptem, gdy mówię, skąd jestem!

Odchodząc od Tczewa, chciałem pochylić się nad słowami Jakuzy, który w pewnym momencie (nie pamiętam dokładnie, do czego wówczas nawiązywał) zauważył, że środowisko hip-hopowe jest – w gruncie rzeczy – bardzo, można powiedzieć, zjednoczone. Przytoczył niedawną aferę ze słynnym murem, który okala tor wyścigów konnych na Służewcu. Kojarzycie, nie? Z grubsza, chodziło o to, że Adidas – bez żadnych konsultacji z osobami najbardziej zainteresowanymi – postanowił, że walnie sobie tam reklamę. Ot, tak. Przypomnę, że mówimy tutaj o półtorakilometrowej długości ścianie. Ścianie, która dla warszawskiej – polskiej wręcz – kultury hip-hop jest czymś absolutnie kultowym. Przez całą tę akcję, ściana miała zamienić się w Ścianę Płaczu. Czarną Ścianę Płaczu.

Ale starczy tych reminiscencji, bo: raz, że ogarnia mnie niecenzuralny rzeczownik na literę w; dwa, że zapominamy o Jakuzie, który to nie wygląda jak skejt. To co to za hip-hopowiec? Jeszcze do tego pełnoletni jest! Nie, to nie jest hip-hopowiec, nie może być! Jednak, jak by nie było, na potwierdzenie swoich słów (jeśli się zgubiliście w tym chaotycznym wywodzie, powtarzam – środowisko skejciorów jest zjednoczone, co pokazuje choćby ostatnia afera ze służewieckim graffiti) podał liczby – ponad 25.000 fanów strony Adisucks na Facebooku. Dodał również, że nie są to jedynie suche statystyki, ponieważ w ubiegłą niedzielę na Wyścigach na jamie (w wolnym przekładzie – skejciory się zbierają i stawiają kulfony, gdzie popadnie) pojawiło się około 2.000 osób.

Warto w tym momencie przyjrzeć się sile tego, przewijającego się w mediach do wyrzygania, portalu społecznościowego. A siła ta jest naprawdę ogromna. Gdyby nie Facebook, ten mur prawdopodobnie – właściwie na 100% - uległby doszczętnej dewastacji (tak, tak – dewastacji). Wystarczyło kilkadziesiąt tysięcy użytkowników lubiących Adisucks, żeby sprawa nabrała rozmachu, żeby wywrzeć presję. Oczywiście, ktoś tym stadem musiał dowodzić. Na pierwszy plan wysunęło się kilka osób robiących duży szum, wkrótce głos zabrały także ważne dla tej kultury postaci, wśród których prym wiódł legendarny DJ 600V. Rozmach, nie wierzycie? No, to zgadnijcie, jaki temat znajdował się na pierwszej stronie stołecznej Gazety Wyborczej (mowa o pierwszym wydaniu po tym skandalu)?

Jakuza napomknął również, że ma sporo wątpliwości, czy tacy rockmani zaangażowaliby się tak bardzo np. w obronę Hard Rock Cafe (gdyby zaszła taka potrzeba, rzecz jasna) jak zaangażowali się hip-hopowcy – zjednoczeni hip-hopowcy – w obronę niedawnej jeszcze Ściany Płaczu. Tu możemy doszukać się pewnego przekłamania. Bo to nasze środowisko wcale nie jest aż tak jednolite. Bo to wcale nie tylko to środowisko przyczyniło się do bojkotu. Bo jeszcze to i tamto, ale przejdźmy do sedna.

Duży ułamek internautów biorących udział w proteście to nie były skejciory. To były również małolatki (jako małolat – pozdrawiam!), bo wytworzyła się ostatnio moda na Warszawę. I <3 Warsaw. Kocham spacery nocą po Warszawie. Kocham Coffeheaven w Warszawie. Kocham wszystkie niesztampowe miejsca w Warszawie. I nienawidzę Justina Biebera. W Warszawie i nie tylko. Worldwide.

To byli również ludzie, którzy mieli dość wszechobecnej szpetnej reklamy. To były również osoby, które dojeżdżały np. z Piaseczna do pracy w stolicy. A jak dojeżdżasz z Piaseczna do pracy w stolicy, to proste, ziom, że oglądasz graffiti. To byli również znajomi znajomego znajomych skejciorów, które to skejciory poprosiły ich o wsparcie.

Tak że mówienie o braku zakłóceń wśród hip-hopowców jest nieco na wyrost, wydaje mi się. A to przecież im najbardziej powinno zależeć na pozostawieniu toru wyścigów konnych w spokoju. Jest tylko jeden problem - rośnie nowe pokolenie skejciorów, które hip-hop zna z Internetu. Kiedyś raper Mały Esz (obecnie ze trzy dychy na karku może) nawijał, że w podstawówce nie miał samych szóstek na semestr, ale tylko on wiedział, kim są Guru i Dj Premier. Teraz nie zna się nic poza nową płytą Ostrego. Nie wie się, kim jest Guru, bo dzisiaj guru to O.S.T.R., skądinąd świetny wykonawca. Ech, ten brak wiedzy i jakiejkolwiek hip-hopowej pasji wśród młodych, którzy przecież powinni być największym kapitałem tego hip-hopu...

Ale to nieważne. To znaczy ważne, ale chciałbym ten bezład i bezskład zakończyć innym, optymistycznym akcentem, chociaż pogoda szara jak miasto bez graffiti. Jako że dokumentuję owe warszawskie dzieła chuliganów i zwyrodnialców, ostatnio byłem pod Kościołem Dominikanów na Służewiu, gdzie również jest dość okazałe miejsce do malowania. Tak sobie pstrykam foty i pstrykam, pstrykam i pstrykam, aż tu podchodzi do mnie facet w średnim wieku. Podchodzi i pyta się: jak, szykujecie coś nowego? Bo te prace tu to już stare są, trzeba nam świeżości. Powodzenia!

Ej, czy to nie jest na maxa miłe i motywujące? Nawet mimo tego, że moje zdolności manualne predysponują mnie do zaszczytnych ostatnich stron w zeszycie od biologii?

Szybka, bezpardonowa, gorzka rozkmina

2010-10-23T17:23:00.008+02:00

Vienio mówi, że nie wie, jak można być tak zepsutym. Ja też nie wiem. Z tym że ziom z Molesty odniósł się do raperów, którzy tylko raz zakładają nowe buty, mi z kolei chodzi o pewną nieznajomą z Facebooka.

Sytuacja z gatunku tych, kiedy przez pierwsze 10min. śmiejesz się, a po upływie tego czasu myślisz sobie: ja pierdolę, co to się dzieje…

Panna liczy sobie niecałe 16 wiosen. To tyle z informacji praktycznych, teraz zajmę się wypunktowaniem informacji dodatkowych. Jak dużo można powiedzieć o osobie, nie znając jej. Pozwólcie, że ominę drobnostki, typu że w rubryce dzieci wpisuje koleżankę, a rodzeństwo to dwóch kolegów i następna koleżanka. Chociaż nie, inaczej: przyjaciółkę, dwóch przyjaciół i przyjaciółkę. Bez kitu, przykre jest, jak małą wartość ma obecnie to słowo. Ilu to my przyjaciół nie mamy.

Życiorys:
- jesteście głupi, a ja jestem fajna. :* - czyli takie hihihihihihihihihi, coś na styl tego, że najbliższe ci osoby żartobliwie nazywasz moja suczka (serce, kod HTML nie pozwala mi na jego użycie) czy mój debil. Oczywiście pamiętamy o dbałości językowej w wydaniu internetowym, czyli: nie zaczynamy zdania z dużej litery (sam często stosuję ten zabieg, ale dlaczego stało się to standardem, pewnym wyznacznikiem tego, kim jesteś?), używanie polskich znaków i pilnowanie przecinków (w miarę znajomości zasad interpunkcji) i ironiczna emotikonka.
- hej, hej, daj mi klej. <3 – czyli jestem szalona, zwariowana i wyluzowana, nie, debilki?
- YOU FUCKIN BITCH & COME SUCK MY DICK – i tu by się przydała przysłowiowa blacha na odmuł. Do teraz czuję głębokie zażenowanie, kiedy to czytam. Nie wiem, jak można być tak zepsutym, zgadza się. Mamy seks, co nie? To albo temat tabu, albo wyuzdane, śmiechowe nastolatki, które wiedzą, co, jak i do czego.

Ulubione cytaty:
- „pierdoli mnie to co myślisz chuju!” – chciałoby się powiedzieć ty, kurwa, głupia cipo, lecz Mes śpiewa, że nie wymawia na głos. Miało być śmiesznie, wyszło niesmacznie do granic jakichkolwiek możliwości. Co za głupia cipa. Ale szalona, zwariowana i wyluzowana.
- „ale to było dobre…” – ALE URWAŁ, ALE TO BYŁO DOBRE.
- „tato, tato kupa!” – czyli znowu chcę być śmieszna i żartobliwa, generalnie to śmieję się z reklam.

Zajęcia: bass guitar, playing guitar, sztuki walki, guitar, techno. Że niby się od tego odcinamy, że to bekowe, uc uc uc uc, a ja playinguję na guitar, c’nie i słucham…

Muzyka: … polskiej alternatywy, c’nie. Zabili Mi Żółwia, Happysad, Vavamuffin. Oraz Red Hot Chilli Pepers, Metallica i Bob Marley. Młodzi bawią się w alternatywę i chcą być vintage. Aha, Firmę też wpisała. jot pe, jot pe, jebać plastykę, jebać pomidory, jebać porządki, śmiechowo.

A jak tam, panie, zdjęcia? No są, są, tytuł galerii SEXINTHECLOSET (co za głupia cipa). Z gitarą, na łonie natury, z lizakiem, z koszulką I (serduszko) cokolwiek, z dymem wydobywającym się z ust. Spoko. Nie dla mnie widok młodych pseudo-ćpunków, jak twierdzi Bleiz na jednym z najbardziej słonecznych materiałów w mojej płytotece, hehehe.

Wniosek? Jak można być tak zepsutym, czemu my – młodzi – mamy tak dobrze oraz gdzie są rodzice, GDZIE SĄ KURWA MAĆ RODZICE?! Beztroskie wychowanie. Się w główkach co poniektórym poprzewracało. Tak że nie, drogie starsze panie z autobusów, nie mamy wspaniałej młodzieży. Bo na jednego gnojka, który pani ustąpi miejsca, znajdzie się czterdziestu, którzy będą opowiadać o piątkowych eskapadach, nie szczędząc pani uszu bluzgów.

stwierdzam, że moje życie staje sie powoli zajebiste, krok po kroku.

"Drzewa zapuszczają korzenie w nicości,
W gardłach nastała susza, gdy chodniki wypełniły się martwymi ciałami.
Te promenady są synonimem naszych cmentarzy."

Właśnie kliknąłem w jej tablicę. Bierze udział w: Dzień Ciumkania Penisa. Korci mnie, żebym podzielił się z moimi szanownymi czytelnikami linkiem do jej profilu, ale cholera wie, jak to się skończy. GŁUPIA CIPA, w głowie się nie mieści.

lubie w kościele, na łóżku jego rodziców i w chacie murzyńskiej - ta akcja z zostawianiem torebki? Uhuhuhu, grubo, grubo.

nono, proste.
Greta katoliczka, tak, leży obok mnie książeczka do bieżmowania skarbeczki

Z KIM POWINIENEŚ DZIŚ ŚPAĆ?
Greta z kim powinieneś się dziś przespać?:
1:FE! takie rzeczy to po ślubie!

Greta dowiedział/a się co o nim/niej wie RRR:
Kasia Masturbuje sie przy zdjęciu Justina Biebera. Myśli że to dziewczyna, dlatego nie sprawiaj mu/jej przykrości i nie mów że to chłopak.Bo to będzie dla niego/jej taki szok jak to, że Św.Mikołaj nie istnieje.

"ty ziomuś, moja KuMpElCIa LoFFciA SiE W ToBiE CrEJzOlSkO" (żartowniś).

Nie ma że boli, życie kopie po dupie.

Niekiedy nachodzą mnie takie refleksje, że wydaje mi się, że stawiam siebie jako wzór 16-latka, że możliwe są tylko minimalne odchylenia w tą czy tamtą stronę. Że jest jeden idealny Jaca, nikt go nie rozumie, a on nie ściąga mp3 z neta. Ciężko mi to ocenić. Chyba tak nie jest. Ale tylko chyba. Za pół roku rozliczę się sam ze sobą.

Słowo końcowe – nie jest dobrze z młodymi. Grzebanie w gównie. Keep in touch.

Ej, panowie, pogadajmy o hip-hopie

2010-09-26T18:21:00.002+02:00

Co w trawie piszczy? Ano w trawie piszczą chrząszcze, pasikoniki.

Jesteście w stanie zliczyć, ile to z ust naszych raperów padło follow-upów do Skandalu? Dużo, to na pewno. Idąc tokiem mówienia polskich nawijaczy, podziemnych luzaków z wódką, panienkami i najkami - w chuj dużo. Kto to tam był w Moleście a.d. 1998? Włodek i Vienio. No, to ten drugi właśnie wydał pierwsze solo - Etos. Jak myślicie, ile będzie nawiązań do tego albumu? Myślę, że niedużo.

Jaki ten rok, panie, w polskim rapie? Śmiem twierdzić, że nieszczególny. Chociaż… Ciężko mi dokładnie ocenić, czym dochodzimy do meritum.

Mam przed oczami siebie sprzed dwóch lat. Ułożona w Wordzie lista 300+ pozycji, które muszę sprawdzić. Selekcja polegała na tym, że jeśli kojarzę ksywę, to sprawdzamy. Tym oto sposobem przesłuchałem sześć płyt Ramony23.

Mam przed oczami siebie sprzed roku. Patronat Ślizgu = chłopaku, na co czekasz, pomyśl sobie, że jesteś odkurzaczem, ziu, ziu, i zasysaj.

Mam przed monitorem siebie teraz. Sprawdzam ponownie te śmieszne płyty, którymi się niegdyś jarałem i zostawiałem na twardym dysku. Beka. Się okazuje, że jest coś więcej niż polski rap i jest coś, co może być ciekawsze niż polski rap. Albo inaczej – jest ciekawy polski rap i nieciekawy polski rap.

Znudziło mi się ogarnianie tych wszystkich nic nieznaczących materiałów. Być może przez to nie wyłapałem jakiejś mega (ważne słowo) perełki, ale nie żal mi z tego powodu. Przestało mi się chcieć męczyć przy projektach, które nie dają gwarancji jakości. donGURALesko (ponoć niezły), jakieś Wice Wersa czy tego typu wynalazki. Szkoda czasu, wydaje mi się. Odstawmy na bok okładki z Painta.

Od trzech tygodni z hakiem wstaję przed szóstą, żeby zdążyć do szkoły – dojeżdżam sobie do Warszawki. Ma to swoje minusy, ma to swoje plusy, zrozumiałem przez to Fisza w Bla Bla Bla. Pozdrawiam kolegów z komunikacji miejskiej. Dzięki temu też mogę po lekcjach skoczyć do EMPiKu i się zaopatrzyć, w co trzeba. Vienio już kupiony, czekamy na AbradAba.

Calaki i inne mądrale (oj, no offence, też warty zapamiętania zwrot) leciały po lekcjach po pierwszego Volta i pierwszy Płomień, Jaca z kolei odkłada pieniążki na sprawdzone marki. Jak Tede wspomniał w Tej muzyce bodajże, na Note2, że rzeczony Note2 będzie S.P.O.R.T.-em (notabene, wreszcie przez mnie docenionym, hehehe), jak ktoś zaczniej od niej. Podobna zależność zachodzi pomiędzy Skandalem a Etosem. Stałem na stacji, czekając na opóźniony o pół godziny pociąg. Kurwa, no chcę to już odpalić. Można to chyba nazwać miłą zajawką. Zajebiście szanuje Vienia i uznałem, że – w tym chudym okresie wydawniczym (choć parę interesujących premier się szykuje) - chcę go wesprzeć. Nie wrócić do domu, ściągnąć żeby sprawdzić, bo to nie to samo. Ściągnąć, wrzucić na pendrive’a, podłączyć do wieży, swoim nieomylnym uchem ocenić: fajne, niefajne i – ewentualnie – pójść do dobrego sklepu muzycznego. Nie. Kupujesz, obierasz kierunek na hiphopowy kwadrat, zrzucasz plecak, wchodzisz na Ślizg, żeby zobaczyć, kiedy wreszcie Brudne Serca. Wróć. Zrzucasz plecak i odpalasz Etos. Nie jest to wspaniała płyta. Nie wiem nawet, czy dobra. Ale ma w sobie to coś, że się nią… jaram. EMPiK w Złotych Tarasach, spacerkiem na peron, pół godziny czekania, 40min. drogi powrotnej, dumnie trzymając album w rękach, piechotką na parking, później rowerkiem na hiphopowy kwadrat, pierwszy odsłuch. Magia. Tak, lubię Etos. Tak jak lubię te błędy we wkładce. No, to dodajmy jeszcze troszkę ambitnego, rapowego klimatu: piszę nocami.

Odpuściłem sobie klikanie kilka razy na dzień download, ładne tagowanie tych wszystkich EP-ek. Powoli kończy się proces uzupełniania kolekcji o starsze polskie tytuły rapowe (Kodex II w drodze), o unikatach na razie nie myślę; chyba że na kasetach (ostatnio: Muzyka Klasyczna). Nabywam co bardziej warte uwagi nowości i jedziemy z USA, skąd mam już 17 płyt. I też, póki co, nie ściągam. Za-jaw-ka, wypatrywanie listonosza. A jak byłem w Kołobrzegu, to sobie wygrzebałem na jakimś lokalnym, hm, targowisku świetne stoisko z kapitalnym panem koło 60., który – podczas gdy praktykowałem D.I.T.C. – opowiadał różne historie ze świata jazzu. Możecie się spodziewać recenzji Mr Hands Hancocka, hehehe. Bardzo przyjemny album, choć to nie polski rap, co – siłą rzeczy – musi ujemnie wpłynąć na ocenę. Prócz tego, zgarnąłem jeszcze Donnę Summer i Ottisa Reddinga. Ale spoko, spoko, jeszcze nie bawię się w Lite’a, jeszcze jestem zadeklarowanym dresem.

No, tak więc nie mogę miarodajnie szufladkować tego roku w naszym bagienku. Albo nie, mogę – jest słabiutki. Żaden klasyczny tercet MC/DJ/producent z podziemi podziemia tego nie zmieni, sorry, panowie. Nawet SumaStyli czy jak im tam. Wyszło ~10 fajnych krążków. Ale tylko fajnych, nic więcej.

Macie comeback Jacy po trzech miesiącach. Często dodawałem na końcu, że sorry za chaotyczność. Teraz też mogę, ale nie muszę. Jakoś mam wrażenie, że dopieszczanie w nieskończoność tekstów takich jak ten zabija w nim coś. Te 21gram, czyli szczyt rapowej metafory. Trzymajcie się ciepło.

Ej, JuNouMi, przyjmij to usprawiedliwienie, że to blogosfera bez Jacy i bez Webbera. Gimnazjum, odc. 43

2010-06-18T11:18:00.005+02:00

Lecz byłoby pięknie i tak wspaniale, gdybyś do mnie nigdy nie przyszedł, mmm, ciągle kłamiesz i mówisz brednie, nieprawdę dajesz mi tak namiętnie. Wczoraj przyszła do mnie płyta Larifari Dusza, Już tu nigdy to cudowna pioseneczka, jak ona tam pięknie zaśpiewała, i nie mów, że nie. Jaram się tym krążkiem od drugiej klasy gimnazjum.

Gimnazjum. Bardzo drażliwy temat. Za tydzień będę szczęśliwym absolwentem Gimnazjum nr 2 w Błoniu. Z tejże okazji, na cześć moją i kolegów moich, jak i koleżanek mych również, zorganizowano nam bal. Bal gimnazjalny, tak on się nazywał. Świetna sprawa. Eee, synek, nie ma takiego bicia! Ale urwał.

Wiecie, zabawa jak zabawa u 16-latków. Ja jakoś nie miałem ochoty pląsać z ludźmi, którzy idą sobie potańczyć, wracają po chipsy, powiedzą trzem osobom: ty, widziałeś jak on trzyma widelec?; ty, ale serio, od niego po prostu jebie; ty, widziałeś, jak ten chodzi? Weselny klimat również nie zachęcał mnie do udania się na parkiet. Ale, ale, to jest mało ważne, bo nikt nie ma zamiaru czytać żałobnych zwierzeń Jacy. Więc przejdźmy do kulminacyjnego punktu imprezy, który rozpieprzył mnie na kawałki i wpadłem w niepohamowany brecht. Że śmiech, nie. Aż zacznę od nowego akapitu.

Znacie komixxy.pl? Tak, to ten taki serwis dla głupich … (wstaw jakiekolwiek niecenzuralne słowo). Dowiadujemy się tam, że prawdziwy lider zespołu rockowego nie gra dla pieniędzy, że rap to nie tylko HWDP i JP, że moja 7-letnia siostra słucha Hannah Montana i to jest straszne, oraz że prawdziwi muzycy już nie istnieją. I że Justin Bieber jest okrutny. Powiedzcie mi, kurwa mać, czym różni się ten chłopaczek od całej reszty, serwowanej przez polskie radiostacje? Nie wiem, boli użytkowników szacownego portalu, że jest ich rówieśnikiem, że ma fajne laski na teledyskach? To jest taki sam ziomek jak wasi idole. Identyczny. Oh baby baby baby ohhh, a my parafrazujemy na polskim teksty współczesnego poety, Eldo. Bo rap to nie tylko HWDP i JP. Szkoda tylko, że nie zdajecie sobie sprawy, że jak Leszek spotka na ulicy chłopaków z Hemp Gru, to zbije im pionę i powie, że ostatnia ich płyta mu się podobała. Że O.S.T.R. się kumpluje z Peją, mimo że polski rap to nie tylko HWDP i JP i Zielona Góra, trzeba tylko dobrze poszukać, jest przecież Enson. Że TeTris podałby rękę Boskiemu Romanowi, a nie kłóciłby się z nim na Facebooku. Halo, halo, miało być o Justinku Bieberku (ironiczni pajace napisaliby JuStInKu BiEbErKu xDDD :*, a my przecież już z tego wyrośliśmy, chociaż właściwie to nigdy tacy nie byliśmy). Kolejny akapit.

A więc DJ iPod Kradzione Empetrzy puszczał, na przemian, techniaweczkę, disco-polo i nuty z Radio Eska. Nie wnikam, nie przeżywam tego, że nie było czarnego funku z lat 70. Jak chcą przy tym tupać nóżką, to niech tupią. I tupali. Ale, ale, proszę państwa (wyobraźcie sobie, że jestem Szaranowiczem i czytam nazwiska Koreańczyków z Północy), Dj iPod Kradzione Empetrzy zgubił piłkę, przejmuje ją gracz z numerem jeden, Justin Bieber! Krótko mówiąc, łysy jegomość zapuścił Bieberka z Ludacrisem (za 2$ się sprzedał), a tu połowa osób wyszła. Hahahahahahahahaha. No kurwa mać, co takie komixxy i demotywatory robią wodę z mózgu, to przekracza pojęcie przeciętnego mieszkańca planety Ziemia. Ci sami, którzy baunsowali do podobnych klimatów, na Bieberka wyszli na dwór. Ostentacyjnie zatkali uszy, miny jakby mieli się rozpłakać, jak tak można, panie dejot, no przecież biblia mówi inaczej, fffffffuuuuuuuu, poker face, are you fucking kidding me. Beka niesamowita. Jeszcze teraz, na myśl o tym, szeroko się uśmiecham.

Na całe szczęście, po chwili puszczono Manieczki i wszyscy wrócili do szalonego wyginania ciała.

Byli też inni mocarze, nie bójcie się. Prawdą znaną od stuleci jest, że jak „alternatywa” w gimnazjum, to tylko rock. Ale rock, a nie jakieś Jonas Brothers czy coś takiego, prawdziwy lider nie gra dla pieniędzy. Tak więc była grupka matołów, siedziała gdzieś tam obrażona na cały świat. Któraś tam nauczycielka podeszła do nich i z mordą: a wy czemu nie tańczycie, chodźcie, jak nie podoba wam się muzyka, to poproście pana, puści wam, co chcecie. Jaka była odpowiedź? Metallica!!!!!! Potańczmy przy tym!!!!!!! Metallica!!!!!!!! A nie komercyjne śpiewaki!!!!!!!

O przemijającej modzie na sweet focie już nawet nie chce się mówić, bo to już jest serio żenujące, jak teraz każdy, kurwa, sobie żartuje: ej, chodż, zrobimy sobie sWeEt focię na en ka xD. I tak przy każdej okazji. Ej, przepraszam, po co sobie robisz te zdjęcia? A, żeby sobie wstawić sWeEt focię na en ka xD. Każde zdjęcie, przy każdej okazji, wszędzie = sWeEt focia na en ka xD. Bo my już dorośli jesteśmy, nie bawimy się w głupoty, a najchętniej to bym się napiła kieliszek białego wina. Bo pasuje do kurczaka i frytek, co to nam zaserwowano.

To tyle, jeśli chodzi o bal gimnazjalny. Ja wyszedłem zadowolony, tym bardziej, że za tydzień żadnej z tych jap już nie będę widział, hłehłehłe. Klasa odpowiednia dla osób percypujących świat obrazowo, a nie za pomocą abstrakcyjnej cyfry i litery – liceum Goethego rządzi, już za niecałe trzy miesiące się tam rozgoszczę.

Na koniec jeszcze, w chuj śmieszna sytuacja ze ślizgowcami z forum Ślizgu. Nie mam pojęcia, co to się teraz zrobiło, że nie wypada nie jarać południem, cykaczami. Jeszcze niedawno była opcja truskul - wyszło z mody. Teraz jest tzw. otwartość. Pokażmy, że możemy słuchać i Tribe’ów, i Lil Wayne’a. Bo to ograniczenie, tylko Tribe’ów. Zatwardziali truskule, co nie rozumieją, że rap to nie tylko sample i gadki o murzynach. Spoko, rozumiem, że można jarać się Wayne’ami, zresztą, co ja będę gadać po przesłuchaniu ośmiu amerykańskich płyt, nie zrozumiawszy więcej niż dwa wersy. Ale kumacie, o co chodzi? Jakiś dziwny trend zapanował. Bo w końcu hip-hop idzie do przodu.

Ze spraw okołomuzycznych i okołokulturowych, polecam artykuł w najnowszej Polityce o hipsterach. Nie, spokojnie, jeszcze nie mogę głosować.

Apeluję również o bojkotowanie demotów i komixxów, szczególnie tych drugich, bo co fajni ludzie tam siedzą, to poezja. Żarty z jajogłowymi informatykami (ta czwórka w sweterkach przy stoliku) to w ogóle jest szczyt żenady i braku smaku. Poza tym, oglądajcie śmiechowe filmiki na YouTube'ie.

Pokój,
Spacerujący po Mokotowie aż do Królikarni - Jaca

Make a noise

2010-05-09T12:55:00.003+02:00

No dobra, pierwszy dzień Warsaw Challenge za nami, wypada podzielić się wrażeniami.

Przed wyjazdem z Miasta Rapu Miasta Przestępstw, musiałem wykonać telefon do mamy, mama, ja już dorosły jestem prawie, w czerwcu kończę gimnazjum, wrócę późno, no daj spokój. Rower, piechta, pociąg, tramwaj dwudziestka szóstka i jesteśmy na miejscu.

Przed wejściem do parku im. Sowińskiego stały psy. Hip-hopowo, pokazałem im faka, przy okazji trzęsąc się ze strachu, kiedy mnie przeszukiwano, gdzie te szlugi schować, a jak się mama dowie, to koniec. Na szczęście, nic nie znaleźli. Trzy zdrowaśki i pod scenę.

Eeeej, coś nie pasuje, czemu jeszcze HiFi Banda? No ładnie, jakieś opóźnienie. Cóź, cóź, cóź, będą się w domu niepokoić, tymczasem Diox i Hades powoli kończyli, rzucili w publikę wlepki, ja cię, będę miał wlepy od PROSTO, ko-ko-kozak! Ubiegłem eMATei’a (skukinkot, jaki łapczywy był na te naklejki) i Trzy Sześcia, co oni stali obok mnie oni właśnie.

Potem wszedł Rufin, prowadzący tą całą imprezę, chwilę pogadał i zaprosił East West Rockers. Ich też nie miałem ochoty oglądać, ale cierpliwie stałem i słuchałem, jak moje rówieśniczki śpiewały pieśni przeciw okrutnemu Babilonowi. Słabi ci Ras Luta, Cheeba i Grizlee, że dziękuję. A ta ich zabawa pod koniec, że nie wstydźcie się, uklęknijcie – wszyscy cupnęli – i potem jebut, KTO NIE SKACZE, TEN Z POLICJI! Chłopacy, bądźmy poważni, takie akcje to gimnazjum. Ale w sumie innych słuchaczy to nie macie, sami zbuntowani rastafarianie. Dla publiki [*]. Jedyny plus tego koncertu to DJ, który na początku zapuścił z iPoda ‘Full Clip’ Gangstarra, ku pamięci Guru.

Później znowu Rufin, że freestyle jest bardzo ważny, że to taka walka na słowa, że hiphopowy to wiedzą, ale jest tu wielu nie w temacie, więc trzeba im to przybliżyć. Wkroczyli Flint i Czeski, ja się przebiłem do drugiego rzędu i załamka, bo tam najgorsze lamusy stały. W tym gronie byłem chyba najstarszy, bo tak to reszta bez pierwszego zarostu. Podzielili się na trzy grupy, oto one:

1. Grzeczni chłopcy w New Erze za dwie stówy, kręcone, półdługie włosy, wystające spod czapki, koszulka do kolan od Tedego, spodnie – albo rurki, albo takie baggy, że cztery osoby tam wejdą – i Air Maxy Classic Limited 7.02.
2. Najwięksi kretyni w czapkach Stoprocent, koszulkach do łydek PIERDOL SIĘ, kurwa, kurwa, kurwa, ty, gdzie jest Ktoś Tam, bo dziwka ma moje szlugi, ciota.
3. Śliskie dresy, zimne łokcie.

Tak że jakby ktoś miał jeszcze wątpliwości, że słuchacze rapu są największymi idiotami na świecie, to właśnie je wam rozwiałem. Że są Proksy, Calaki i Northimy, to mało zmienia. No ale co zrobić. Gdybym miał słuchać tylko tego, co słuchają nie-debile, to bym musiał iść do liceum i Maria Peszek, Lao Che i Gaba Kulka. Chociaż nie, bo to są też debile, tylko innej maści. Ci, co mają profil na Facebooku, śmieszny awatar, śmieją się z komixxów, tagi na last.fm to kflaskfl;ask;falsk;dakf, bo tak jest śmiesznie. Oczywiście, uogólniam teraz, ale trudno, żebym nie uogólniał. W ogóle ludzie to idioci i kij im w oko, koniec żartów, Łonsonie.

Ale, ale, odeszliśmy od głównego wątku, Jacuś musiał się wyżalić, biedny chłopczyk, nie potrafiący egzystować w cywilizowanym świecie i nie szukający w rapie autorytetów. W każdym razie, z tego freestyle’u nic nie zrozumiałem, poza trzema ‘napierdalam’. Flint niby spoko, ale taki cwaniaczek-kozaczek, a idźcie z tym, z kolei Czeski to rapował chyba po, no zgadnijcie, po jakiemu, ksywa powinna wam dać do myślenia. Nie jaram się tym obecnym polskim wolnym stylem, kiła.

Następnie breakdance’y, czyli przyszły dziewczynki, a tu zonk, to nie You Can Dance. Mali chłopcy też: ci sędziowie to jacyś śmieszni, nie, takie stary dziady, haha. Poszedłem na trybuny, bo już nie miałem siły stać, nogi odmawiały posłuszeństwa. Niech se tańczą beze mnie. W każdym razie, fajnie, bo b-boye wyglądają na strasznie fajnych ludzi, pozytywnych, miłych, uprzejmych i serdecznych. Piąteczka, panowie.

Pod sceną robi się gęsto… Stoję od niej daleko… Czyżby… Czyżby… Tak! To Eldo, bluzy DILL stanowią obecnie 45% wierzchniego okrycia naszej wspaniałej widowni! I gówno mnie to obchodzi, przyjdzie Slaff i powie, że jak w tym samym dniu umrą, to pójdę na pogrzeb Masta Ace’a, a nie na pogrzeb matki, ale nie jaram się takimi ludźmi, chociaż dla nich bagnet na broń, najważniejsza jest poezja, nie, Eldo? Przybijam piąteczkę Małpie za wywiad na CGM.pl. Uszaty nie ma może jakiejś potężnej dawki koncertowych kawałków, jedyne, czym zachęci ludzie, to dzięki, Warszawo, jednak pomachałem sobie łapką, bo Leszka lubię, no. Nic za friko, nie ma dróg na skróty! Aha, Eldoka, lub też warszawski raper czy 31-letni emce z Targówka, jakby napisał Lite, zagrał trzy utwory z nowej płyty, która ujrzy światło dzienne 28 maja, i powiem, że jest na co czekać. Pozdro, Lechu, pozdro, Daniel Drumz, który, swoją drogą, musiał się głupio czuć, bo taki facecik nie hip-hopowy, nie ogolony na łyso, słuchający fajnej muzyki. Hihi.

Beatboxer FaithSFX, bo on miał półgodzinne show przed gwiazdą wieczoru, zrobił ładną rozpierduchę. Skurczybyk, jak te swoje trąbki odwalił, albo potężnym basem zatrząsł, to mój Boże, szacuneczek, przybyszu zza Morza Północnego. Przy okazji, warto dodać, że stężenie idiotów zmalało, po występie Eldo - 2/3 osób wyszło, więc mogłem podejść bliżej. Nogi odmawiały posłuszeństwa, ale, do kurczę nędzy, zaraz przyjdzie…

…Talib Kweli! Pow, pow, pow, make a noise, Warsaw! Bo wiecie, teraz jestem mega świadomym słuchaczem, co olewa polską scenę i kiwa głową do klasycznego murzyńskiego rapu jak Bartkos. Pierwsze Reflection Eternal dotrze do mnie dopiero w poniedziałek, tak więc była to pierwsza okazja do zetknięcia się z muzyką zioma, co stoi za zamachami na WTC. No i co tu dużo mówić, ogień, moc, zajebistość w każdym calu. Kweli przez te półtorej godziny zrobił wszystko, abyśmy mogli wracać do domu zadowoleni. Ręka chodziła bez przerwy, ale ledwo ustałem, bo te giry to jakaś porażka, nie mogłem z bólu. Jeszcze jak te stopy i basior drgały podłogą, to brzuch również się zdenerwował, w końcu od 10 godzin pusty żołądek. Publiczność była już całkiem niezła, chociaż stałem obok chichrającej się nażelowanej trójki. To jest jednak urok darmowych imprez, co zrobisz. Ja na tym tylko skorzystałem, bo rzadko nadarza się okazja, żebym, jako szczyl, miał wstęp na takie imprezy.

21:27, rozchodzimy się. Rozmowy opuszczających park były fascynujące. Fisz ‘Bla Bla Bla’, z dedykacją dla was. W tramwaju też, grupka gnojków z liceum – kto nie skacze, ten z policji. Ja stałem, starsza kobieta również siedziała na miejscu. Ale potem żalimy się, że hiphop jest tak strasznie postrzegany, przecież młodzi ludzie są kulturalni i umieją się zachować. 22:39, wracamy do Błonia (MRMP). 23:40, witaj, domeczku, joł, mama, witaj, ojcze. 00:10, lulu, lulu, śpij, Jaculu.

Podsmowując, fajno było, fajno się bawiłem. Publiki nie zmienisz (co nie oznacza, że wtapiać się w nią masz), ale dostrzec przecież można było takich 35-latków, którzy, uśmiechnięci, patrzyli na tancerzy. O to chodzi na takich eventach. Wielkie pozdro dla sztywnego karku w polówce na EWR, one love dla starszego faceta, robiącego zdjęcia Talibowi. I szkoda tylko, że na drugim dniu nie zaszczycę Warszawy swoją obecnością. Szkoda Mardi Gras, szkoda Rahzela, szkoda głównego turnieju breakdance’u. Ale i tak jaranko jest uskuteczniane, zajawka kipi gęsta. 5

Maria Peszek - Maria Awaria

2010-03-19T19:19:00.004+01:00

Albo nie.

W czasie deszczu - dzieci się nudzą, a w czasie Wigilii - dostają prezenty. W zeszłym roku, poprosiłem Gwiazdora, czyli wielkopolskiego Mikołaja, o pewną książkę. Babciu, czytasz to? A więc zamówiłem sobie Galla Anonima. A tu zonk, bo ziom z brodą powiedział: o nie, Jaca, masz 15 lat, to pewno hiphopy ogarniasz, podaruję ci leksykon „Beaty, Rymy, Życie”. Odpakowuję ten podarunek, i taki dreszcz zaczął mi obezwładniać plecy – o maj gad, noł, zaraz maj babka tu przyjdzie i zechce luknąć na prezentsy, dżizas. Sobie tylko wiadomym sposobem, udało mi się ukryć lekturę tak, aby baba mi dupy nie zawracała. Ale przecież może przyjść ciotka – o, Jacuś, hiphopem się interesujesz, tak, to pewno słuchasz Paktofoniki i Ostr, dobrze to w ogóle wymawiam? No i przyszła, na szczęście nic nie wygadała. – Synu, opuszczamy budynek! To ja ojcu z tekstem, że, synku, jestem w budynku, na innym levelu. DGE. Chcąc, nie chcąc, zebrałem manatki, powiedziałem: trzymajcie się, rodzino droga, i zrobiłem out. A książka okazała się fajną. Po kolei, uważając na zakrętach.

Pierwsze wrażenie – sympatyczne, okładka twarda i gruba jak digipacki Lite’a, 600 stron o tym, jak zostać skejtem, hohoho, tylko se jeszcze New Erę kupię i będzie sampel z muzyki rockowej.

Zacząłem od podziękowań autorów. Piąteczka, Andrzej, ale nie zapominaj, kto cię wypromował.

Wstęp Druha Sławka. Przeczytałem go najpierw u dziadka, zaraz po Wigilii. Po dwóch miesiącach, stwierdziłem, że nie ma bata, muszę jeszcze raz przestudiować lekcję dzielnego harcerza. No i co, powiem tak – wow. Naprawdę, strasznie mocna rzecz, która uświadomiła mi, jakie mam zaległości. Nad niejedną poruszoną tamże kwestią posiedziałem dłużej, przemyślałem, no i jestem na pewno mądrzejszy. Jeśli chcesz zacząć poznawać hip-hop, to, błagam, nie wchodź na forum Ślizgu i nie proś: naucz mnie hip-hopu, żeby użytkownik pawlikrkw polecił ci podziemną płytę sprzed pięciu dni. Weź do ręki tą książkę, zapoznaj się z dziewięcioma stronicami wstępu. Panie Jabrzemski, szacunek i stokrotne dzięki. Wiem, że będę dalej zgłębiał temat. Nie tylko dlatego, że nie da się zrozumieć hip-hopu, nie wiedząc, kim byli Iceberg Slim i Malcolm X, The Last Poets i Watts Prophets, (…) bez znajomości Czarnej Ameryki, jej historii, tradycji, kultury, religii i języka (…), bo w końcu, parafrazując Druha, do podziwiania muzyki nie jest potrzebna takowa wiedza. Jeszcze raz, dzięki – za kilkaset słów prawdy, jak w ’99.

Słownik przydatnych terminów z zakresu muzyki hip-hop. Co to jest 12”, a capella, hypeman czy punchline – my homies, proste, że słyszałem, ale o adlibsach i hookach – nie. Tak więc, przydatnym okazał się ów dodatek, zdziwiło mnie tylko jedno hasło, jak kiedyś Proksa – drive-by? No nie wiem, czy faktycznie jest to konieczne. Wydaje mi się, że nie.

Część encyklopedyczna. Deska po desce, przeszedłem całość. Zacznijmy od tego, że jest to pieprzona skarbnica wiedzy o artystach i zespołach – zarówno o tych absolutnie kultowych, jak i mniej ważnych. Jedziemy, kraj po kraju.

- Polska – akurat o rodzimej scenie wiedziałem względnie sporo, lecz teraz to już w ogóle mój baniak tętni informacjami.

- USA – akurat o tamtejszej scenie wiedziałem względnie sporo, Bartkos, nie śpij. Jak by to tak jakoś fajnie zobrazować, hm… O, już wiem. Pamiętam kto Małpy, tego, co powoli gimnazja opanowuje. Przed lekturą „Beatów…”, kojarzyłem mniej niż połowę wymienionych wykonawców. Po lekturze, w jakiś sposób znam, wiem, kim byli, wszyscy. Prócz tych, co są po Dead Preaz’ach. Dead Preaz’ów - >>Get Free<<, od ???????????jedenjedenjeden?????, Bartkos, nie śpij, tylko podpowiedz. W każdym bądź razie, przynajmniej bynajmniej, bardziej utożsamiam się z Q-Tipem niż Vanilla Ice, z obozem Hieroglyphics niż ekipą ze stajni Cash Money, z De La Soul niż N.W.A. Ale, żeby pochopnie nie oceniać, przypomina mi Druh, tak więc nie czuje się upoważniony do wyrażania jakichkolwiek opinii o ziomach z Compton z lat 90. Jaca aka Skruszony Gówniarz.

- Wielka Brytania – produkcje z Ninja Tune sprawdzimy. Rootsa Manuvę też. Chociaż te ich dupstepy i grime’y raczej nie będą szczególnie bliskie memu sercu.

- Francja – o niej za sekundkę, ups, nie zdążyłem, czas minął, gdy będę hejtował autorów. Teraz, krótko – jakoś nie czuję potrzeby sprawdzania produkcji z Paryża i Marsylii.

- Austria, Hiszpania, Szwecja, Norwegia, Finlandia, Belgia – hehe. A nie, eheheh.

Hiphopowe style. Wiadomka, że niekiedy naciągane, aby pokazać naszym rodzicom, że hiphop jest różnorodny, ale z pewnością warto przebrnąć przez ten fragment Leksykonu. Krótkie opisy, najważniejsze płyty – czyli to, co wiedzieć wypada. Inaczej – się wypada. Z gry, którą zresztą Buszu opanował. Brudne Południe i crunk – raczej nie dla mnie. Chrześcijański rap – tak samo. Inne gówna – też nie. East Coast, panowie, East Coast! - to będzie to. Właśnie słucham Mecca & The Soul Brother, ten przekozacki track nr 13. Trza się jakoś podlizać.

Wytwórnie hiphopowe. No cóż, jakoś nigdy wcześniej nie zwracałem na nie uwagi, obecnie – również nie ma to większego znaczenia. Ale, żeby błyszczeć na osiedlach, przebrnąłem całość, w kilku odcinkach. Taki Rawkus powinien być miodzio. Analogicznie, jak w przypadku styli – krótkie opisy, najważniejsze płyty.

Najważniejsze wydarzenia w historii rapu. JARAM SIĘ!!!!!! Początkowo, założyłem sobie, że będę leciał strona po stronie, beż żadnych wychyleń, a tu dupa, no, złamałem się, i jeszcze w styczniu przyswoiłem sobie treści historii w pigułce. Jednak wydarzała się podobna historia, Jaca, ale ty się powtarzasz, jak w przypadku wstępu gościa, co nadawał w Rozgłośni Harcerskiej – niedawno, przeczytałem po raz drugi, bardziej świadomy, kto jest kto. Ogólnie, dziwna sprawa z tym hiphopem. Było sobie trzydziestu Murzynków lat temu trzydzieści z hakiem, stworzyło jakieś prymitywne brzmienie dla patusów z gett, a po 47 latach – polecam Demotywatory.pl, wyszukajcie frazę: rap, we wszystkich archiwach i poczekalniach.

Najlepsze płyty w historii amerykańskiego rapu. JARAM SIĘ!!!!!! Kapitalna sprawa. Absolutny must listen, bo, mimo wszystko, jakoś nie wyobrażam sobie położyć album Lilu Jona na półce.

Najważniejsze wydarzenia w historii polskiego rapu. 2008 – Firma usłyszała pewien singiel KRS-a One’a i postanowiła przełożyć go na polski. Efekt przerósł najśmielsze oczekiwania. Czegoś tam się dowiedziałem, nie powiem, że nie.

Najlepsze płyty w historii hip-hopu spoza USA. Niby wszystko gra, ale brakuje Wspomnień z Domu Umarłych EP. Można było przewidzieć popularność tej pozycji, nie oszukujmy się.

No, to tyle, teraz mogę zacząć hejtować. Druhu ma spokój, słownik również oszczędzimy (drive-by), ale części encyklopedycznej – nie popuścimy. Przede wszystkim, dość dużo literówek, plus jakaś dziwna maniera interpunkcyjna – czasem dbałość aż do przesady, a niekiedy niestawianie przecinków w oczywistych miejscach, panie Calak, przed niestety – stawiamy przecinek. Dam ci przykład. ,Niestety. Uważam się za pilnego ucznia. Wyłapałem również kilka przeinaczeń, tj. artysta x wydał płytę tutaj i tutaj, a w dyskografii ta wytwórnia widnieje jako tam i tutaj. Na deser, spektakularna wpadka – The Lost Boyz, płyta Legal Drug Money, 1995, Universal Recordswielkisyf. Pisownia oryginalna. Hahaha, nie wiem, skąd się to wzięło, ale przypomniały mi się zabawy moich kumpli gimboli, co na lekcjach informatyki pisali coś tam na kompach, i nagle jeden woła: ej, chodźcie!, a tam w Wordzie – xxx to szmata. Potem backspace i piszemy dalej.

Z cyklu: niedługo kończę szkołę gimnazjalną. Ocena autorów.

- Tymon Smektała – niby nie ma się do czego przyczepić, ale tak jakoś jakby sztywno (że co, Jaca?!).

-Radek Miszczak – fajno pisał, ma mniejszego propsa niż kolejny, o którym już, zaraz, z tego względu, że pisał o gangsterach, podczas gdy…

- …gdy nasz Jędrek Cała pisał o jazzujących, funkujących, zaangażowanych społecznie raperach i zespołach. Bo, ogólnie rzecz biorąc, obaj panowie mają w miarę podobne pióro. Ściągali od siebie. Konkretnie, rzeczowo. Poza tym, panowie M. i C. mieli wówczas, odpowiednio, 21 i 22 lata.

- Tymek Kaliciński –Francja, więc wiecie. Troszkę za szczegółowo o nieszczególnych postaciach, jednak…

-…jednak Andrzeja Burakowskiego i tak nie pobił. No ja przepraszam, ale poświęcanie śpiewakowi, który wydał jedną płytę, trzech kolumn?! I zawsze ten sam schemat – x jest stąd, pochodzi z Martyniki, w wieku lat 12 zajarał się rapem, zaczął tańczyć i malować, w 1998 ukazał się debiutancki materiał, potem trzy lata ciszy, ale kilka featuringów, m.in. na płycie y (obok m.in. a, b, c, d, e, f). Jestem na nie, nie przechodzi pan do następnego etapu, dziękujemy.

- Jarosław Wójcik – nie pamiętam.

- Adam Lis – mega, kocie!

Wydaje mi się też, że lepszym rozwiązaniem byłoby podzielenie części encyklopedycznej na kraje, tj. nie wrzucać wszystkich do jednego worka, tylko zrobić dla każdej sceny ileś tam miejsca. USA – raz, Polska – dwa, Wielka Brytania – trzy, Francja – cztery, reszta świata – pięć.

Kończąc mój chaotyczny wywód, chciałbym powiedzieć, że jest to dzieło sztuki oraz że jestem absolutnie wzruszony poziomem tego tytułu. Hłehłe. Nie ma co, Beaty, Rymy, Życie. Leksykon Muzyki Hip-Hop mogę, z czystym sumieniem, polecić każdemu, kto ma ochotę pojechać na Pragę. Jezus Maria, przecież to nawet śmieszne nie jest. Once again.

Książka, sygnowana nazwiskami Calaka i Miszczaka, jest książką obowiązkową dla fanów czarnych brzmień. Rzetelne, wiarygodne wydawnictwo, które zaspakaja głód wiedzy o rapie. Dobra robota, czekam na kontynuację!

Na tropie prawdy cz. 1 - co nie tak jest z Małpą?

2010-02-14T13:44:00.003+01:00

Kiedy już wyszło na jaw, że Małpa ma ghostwritera, że Jaca aka JotACeA aka Sraka napisał mu „Pamiętaj kto”, napłynęła większa fala odpowiedzi niż wtedy, co tam Roxanne Shante była młodsza ode mnie i od Hudego HZD na Kluczu, i śmigała z dobrymi zwroteczkami po ulicach Nowego Dżorka, i w ogóle był koniec świata, bo ufo. Po u - jeszcze t, a pomiędzy – kropki, hiphopowa głowa ze mnie, że dajcie spokój, my homies, czuję tą empatię, więc pozdro, Lite. No i łamię lody, po czym je robię, bo czemu nie, więc właśnie no, kupiłem se Return Of The Crooklyn Dodgers. Była okazja, a to jest TEN singiel, który sprawił, że chcę sprawdzać murzynów. Przepiękna bajka, make money, money, get money, take money, I can’t understand i dalej kurde nie pamiętam, żenada, Tede. Taki to mój nabytek płytowy, bo ten rok ma być przełomowy. Dobra, sprawdzajcie tzw. answerback record, bo czaję hiphopowy słowniczek, Lite na majku, check it, 7! A tfu, tfu, tfu, nieładnie, Żasa, po hiphopowemu jest - 5! Piąteczka! Pięć! Pokój i miłość, bracia i siostry, propsy, Proks!

Mam na dysku każde mp3, gdzie Brudne Serca,
I wrzucam to na last.fm, gdy zrzucam plecak,
Eldoki – sześć krążków, od Dinali – dwa,
Hardcore od Asfalt Records, chillout – z Numerem Raz,
Kocham Matisayahu po ponad setce dni,
Wciąż łączę te kropki jak Afro Kolektyw,
Wciąż słucham tych nagrań sprzed miesięcy, a na trackach,
Często słyszę MCs starszych niż mój ziomek, Jaca,
Dziś znam historię i dobrze wiem, że wtedy, tu,
Pierwsze demo nagrał Smarki, wirował mu w nosie glut (hahahaha – back vocal),
Pierwszy klub rozgrzewał Coke La Roke i Kool Herc,
To dzięki nim, mam dzisiaj tyle płyt na półce,
To DJ Hollywood, Baambataa i ludzie z Manhattanu,
Furious Five, Jazzy Jeff, dostałem czwórkę ze sprawdzianu,
Wiem, kim jest Kool Moe Dee, Red Alert i, serio,
Pamiętam, gdzie jestem dziś i kto hejtował tu przede mną

Ref. X2
Cuty z numeru „Jestem bananowcem”, Łozo aka Pitahya, płyta „Z Lotu Ptaka”, 2009, Na Własną Rękę Records

Nie było mnie tutaj, gdy umierał w Kato – Mag,
Jestem ten rocznik, co Raca, Stona i DJ Ike,
Duże Pe, Bonus/Matek, Groundation
La Di Da Di, Sinus, I Weź Miej Tu Rym
Pamiętam KNŻ, Burza, Litza, Kwiatek i Kazik
Diss na Volta, i co Jimson na EP-ce radził
Rahim i F-O-K, i PFK – dobrze to znam
Prosto z Nigerii, piękna śpiewaczka – Nneka
Mam „Wspomnienia Z Domu…” – sprawdźcie ten szlagier,
Me, Myself and I i jeszcze coś od HG,
Znam Barbie Kenem – jeśli ty też, żółwik!,
Jestem jak CunninLynguists, choć nie umiem tego wymówić, yo,
Chociaż, tak jak Ten Typ, czasem wkręcam bajki,
To kocham dobry bit, tak jak te od Jaya-Z,
Chciałbym jak Lauryn Hill i Wyclef Jean,
Pamiętam, gdzie jestem dziś i czemu skończył się Dżem

Ref. X2

Pamiętasz, kiedyś nas porównano do sprzedajnej dziwki,
Już nie pamiętam nawet, co wtedy odpisaliśmy,
Ostry nie był monotonny, była z nami Ortega,
Był z nami 2pac, T. Love nagrywał „Love Love Love”,
Wyszedł pierwszy Zeus i drugi Fisz,
Debiut Małpy znam na pamięć, recenzja – klik klik klik,
Znam na pamięć „Resounable Doubt”, mam na youtube’ie,
Jaya, Mary J. Blige, tytułu nie lubię,
Dziś daję ten rap dla miasta jak Enson z Gorzowa,
Chociaż topi się Asfalt, wciąż gra mi Łona,
I nieważne, czy szukam jak Revo na singlu pod blokiem,
Jak Piarti, czy BENDIT QUEEN JAK LOOPTROOP ROCKERS,
Jestem długodystansowcem jak Promoe, po prostu,
Marzę o hajsie w kielni i o hajsie na blogu,
Kocham oldschool, newschool, i jest duża szansa,
Że jutro znajdziecie recką Daniela Drumza

Ref. X4

Pro siego roku, beka

2010-01-01T19:46:00.008+01:00

Mordeczki szlachetne,

cześć wam, po długiej przerwie. Chciałem wam życzyć – uwaga, uwaga, gimbo-turbo-żart – nieszczęśliwego Nowego Roku, zawistnych hejterów, nowej płyty duetu Bonus/Matek. I dużo koksu.
Brakowało wam original gimbwoy style, co?

Hehehihi Tahiti, nie ma co ukrywać, że Jaca się skończył, i to dawno, bo w sierpniu. Jednak 2009 się skończył, więc wypadałoby się przypomnieć, najlepiej naszym stałym gimbo-cyklem – nabytki płytowe. Podsumujmy więc – minione 12 miesięcy było przełomowych niczym kra na, pokrytej lodem, Wiśle. Po raz pierwszy, kupiłem winyl, kupiłem kasetę, kupiłem płytę niedostępną normalnie w EMPiKu, wygrywałem krążki w Kampusie – co było moim głównym źródłem dochodu. I tak to płynie, moi drodzy, Jacek Placek na 100 procent. Aha, co by się podlizać Andrzejkowi Cale, nabyłem, proszę ja ciebie, książkę twoją, o niezwykle śmiesznym tytule – „Rymy i Życie Beaty”. Rymy i Życie Basi. Rymy i Życie Kaabana. No zabawa nieziemska, zaprawdę wam powiadam.

No, to tyle, chciałem się tylko pochwalić, poniżej – sprawdzajcie, jak wygląda najpopularniejszy gimbo w tym kraju, jak się używa profesjonalnych narzędzi do obróbek zdjęć i czemu każdy ziom musi mieć zdjęcie z winylem, zamiast baniaka, no i – czemu Tede mnie zbluzgał, że mam już Casio, łoo, to spadek po siostrze, tak więc luz, bananowcem jestem, a siostrę mam bardzo fajną, tą młodszą, wiecie, o co chodzi, od tylu lat, info - wiecie jakie. Jeżeli wziąć pod uwagę, że płyt analogowych mam trzy, to jest prześmiesznie, że tylko brechtać się można, że ja cię, wow.

Jeszcze raz – szczęśliwego Nowego Roku, I love Poland, jak to mówi siostra Jacksona, co to on umarł i jest w rukwę popularny, wśród alternatywnych liceusów, trzymajcie się ciepło, do usłyszenia!

Co się wie samo przez się, hate me now, no offence, ale hejterom – dystansu i wyjścia z domu, co nie. Piąteczka. Sprawdzaj, synu.

JP – JACEK PLACEK.

Przepraszam

2009-10-23T15:04:00.004+02:00

To musiało nadejść… To było nieuniknione… To… eh…

Przez tyle miesięcy, oszukiwałem. Oszukiwałem. Własną matkę. Jedenaście bitych miesięcy. Od listopada zeszłego roku. Wtedy zacząłem pisać. I wtedy właśnie, zaczęła się stopniowa dewastacja mojej osoby. Wpadłem w odbyt pająka, czyli do małpy, czyli do @. Przeglądałem przeróżne faszystowskie strony, blogi. Zacząłem się wulgarnie odzywać. Powiedzieć: kurwa? Pff, a co to, w każdej notce używałem przekleństw. W ilościach… Ilościach ogromnych. Nie wiem, co w tym widziałem… Pod fałszywą twarzą, skrywał się zdemoralizowany nastolatek.

Moja mama - jedyna, kochana mama – trafiła, w końcu, na mój internetowy notatnik. Czy doznała szoku? Nie. Otóż – nie. I to jest najgorsze. Mama, po prostu, utwierdziła się w przekonaniu – to zadanie nas przerosło, nie potrafimy wychować własnego syna. Wiecie, co człowiek czuje w takiej chwili?

Mama położyła mi rękę na ramieniu i powiedziała – przepraszam, to moja wina, wybacz, powinniśmy cię uchronić przed złem. Wtedy burknąłem: pierdol się. Wówczas, mama poszła do sypialni. Do teraz, z niej nie wyszła. Nie mam odwagi, żeby spojrzeć jej w oczy. Nawet nie próbujcie zgadnąć, jakie myśli krążą teraz po satelicie mojego sagana. Albo, co tam, spróbujcie:

a) jutro, przyłożę sobie broń do skroni
b) zajebie mnie magnumowa dwuznaczność
c) zmienię się i będę trzaskał kulturalne notki.

Zaznacz c, zaznacz c, hura!

Cieszysz się, że trafiłeś? Mnie – wcale do śmiechu nie jest.

Ale, mimo wszystko, trzeba zacząć wszystko. Od nowa. Może zacznijmy od nabytków. Lecz już nie płytowych… Rezygnuję z takiej formy zakupów. Opamiętałem się. Postawiłem na żywność. Będąc w sklepie, sprawiłem sobie bułkę kajzerkę (35 g), jabłko (champion, bodajże), pomarańczę oraz litr mleka. Radość ze zmiany stylu życia, nie wiąże się jednak z ogólną poprawą samopoczucia. Napocząłem piekarniany wyrób, pomyślałem: jaka ona piękna, przypomina mi mamę. Mama… Nie mogę przestać o niej myśleć. Może kiedyś wszystko się ułoży.

Recenzje? No, całkiem, całkiem ta bułka. 7+/10. Stopień niżej niż Gratis i Matka (och, mamo, żebyś ty wiedziała, co do ciebie czuję...).

Szyderka z Lite’a? Bracie, wybacz mi. Jest mi wstyd. Proszę cię, zmieszaj mnie teraz ze złotem. Błotem, kurwa! Jak widzicie, jeszcze nie wszystkie złe nawyki ze mnie wyszły – brak skromności, pyszność i wulgarność. Będę nad tym pracował.

Relacje? Dajcie spokój. Nawet w Radio Kampus (dzisiaj pewnie znowu wygram, póki co, na swoim koncie mam Mesa, Teta, GrubSona - który ogromnie mnie zaskoczył, znośna płyta – oraz Tuniziano) przyznałem się, że jestem gimbusem. Procent zwątpił w sens prowadzenia audycji i rzucił do mnie: proszę, wyłącz, idź sobie pościągać płyty z rapidshopu… moją też możesz… wszystko mi jedno… Tunezyjczyk: stary, kurwa, to jest żenada, bo on jest głupi, nie powiesz mi, że nie… wiecie co z nim zrobić… zrobić transport do rapidshopu… DJ Abdool: BEKA.

Artykuły? I co, może jeszcze komercyjne? Trzy razy: nie!

Raport na gorąco: bo, faktycznie, słońce napierdala swymi długaśnymi promieniami. PAC! Sorry, mucha nadleciała, to ją unieszkodliwiłem.

Jebać gimnazjum, jak mi, w przeciągu miesiąca, bania nie eksploduje, to będzie spoczko-loczko, szakalaka. Całkiem serio mówię – gimnazjum powinno się wysadzić w, kurwa, powietrze. [*], Marcinpe, wpadaj do Miasta Rapu Miasta Przestępstw, z tym swoim Żarym i Hudym. Hahahahahahahahahahahaha. Poważnie, nie czaję tych ludzi. Nie czaję. Nie, to nieważne, że co drugie zdanie, w tym wpisie, zaczynam ostatnim słowem z poprzedniego zdania, to celowy zabieg, mający podnieść grobowy nastrój.

Mamo, jeśli to czytasz: KCBM. KCBM, i tak już zostanie. Nie zmieni tego moja skłonność do popadania w bagno. Mamo, KCBM. A do was, drodzy czytelnicy, kieruję jedno zdanie: JEST TO JAKŻEBY INACZEJ KURWA STAN PRZEJŚCIOWY HEHEHEHEHE POZDRO.

NORTHIM - Niebieskooki Ogr, Robiący Tacie Herbatę I Marmoladę

2009-10-14T14:37:00.003+02:00

No i jak tam, moje pysiaczki, a płakałyście wy może, co? Łojojoj, no co się stało, mordeczki kochane, nie szlochajcie już wy, a otrzyjcie wy łezki, no, moje wy marcheweczki najmilsze, no już, już nie płaczemy, wuju wrócił z dalekiej eskapady, a wam naopowiada, że ho ho! To jak będzie, hym hym? No to cudownie, rzodkieweczki wy moje, ale w ogóle, malutcy, co ja tu odpierdalam.

Kurwa, Jaca, balasie, właśnie, co ty odpierdalasz. To może ja kawał wam opowiem, co go sobie sam wymyśliłem: Wiecie, co mówią piłkarze Wisły Kraków, jak chcą się - na treningu, kiedy strzelają - podroczyć z Mariuszem Pawełkiem? –Broń, Boże!

No i jak, a podobało się może, co? To zajebiaszczo, no, moje penery, moje sucze, wy, tak się mówi teraz tam hen, w mieście, tak się godo teraz. A tak w ogóle, to chodzą słuchy, że nogi słyszą. Beeez kitu, ty.

Po co się pojawiam? No, zgadnijcie. Tak, brawo. Żeby pojechać komercyjnej świni. Hihahahahaha, bleah, bleah, bleah, hop si, hop si, trat tatata! Ale, tym razem, dostanie się Northimowi. Wiesz, typku, ja wszystko rozumiem, ba, nawet Ostry to rozumie, w końcu sam nawijał na O.C.B., że nie każdy bit do Matek, a nie każdy blog to od razu Jotacea – rozumiem. Rozumiem, maniuruś, ale, kurwa, są jakieś granice, wiesz, przyzwoitości i takiego dobrego smaku. Wiesz, szerzenie poglądów, że Jaca to chuj, że nie mam co golić – nie jest w porządku. Za przeproszeniem, gówno wiesz o życiu. Znalazł się, kurczelebele, mentor i autorytet. Jeden zielonogórzanin już za swoje dostał, będziesz kolejnym. Nieważne, że mieszkasz w Warszawie. A właściwie, to pod Warszawą. W Błoniu. A właściwie, to pod Błoniem. W Kopytowie. Był rum, teraz – mur, czaisz tą dwuznaczność? Zresztą, co ja ci będę gadać, zrobią to, specjalnie dla mnie, Fokus + O.S.T.R. + Rahim + Zkibwoy + Jot + Eis. Fajny dream team, co? Ja, Jotacea Kroplówka, odwołuję twój zasyfiały blog. Za uwagę, dziękuje Jotacea pOMPidufka, jebać klasyki.

Co, poza tym? Dostałem fuchę w CGM. Tak, tam gdzie Lite. Na pierwszy ogień, pójdzie album, który wychodzi 6 listopada – Raca & PeeRZet Vis A Vis. Generalnie, o pierwszego się nie boję, wątpliwości budzą umiejętności drugiego. No cóż, w każdym razie – cieszę się. Zawsze to jakiś grosz wpadnie, to się może nawet z Al Paciwem podzielę, niech chłopak ma, a co. Co krAJ, obyczAJ, aj. Kolejne, zrobiłem chyba przejebany interes z tymi kasetami – za Światła Miasta, IQ, pierwszy Obóz, Pijanych, Reda i Ego – dałem 45 zł. A tak patrzę sobie teraz na Allegro – drugi Grammatik poszedł za ponad trzy dychy, skład Ostrego i Spinacza – obecnie, ponad dwie stoi. A, już niedługo, powinienem mieć Lek i Stare Miasto - za 10zł. Wygrałem GrubSona w Radio Kampus, na rapvision.pl macie rip, jestem jakoś koło 47 minuty, psychofani mogą zassać.

I tak dalej, i tak dalej, w chuj nowych rzeczy sprawdziłem. Jeśli chodzi o rap z peel, to jestem już na literze W. W przyszłym roku, zaczynamy ekspansję na USA, by nie mieć prefiksu marnotrawny przed nazwiskiem, że tak pojadę z Tetrisem (chyba PŁYTA ROKU, PŁYTA ROKU, JUŻ W PAŹDZIERNIKU – myślę, że nie przerosła mnie, choć parę smaczków jeszcze pewnie zostało do wyłapania, to se wezmę wędkę i będę łowił z Łoną, jak to, kurwa, nie ma kawy). Słuchacz marnotrawny.

Myślę, że ostatnie dwa akapity zachęciły was do mojej osoby. Post już jest (u Northima – cały rok, wpierdala tylko te orzeszki i sałatę, na koszt Rysia, nawiasem), jeszcze czas na scriptum.

AJ, NORTHIM!
JUHC CI NA IMIĘ
AJ, RUKWO, JUCH CI NA IMIĘ
JUCH CI NA IMIĘ
AJ, RUKWO, JUCH CI NA IMIĘ!
BEKA Z WYWIADU
BEKA Z MOJEGO WYWIADU
DWA MĄDRE ZDANIA
RESZTA - GŁUPOTY JAK NORTHIM
BEKA Z MYCH DISSÓW
ZIOMY, CO NIE, BEKA Z MYCH DISSÓW
AJ, BEKA Z MYCH DISSÓW
A MOJE DISSY, TO TYLKO: KURWA KURWA KURWA KURWA
tera northim: MAM DWADZIEŚCIA LAT, WYGLĄDAM JAK MAŁA DZIEWCZYNKA
U MNIE MASTURBACJA TO PEDOFILIA

Był mój wyjazd. Po co ten wyjazd?
No i, przede wszystkim, co potem, bijacz?!

Zgon

2009-09-26T15:11:00.002+02:00

Zapal świeczkę, bo Lite umarł. + dokładny adres oraz nr telefonu kontaktowego. Dla najsympatyczniejszej i najakrobatyczniejszej świeczki, przewidziane są nagrody.

DASDFUKASLkd DASdasadaskdas [*]
dakdlasdaFU [*]
DasdaFUsdkas (to jest nr telefonu) [*]

Podobno, Lechu (Kaczyński – przyp. red.) ma ogłosić żałobę narodową. Z dedykacją, dla Racy. Na minutę, żeby pokazać, że wszyscy leją na tego leszcza.

Aj, dobrze się stało. Chłopak nie wytrzymał konkurencji i pękł jak guma. Chociaż, co on może wiedzieć o gumie, hahaha. Mój ty liceusku, ti ti ti.

A – nie wiem, czy wiecie – u mnie też się szykują zmiany, powypierdalam wszystkie gówna stąd, shieea. Hahaha, ale zabawne, idź lekcje odrób. No racja, we wtorek sprawdzian z biologii. W kurwę, nienawidzę biologii. Biologia jest do de do u do pe do ygrek. Ale to jeszcze trochę czasu minie. Jaca, dałbyś spokój jak ćwiartka przed snem, czytam twoje wszystkie posty na Ślizgu. Proceenta też. Jedno mogę wam obiecać – będzie ostro. Niczym majonez.

Na skróty, dziesięć najciekawszych wydarzeń minionego tygodnia.

1. Lite zmarł.
2. Raca płacze po śmierci Lite’a, pod tym linkiem.
3. Bonus wypuścił singiel, dedykując go niedawno zmarłemu Lite’owi. Tu okładka.
4. Bit zrobił Matek, ten od Bonusa.
5. Brudne Serca wydały album. Dzień po śmierci Lite’a. Taka złośliwość losu.
6. Nagły Atak Spawacza nagrał diss na Lite’a. Kawałek nosi tytuł „Śmierć”, sprawdzicie go w tym miejscu.
7. Jaca przesłuchał Thinadelic i się jara jak stara mewa. S.P.O.R.T. też obadał, ale tu się jara w stopniu małym. Drugie 3W też mocne, Łozo – również.
8. Kolejny strajk lekarzy.
9. Bądź co bądź, szkoda chłopaka.
10. ^ Hehehe.

Elo breko.

Wielkim poetą był Mickiewicz - Proceente, czas zweryfkować twoje poglądy

2009-09-20T20:20:00.005+02:00

Adam Mickiewicz
Parodia Jacy

Pisanie notek idzie opornie,
Widzisz, ziom, Jaca nie jest w formie
Co u niego słychać, co kupił, co przesłuchał
Kogo zbluzgał i kogo przeruchał
Wie tylko on sam, na innych się dąsa
Niemiłosiernie kąsa jak Poląsa*
Mogę wam tylko zdradzić, że sprawdził Firmę i HG
Nie mylił się – to i to – szlagier
Gdy życie doświadcza, o wenę łatwo
Mnie lajf oszczędza, nie ma miejsca na hardkor
Przekonał się, że jednak ktoś jego żarty kuma
Jak zobaczył to - aż rozjebała go duma
Oj, nieładnie, ziomeczku, znów przeklinasz
Co mam zrobić, kurwa, skoro cieknie mi ślina
Lepka jak zawiesina, popierdolona jak Jaś i Kasina
Tak to ja, kurwa, poznajcie Al Paciwa
Te poczwórne, flow, skillsy i pancze
Co są bardzo wspaniałe jak pomarańcze
Co poza tym? Yo, kolejny bit zrobił
Tylko chuj z tego? Ja nie zarobiłem, a Lite zarobił 
Jestem pierdolonym znawcą, wiesz to full max
Jak wrócę, to będą wołali: ej, ziom - król, patrz!
Wiesz, kto powróci? Król! To musisz wiedzieć!
Samozwańczy terrorysta, przystań, Afganistan!
Potężnie pizgam i daję spox rymy
Tak się mówi, brat, spadłem z deszczu z rynny

Wczoraj miałem obiad złożony z dwóch dań
Nie dyskutuj, tak było bez dwóch zdań
Wszamałem… Co ja jadłem wczoraj?
Zagadka to nie łada jak Biłgoraj
Bum bęc tralalala, wiesz, kto rozpierdala?
Jaca, człowieku, to nowa fala
Tak, tak, to jedna zwrotka, wiem że mi się to opłaci
Wielotematyczna, widocznie – Temate ma braci
Chaos, chaos, kilka osób tak krakało
Ale się zesrało

Na usta ciśnie się jedno słowo – żal. Pozdro dla osoby, która to pisała. …[*]

Sorry, kurwa, bania nie nadąża, nie piszcie na maila, nie piszczcie jak hey ya, sprawdźcie mojego myspace’a, olewam twittera.

*byle rym dla rymu, ile takich Jaców...? [*]

Numer, premiera, aj

2009-09-11T17:00:00.006+02:00

Na wstępie was zmartwię, nie byłem na spotkaniu z Tede, nie chciało mi się, relacji nie będzie, sorawa. Na Numera, jak już wspominałem, wpadłem, czytając resztę dowiecie się, co się działo. Dawaj, Mario, startujemy.

Zacznijmy od końca – wracając do Błonia, siedziałem obok takiej dupy, że to szok i w ogóle masakra, dajcie spokój, palce lizać, uhm.

W pierwszą stronę z kolei, w pociągu nic ciekawego się nie wydarzyło, poza tym, że puściłem bąka. Ale małego, skurczybyk odleciał gdzieś potem, może teraz w twoim mieście jebie moim prutem? Kto wie. Eh, Jaca, schowaj się, toć to żal jest.

Dobiłem do portu, tj. do Śródmieścia. Pierwsze, co zrobiłem, to uderzyłem do SideOne. Zdziwiłem się, kilka osób w środku, podczas wcześniejszych wizyt nikt tam nie przebywał. Dzień dobry, miałem odłożony album TeTrisa, mam piętnaście lat. To na razie. Pierdolony sprzedawca, musiałem użyć tajnej broni masowego rażenia – popłakałem się. Tak, łzy ciekły jedna za drugą, dukałem pod nosem, że to niesprawiedliwe, że konsumpcyjny świat pożera prawdziwe wartości, i że nierówne traktowanie młodych słuchaczy jest z chuja wzięte. Zamknij mordę, młody, jak się nazywasz. Ryszard Peja. To chyba się pomyliłeś, w systemie nic nie ma na takie nazwisko. Co za lamus, OMG. Baliński Jacek. 29 zł. Kilka wyłamanych ząbków gratis. Wydanie takie tam, bez rewelacji, choć może się podobać, muzycznie też w porządku, choć na miarodajne oceny jeszcze za wcześnie.

Ty, siemasz, kurwa, wreszcie odebrałeś, gdzie jesteś? A co cię, kurwa, to, ziom? Kupię tylko Numera i już śmigam, więc nie sraj, Wodzu. Tak, z tą pizdą spędziłem część wieczoru. Weeeź, Jaca, jak ty się odzywasz. „Maszyny Ludzie Słowa”, 29.99, spoko, biorę, nawrzucałem kasjerowi, bo mi grosika reszty pożałował. Ja pierdolę, przecież to nieźle na bani trza mieć. Niby grosik, jeden, kurwa, grosik, pieprzony jeden grosik, a ci nie dadzą, bo po co, aj?!

Gdzie jesteś, bo ja czekam. To se czekaj dalej, muszę skoczyć do Złotych Tarasów, odkupić mojemu ukochanemu klubowi piłkę. Moja wina, że ją przebiłem? Hm… No moja, nie da się ukryć. Sześć dych poszło coś tam niegrzecznego robić. To ja już nie czekam, strzelam focha, czekam na Metro Świętokrzyska. To sobie nie czekaj. Czekaj! Na jakiej to ulicy? Ale jaja sobie z niego robiłem. Głowa mała, ludziska, głowa mała.

Ok, wsiadam w metro (głupia legitymacja, kupowałem zwykłe bilety, awruk), jadę całą jedną stację, wbijam na ruchalne schody, jestem na górze, a tam stoi jakaś gapa i się gapi. A ty co, kolego, szukasz drogi do domu? Jaca? Cześć, jestem Wodzu. Wiem, ziomuś, tak sę dowcipkuję. Idziemy na parking, gdzie to wszystko miało się odbyć. Podjeżdża samochodzik Red Bull, wychodzi ponętna brunetka, że o ja cię, bierze lodówę z Red Bullami i pyta się: Red Bulla?. A mogę browara? Młody, nie wyskakuj przed szereg, chcesz czy nie?. Jak mnie zmuszają… Wziąłem, wzniosłem toast za powodzenie polskiej misji w Afganistanie i chlup! w ten głupi dziób. Sączyłem powoli, celebrując każdy łyk.

Rozglądnąłem się po przybyłych – może 150 osób było, większość nie skończyła jeszcze liceum, średnio długie włosy, koszulka PLNY, czapka New Era i, dawaj, słuchamy rapu. Jeden ziom dumnie nosił t-shirt HWDP all day nie znam angielskiego HG, chwalił się, że wczoraj kupił surówkę. Faktycznie, człeniu, masz się czym szczycić, bez kitu. Fajnie, że było paru starszych słuchaczy, takich, co z WFD pozostają w komitywie od 10 lat. Szczerze mówiąc, nie wiem, jakbym się czuł, gdyby na mój koncert, załóżmy że 30-letniego faceta, przyszli sami młodzi. Wiecie, o co chodzi.

19:30. Chuj. 19:31. Chuj. 19:32. Chuj. 19:33. Chuj. 19:34. Chuj. 19:35. Chuj. 19:36. Chuj. 19:37. Chuj. 19:38. Chuj. 19:39. Chuj. 19:40. Skuter. Ooo, Michał Zawszespokiński! Hahaha, wejście roku! Z pistoletem w ręku, ucharakteryzowany na postać z okładki, stanął na masce tego grata latającego napoju i przywitał się z publiką. Ja tam od razu krzyknąłem, że wypierdalać ze sceny, tak Tede mówi! Chyba się nie przejął. Coś tam zaczął gadać, dzięki, dzięki, WJ, Jakuza, tralala i takie tam, Numer Raz, Maszyny Ludzie Słowa, 2009, Wielkie Joł, Zawsze Spoko, LWW, Muzyka Bloki Skręty, WFD.

Numer zagrał tylko trzy utwory, ale za to jakie! Byle jakie, ma się rozumieć. Ławka, chłopaki z bloków, PL.otki i Chwila. Reakcja zebranych nie była jakaś entuzjastyczna, chyba troszkę za późno poinformowano o tej akcji, żeby ciekawsza publika się zebrała. Ja tam się jarałem, wolniutko się kiwałem w rytm rytmu (aj!) i fajnie. Chwiiiiila, tak, kazali, to nuciłem pod nosem.

Członkowi Warszafskiego Deszczu na „scenie” towarzyszył jakiś gruby jegomość – sorry, nie znam. Za deckami stanął Dj Abdool i, co tu dużo gadać, nie spisał się, lekko mówiąc - słaby jest, beznadziejny. Poza tymi, znam jeszcze kilka innych czasowników. Wokół kręciły się inne osobowości związane z wytwórnią Tedzika, m.in. Jakuza, z którym Wodzu zresztą uciął sobie krótką rozmowę. Również Numer, zakończywszy swój mini-występ, stanął pod redbullowym cackiem i pozował do zdjęć, rozdawał z autografem, z każdym zamienił kilka słów. Fajny, wyluzowany człowiek. Propsy, panie Michale. Chujowy masz pan gust, ja rozumiem, żeby zbić pionę z jakimś ziomem, ale żeby rozdawać słodkie buziaczki pasztetom? Ja to bym zaszalał i bym jeden z drugą wygarnął: cześć, mała, dasz mi swoje zdjęcie, bo chciałem sobie zrobić kanapkę? Z pasztetem? Hihihi, pozdro, Numer.

Propsuję również ideę takich spontanicznych hepeningów. Wielkie Joł, po raz kolejny, spisało się. Czego nie można powiedzieć, z czystym sumieniem, o fanach. Tak czy siak, fajno było. Pozdrawiam Wodza. Albo nie, nie pozdrawiam go. Pokój, bracia i siostry, hetero i homo (pedały!!!!!!!).

Lubię nudne, ekshibicjonistyczne cykle, czyli płytkie retrospekcje (dzięki, Fusznik, dzięki tobie poznałem nowe słowo, dobra płyta, ZIP ever!) cz. 1

2009-09-06T17:38:00.005+02:00

Luuuuuubię to jebane szambo <3.

Takim oto wstępem postanowiłem zacząć nowy cykl. Co mówisz? Nie, nie słuchałem jeszcze S.P.O.R.T.-u. Jakkolwiek to nazwiesz i jakkolwiek mnie przezwiesz, przerywamy zamułę i powracamy z nowym cyklem (tym samym, co w drugim zdaniu). Na twardym dysku leży kilka rozpoczętych, acz nieskończonych. Jeden był gotowy do publikacji od dwóch miesięcy, lecz chujowy jest jak ten wyraz po lecz, lecz bez –owy. Idź się lecz, Jaca, lecz leczyć mi się nie chce, taka fajna gra słowna, aj. W tym nowym cyklu (identycznym, co w drugim i piątym zdaniu) zmieści się kilka - około dwóch, może dziewięciu – artykulików, traktujących o mojej płytotece, o przeżyciach z początkowego okresu zbieractwa itd., in#1., ten dowcip użyłem po raz trzeci, witajcie. No, myślę, że będzie git. Oczekiwany raport na gorąco ukaże się pewno we wtorek. O, wpadłem na bardzo wspaniały pomysł – art z tej trylogii – w niedzielę, raport – we wtorek. Ej, yo, dobry jestem.

Część pierwsza, powstała w czerwcu ’09, podczas pobytu na działce. U waszych starych, że się posłużę wysublimowanym żartem. Bez żadnych późniejszych poprawek. Check it, mother.

JESZCZE CHWILKA, SORRY! Nie byłbym sobą, gdybym nie nawrzucał temu komercyjnemu schabowi, Lite’owi. Świetna szata graficzna, sam robiłeś? Widać. Ok, zaczynamy. Miłej lektury, jak mawiają kangury, choć same czytać nie umieją, taki paradoks.

Mamy dwa zero zero dziewięć. Nikt już nie dzwoni z budki – posiadamy telefony komórkowe najnowszej, wyjebanej w kosmos generacji. Naturalnie, można znaleźć wyjątki, choćby taki Michał z deszczowej ostatnio Warszawy. Mamy dwutysięczny dziewiąty. Nikt już nie robi na drutach – od czego są supersklepy z eko-odzieżą? Oczywiście, istnieją odludki, jak, na przykład, jakaś stara, głupia babcia z jakiegoś zadupia. Mamy dwutysięczny dziewiąty. Nikt już nie kupuje płyt z muzyką – z pomocą przychodzi nam Internet, z którego ściągamy – niczym majtki, rajstopy, czy, nie daj Boże, kalesony – nielegalne pliki .mp3. Jak zawsze, natrafiamy na idiotów, że wymienię tylko Jacę (propsy!).

Jaca to ja, siemandero, i, ogólnie, cześć wszystkim. Jak mnie znacie, to radę dacie. Jeśli natomiast mnie nie znacie, to jak tynk odpadacie. No, to, jeszcze raz, żółwik. Ahahahaha, widziałeś? To był żółw podwodny, ziomie. W każdym razie, chciałbym wam nieco przybliżyć moje przeżycia z legalnymi nośnikami. Artykuł polega na tym, że najpierw daję wam kilka historii niezwiązanych z obecnie posiadanymi krążkami, a później opisuję, po kolei, każdy album z mojej kolekcji. Jadziem, chłopacy.

Jeszcze w ramach wstępu, pragnę zaznaczyć, że nie jestem jakimś zdeklarowanym truskulem, którzy, jak powszechnie wiadomo, nawet w łonie matki słuchali, cóż za paradoks, Łony z Polski i ATCQ z Francji, bodajże. Mimo to, zacząłem podobnie jak oni, z tą różnicą, że troszkę później, konkretniej, w wieku 7 czy 8 lat, kiedy to, z okazji Dnia Bez Żyda (tak, tak), otrzymałem kasetę Ich Troje. I co, truskule, mina zrzędła co? Cwaniaki się znalazły, kurwa.

Co później? Fascynacja Naj, Przyjaciółką i Hard Porno. Do tych dwóch pierwszych czasopism zapałałem szczerym uczuciem z tego względu, że często-gęsto dołączano do nich promo CD z utworami bandy Michała Wiśniewskiego czy Stachursky’ego (oj, tym to się jarałem jak jedwab dłuższy czas). Co do tego ostatniego periodyku – hehehe, wiadomo, Koziołek Matołek i inne takie tam… Ech, Jaca, jesteś prawdziwie niesmaczny.

Pierwszą płytą w moich zbiorach była Wideoteka jazzowego kolektywu One Eight El. Chciałem materiał od, po raz kolejny, Ich Troje, ale… mamcia postawiła weto. Odważyła się na krok, na który zdecydowałby się też Lech Kaczyński, gdyby mu postawiono przed oczami ustawę uchwalającą świecenie słońca przez całe wakacje. Powodzenia, nie dziękuję, bo nie muszę / ja mam, co chcę, a rap uświęca [jak dobrze pamiętam] moją duszę / amerykański styl życia, na chuj mi [coś tam].

Z takich ciekawszych akcji, to jeszcze, na pewno, mogę przybliżyć sytuację z roku 2005. Poznań, gdzieś niedaleko Starego Miasta, EMPiK, kilka godzin przed jakimś przyjęciem u cioci. Mama mówi mi, że mogę sobie wybrać jakąś płytę. No, spoko, dzięki, mamusiu. Polski rap/hip-hop, nie ma to tamto. Po chwili trzymam w dłoniach dwa rewelacyjne, uznawane za klasyki gatunku, tytuły. Stoję przed ogromnym dylematem. Argumenty zostały rozłożone, w miarę, równomiernie. I tak, strona pierwsza miała wielkiego plusa za kawałek, który królował na mojej osobistej liście przebojów przez pięć kolejnych tygodni. Strona druga zaś posiadała wiele hiciorów – nie takich z absolutnej czołówki, ale jednak hiciorów. Funk: Dla Smaku kontra Eska Squad 3. 2cztery7 vs. Przestrzeń Donia, 4 ściany Patrycji Markowskiej i Sychy, Jest tak Jeden Osiem L, Zapomnij o tym 3W… Niech stracę… Składankę Eski poproszę.

Cofamy się o rok. Chaotycznie? Kurwa, ale dobrze. Bądź bo bądź, jestem w Saturnie, co nie. Zapierdalam niczym Robert z BMW pomiędzy półkami, co nie. Nie. Aha. Docieram do regału Polski rap/hip-hop. Nagle… Hemp Gru. Klucz. Spust. Ogarniawa. Płyta w rękach. Spust. MNLP – ja również. Nagle… NAGLE! Naklejka na folii. UWAGA NIECENZURALNE TEKSTY. Niedowierzanie. Przerażenie. Płacz. Ochrona. Lizak. Pycha. No dobra, dobra, miły pan podarował mi czupaczupsa, ale co z tego?! Moja przyszłość legła w gruzach. Marzenia poszły do łóżka. Przecież nie dam tego sponsorowi (tfu, matce), żeby kupiła. Na całe szczęście, kiedyś tam po mieście przewinęła się plota, że do najnowszego Klanu (który się właśnie reaktywował) dodają płytkę HG i figurkę niejakiego Macieja Zet. Mistrzostwo, o 13.30 zerwałem się z lekcji i poszedłem do kiosku obok Alberta. Wziełem Klan pod pachę i wyszłem. – Serdeńko, za to trzeba zapłacić! – Ale, proszę pani, to jest hip-hopowa gazeta. Na zawsze wolność ludzią i złodzieją!

W ten oto sposób robimy malutki krok w tył, dosłownie kilka tygodni/miesięcy wcześniej. – Uwaga, uwaga, już od jutra w dobrych sklepach muzycznych! Mezo, Liber, Doniu, Jeden Osiem L i Peja na jednej płycie! Jako że jest to underground, nakład, jakże inaczej, mocno limitowany! Patroni medialni: Onet.pl, MTV, Bravo, Popcorn. Ładnie, ładnie, Hiphopstacja za 24h w oficjalnym obiegu, trza się wybrać. Nazajutrz, wraz ze spon… matką, jestem w kosmosie. Kupiłem Marsa, po drodze odwiedziłem Jowisz i poszedłem do Saturna, buehehehe. – Dzień dobry, panie pomocniku, Hiphopstację, ej, już na stanie macie, joł? O małe dziwo (dziwko?), mają. Wtedy do akcji wkracza matka (tfu, sponso… a nie, dobrze, sorry): - A czy na tej kompilacji nie ma za dużo przekleństw jak na takiego szkraba, panie pomocniku? Martwimy się o niego, może zostać wandalem albo innym złodziejem. Kurwa, wszyscy, dokładnie wszyscy, mają jakieś wonty do złodziejów. Co, nie-złodzieje sobie siedzą na wolności i co, i się cieszą, tak? WOLNOŚĆ DLA ZŁODZIEI! Ale, ale, zbaczamy z tematu, halo, halo. A więc nie było za dużo.

Ostatnia wspominka. W latach 2005-06 hip-hop zniknął z pola widzenia mediów, zniknął również z moich słuchawek. Jakieś pojedyncze kawałki, nic więcej. To był czas, w którym łykałem wszystko, co puszczano głównie w Radiostacji, a przeróżne składanki z hitami pojawiały się co miesiąc. Kilka takich teraz wala się gdzieś po strychu. Zdarzało się, że jeden utwór miałem na trzech innych krążkach, taka ciekawostka. Ale, hola, hola, przecież ciocia mogła odpalić eMule’a i zrobić, co należy – kilkaset (~300) nielegalnych piosenek leżało na moim dysku twardym – więc czemu traciłem kasę? Ano dlatego, że ripując płytę na komputer, można ładnie zmienić nazwę. A pirackie empetrójki miały brzydkie nejmy, a ja nie lubię bałaganu. Jasne, jest czarodziejski guzik rename, lecz on działa powierzchownie. Nie wiedziałem wówczas, że istnieje coś takiego jak właściwości-->szczegóły, bla bla bla, nie wiń gracza, winna jest gra.

C.D.N.

Znowu raport, znowu o niczym

2009-09-01T11:55:00.000+02:00

Elo, z tej strony ja. Na początek, taki krótki dowcip: Przychodzi Temate do logopedy… Tfu! Jeszcze raz. Przychodzi baba do lekarza, a lekarz też aj. Kurwa! Ostatnia próba. Przychodzi baba do lekarza, a lekarz też baba. Hahaha.

Nie wiem, czy wiecie, ale rozpocząłem wśród bloggerów modę na zamulanie – gdzie się nie wejdzie: „zamuliłem”. U mnie też, nudno jak cholera, zobaczymy, co to będzie w roku szkolnym (coś mi się wydaje, że monopol komórkowy na przerwach będzie miał Monopol). Ogólnie, jak to zwykle bywa – są pomysły, tylko jak to napisać? Który to raz was o tym informuję? Siódmy, proszę was. Siódmy. Niedługo będzie jubileusz. Niczym Axun, Bartkos (tak, ten, co promuje hipokrytę Wankza, co nie był z Aleksandrą, lecz Oli dobrze robił) czy inna II Wojna Światowa.

Zacznijmy może od głupich rzeczy – wczoraj doszły do mnie Światła Miasta i IQ. Dopiero później się zorientowałem, że przecież jestem prawdziwym truskulem i na strychu miałem te same kasety. Rapu słucham od 98. W każdym razie, za te dwa tytuły dałem 25zł – być może przepłaciłem (jak na MC), ale chuj tam. Jaram się. Wrzesień zapowiada się słaby, bo tyle tego ma wyjść, że bądź tu mądry. TeTris, Numer i Tede – tych na bank kupię, jak z resztą? Oj, banan, banan, krucho.

Premierowe odsłuchy: Stare Miasto Stare Miasto (jeśli za takim old skulem tęsknicie – tęsknię razem z wami; kapitalna płyta, Dizkret oficjalnie wchodzi do mojego top5 ulubionych raperów, aj), Sor-row Jestem Po Prostu Sobą (bardzo, bardzo słabe), Dados & Weah Funkastycznie (słabe, co najwyżej kilka znośnych bitów), Sokół feat. Pono Ty Przecież Wiesz Co (przeciętne, bez szału), Spinache Za Wcześnie (może nie za bardzo moje klimaty, ale dobre), Skor W Teatrze Niemych Lalek (jak u członka TA), Styl & Dezinte Szalona EP-ka (jeden fajny refren Lilu, nic więcej), SSS Powrót Do Przeszłości (raz na jakiś czas – czemu nie?), Tede S.P.O.R.T. (żartuję, nie słuchałem jeszcze).

A teraz sensacja, bo oto… rozmawiałem z Eisem! Niestety, to był tylko sen. Śniło mi się, że autor Gdzie Jest Eis? jest moim wujkiem, spotkałem go na działce, przyjechał Lamborginhi (a sześć lat wstecz – rozklekotanym fordem). Pogadaliśmy sobie, powiedział mi, że dochapał się tego miliona przed 30-stką, że do rapowania już nie wróci, i że nie jest żadnym współwłaścicielem czy czymś takim w Pudelku – kiedyś tylko dodał kilka newsów, nic więcej. No.

U Bartkosa w shoutboxie, pojawiły się dwa ciekawe linki - raz i czternaście. Pierwszy odnośnik – sama prawda, co w hip-hopie jest nadrzędnym priorytetem, kłamstwo jest fe, a fuj. Drugi – prawda również. Kurwa, rozkurczają mi się mięśnie gładkie brzucha, zaraz puszczę pawia, panie Morall, ratuj mnie pan! Jebany beat, ałaaaaaaaaaa!

Tedeusz zmiótł. Wszyscy nagle tacy przychylni mu się zrobili, nie? Hehehe. Bądź co bądź, nagrał fenomenalny kawałek, udowodnił, że jest królem. Umówmy się, ½ WFD zarapowała w sumie nierówno, ale – w moim odczuciu – to jeszcze bardziej udowadnia jego wielkość – wchodzi do studia, bo ma chęć pokazania, kto tu rządzi, nagrywa na szybko, i koniec, dziękujemy. Trochę niespójnie się wypowiedziałem, ale to nieważne. Propsy, Tede, jeszcze rok temu cię nie nawidziłem, bo byłeś sprzedajną dziwką w Polsacie. Tak, lubię się chwalić chlubną przeszłością.

Przedwczoraj, Jacek Graniecki był w Milanówku, kilku ziomów ze Znicza jakoś tam się przypałętało, potem na treningach żywo dyskutowali. Beka, Tirexie drogi, beka jak stąd do hen, hen, daleko! Bo oni się teraz z Onarem nie lubią. Ajjjj.

Oczywiście, nadal zapraszam na Hip Hop Kemp, bilety można kupić na supersklep.pl. Festiwal odbywa się w Hradec Kralove w Czechach, gorąco polecam!

A Lite cieszy japsko - klik.

Starczy, bo znów pierdolę o niczym, cztery po cztery (po co się narażać o oskarżenia o plagiat, trzy po trzy już jest). Strzałeczka, pow, pow, pow, zamawiajce pre-ordery.

Nie jesteś raperem, a suto kładącym szynkę na chleb hejterem. Czy jakoś tak. Znowu ksero.

2009-08-26T15:32:00.001+02:00

Siemano, chłopaki, wróciłem z dalekiej podróży. Nie, nie z Zamościa, coś mi się pojebało, byłem w Trzciance koło Piły, no i nią kopałem. Na temat obozu nie ma się co rozwodzić, bo nie warto.

Przez czas, w którym to mojej skromnej osoby nie było, wydarzyło się niewiele, właściwie to tylko jedna rzecz przykuła moją uwagę. Otóż jednogłośnie wybraliście Smarka na najlepszego rapera w Polsce – uzyskał 38% waszych głosów. Drugie miejsce zgarnął Duże Pe – 11%, trzecia lokata padła łupem wielkiego faworyta i jednocześnie największego przegranego, Bonusa – 9%, pozycja nr cztery, egzekfo, Mielzky i Raca – 8%. Lite coś pluł się, że zabrakło mu wśród nominowanych Revo i Shota, ale ja się pytam – czyja to była ankieta?! Twoja?! Nie, kurwa, nie twoja, tylko moja! Ja podałem swoje typy, swoich pretendentów do tronu, moim zdaniem – jest to all stars rodzimego rapu, a że ty widzisz to inaczej? Sorry, ziom, zrób se swoje głosowanie, umieść w nim tych zajebanych Reva i kumpla Al Paciwa, a wszyscy będą zadowoleni.

A, no i jestem pod wrażeniem ofensywy Asfaltu. Bez kitu, zajebiście mi się podoba, co robi Tytus. Wydaje swoich artystów, coraz to ciekawszych zresztą, rozprowadza inne polskie tytuły (Tet, Daniel, Marika, Mr Krime…, Michał Urbaniak), zgarnia parę perełek ze Stones Throw (no nie znam S.P.O.R.T.-u i w ogle jest zajebisty. Propsy, panie Tytus. Weź spierdalaj z tymi 213 zeteł za Podostrzywszy.

Bym zapomniał, przegapił bądź przeoczył! Hip-Hop Kemp 20-22 sierpnia, wpadajcie! Niestety, na Kempobusy już się nie załapiecie, z prostego powodu – wszystkie już spierdoliły.

Popularne i modne Google Anananananazjedzbananahahahalitycs nie wykazało oczekiwanych rezultatów, aczkolwiek fraza najgorsze polskie kurwy całkiem mi się podoba.

To jest tylko taka tam notka informacyjna, że żyję, że wszystko jest oka i z guzem nad nim, właściwie na prawym łuku brwiowym, bylebym w kompot nie wpadł. Taka notka a’la jacus nie podoba mi się.

Raport na szybko

2009-08-14T12:32:00.002+02:00

To może na początek, taki mały eksperyment: dge don gural esko gural flow panczlajn el polako donguralesko jp inwazja porywaczy ciał. Oj, Google Analitycs mi pierdolnie. A, wpiszcie w wyszukiwarce na naszej-klasie frazę jp. Przepraszamy, wpisz więcej słów kluczowych, wyszukiwanie wykazało zbyt wiele wyników czy coś takiego.

Na blogu dawno nie migało „Jaca”, przepraszam, wiem nie można tak, jakoś tak nawijał Stasiak z MEGA KLASYCZNEJ grupy 2Cztery7. Bywa, aj.

Urodziny trwały do 23:59 7 sierpnia, potem chuj, szara codzienność. Chociaż mama zrobiła pyszną szarlotkę, z lodami i bitą śmietaną, aj, wczoraj doszedł zaległy prezent, tj. FL Studio 8. Jot coś tam rapował, że tatuś kupił ci MPC-tkę i pierdolisz, że jest źle. Źle nie jest, sprawdźcie ten bit. Szalone gówno, opinie mile widziane.

A tu moi szanowni koledzy z Miasta Rapu, Miasta Przestępstw. Obaj po szesnaście lat, polecam.

Polecam również blog Marcina Pe, w zakładkach go macie, aj.

Na tych samych urodzinach, obejrzeliśmy DVD kabaretu Łowcy.B – utożsamiam się z nimi, masakratorzy. Dzień później chyba, włączyłem Polsat, a tam – skecze. – Jestem Zdzisiek, kurwa! (zdjął gacie) - ale publika miała bekę. Jak Tirex.

Ogólnie jest tak, że jutro o 6.30 uciekam, Zeus mnie stąd zabiera aż do Zamościa, gdzie przez dziesięć dni będę ze Zniczem na obozie piłkarskim. Ciekaw jestem, co to za kaszana będzie.

Kolejne – przed chwilą napisał do mnie moka-T i podziękował za napisanie recenzji ich singla. Fajna sprawa, miłe to było, połechtało mnie to, że hohohoho.

Pierwszą kasetę dostałem w wieku 7 lat – Ich Troje. Po ośmiu latach będę posiadaczem dwóch następnych – Światła Miasta Grammatika oraz IQ Dizkreta i Praktika. Cena? 25zł. Za płyty dałbym pewno ze cztery stówy. Aj.

Przesłuchałem: Gang Agi Nigdy Więcej (+), Siny W Siną Dal (+, ale on jest pojebany, matko), Ski Skład Wspólne Zadanie (-, jeśli Peja, to Na Legalu, aj), mixtape Shellera i Słonia (-, this is not for me), Siedem Łez Wielki Sen (-, choć kilka kawałków znośnych jak najbardziej), Sidney Polak Sidney Polak (+-, takie se, aj) i Cyfrowy Styl Życia (+, zdecydowanie dojrzalsza płyta).

Lite wyjechał do Barcelony, żeby o nim nie zapomnieć, uruchomiłem specjalną ankietę, aj, sprawdź to.

To tyle, ni cholery nie chce mi się nic więcej. Poza tym, dzisiaj ważny dzień, bo idę zgolić glacę, a później mooszę zgolić trawnik. Eh. Masz, Jaca, kurwa, chciałeś być dorosły, to jesteś. I jeszcze pranie, ja pitole, nieeeeeeeeeeeeee!

Tak, tak. Całuski.

P.S. Ja reklamuję ten HHK, reklamuję, i co? Zero głosów na mnie, aj. Ja swój oddałem na Axuna – też miał nic, teraz ma nic + 1, czyli jeden.

RAPort Nieśmieszny Na Ostrzu Pióra I Oka Calaka, Szukając Hitu Lata jak u Axuna, palę skuna

2009-08-07T11:01:00.003+02:00

Przywitam się tak młodzieżowo, siema wam. Hehe, aj.

Nawet nie mówcie, że nie tęskniliście, widziałem komentarze, widziałem, kurwa, ktoś tam nawet próbował ironizować, że okładka jakiegoś KLASYKA (jak pierwszy Afro Kolektyw) jest marna jak Jaca. Przynajmniej mam ciekawszą ksywę, a nie jakiś tam Anonimowy. Oryginalny jesteś, ziom, pozdro. No i starszy.

Pierwszy wakacyjny wyjazd udał się, powiedzmy, średnio na jeża, ojciec przypominał mi trochę Paciwo, któremu zaproponowano gościnną zwrotkę, ten cieszył się już, że do środy nie będzie chodził głodny, a tu chuj, cwaniaczki chyłkiem się wycofują i Al się wkurwia. Aaa, 15 sierpnia wyjeżdżam po raz kolejny (zgadnijcie, za czyj hajs), tym razem z moim :* :* :* Zniczem Pruszków, aj (Tirex, hypemanie). Szczerze mówiąc, nie pamiętam dokąd, ale osiedlimy się bodajże gdzieś pod Zamościem. Czy Za Mostem, jeden pies.

Macie to w dupie jak stolec jak Las jak Vegas, aj, jaki ten VNM jest słaby. Żeby was zainteresować, powiem wam, że doszła paczka z Asfaltu, jeszcze muszę jakąś białą farbę kupić i będę malował pasy. Plakat Łony, gimbusowska przedostatnia Ortega i dwie pierwsze solówki Fisza. Kto odebrał towar? Sąsiadka, przez co myślałem, że polecieli ze mną w synonim Venoma.

Co przesłuchałem przez ostatni czas? Wszystkiego nie pamiętam, ale na pewno nowego VNM-a, Sfond Sqnksa (kozackie, kozackie – tak na jakimś forum napisali, to wstyd nie szerzyć tej opinii), Demo Sekaku, pierwszy Obóz i Echo (szczere dzięki!) i coś tam jeszcze, aj! Don’t understand. W każdym razie, prosiłbym was bardzo o zaopatrzenie się w album Siedem Łez 2+2=7 w sklepie Fonografiki – jedyne 10 zł. Eis tak niedoceniony, że ¾ Polski plotkuje, że jest niedoceniony, a skład Stopyy? Naprawdę, warto, Lite’a zachęcam podwójnie, bo jeden kawałek jest podobny do klasycznej Plaży Eldoki. Właściwie, to plagiat. To ksero. Itede, inumerraz, idjmacu.

Polecam blog Lite’a, co to się ostatni bardzo mądry zrobił. Nie znasz dnia ani godziny, skurwycórko (hahahahahahahahahahahaha, diss piętnastolecia). Fajne logo, sprzedawczyku, ile ci dali za nie? A tak serio, to polecam bardzo Hip-Hop Kemp. Za taką reklamę dostaję duży hajs.

Ogólnie, dzisiaj oficjalnie zostaję szczęśliwym posiadaczem piętnastu lat, tak że niedługo w EMPiKu szukajcie mojego albumu Jaca / Banans Attack PIĘTANASTAK LIVE. Życzenia możecie składać na naszej-klasie, dołączycie do klanu „1oo ;) i wszystkiego najlepszego :* :*”

No, to wszystko, co chciałem wam powiedzieć, a teraz idę się najebać. Tylko jeszcze skoczę do sklepu. Po… coca-colę… Hehe, aj, trochę propsię :(

Cześć!

2009-08-01T19:45:00.000+02:00

J.w.

HHK JLB. Aj!

2009-07-20T16:18:00.006+02:00

Wykładam kawę na ławę – pani Śmietanka odezwała się ponownie. Wysłała do mnie gotowego maila, którego otrzymali również moi mniej utalentowani koledzy po fachu. Pani UHT 12% napisała, że warto by było zacząć już coś publikować. Fajnie, że jutro wyjeżdżam. Ajajaj, jakby to powiedział Temate. Przynajmniej uniknę hejtów.

Dla wszystkich niezorientowanych – Hip Hop Kemp jest dużym festiwalem, odbywającym się w Czechach. W tym roku wystąpi m.in. Blady Kris, ten z Mam Talent, więc dobra zabawa – gwarantowana. Niestety, ceny biletów są niezachęcające, organizacji wzorową nazwać nie można, do ojczyzny Jana Polaka daleko, patronat objęła Viva, chmurki na oficjalnej stronie (również w języku niemieckim) płyną zbyt szybko i w ogóle.

Mimo wszystko, jako wierny słuchacz Method Mana czy kolegi Dude’a i znawca rapu z USA – polecam, warto się wybrać. Zresztą, sami oceńcie, czy jest po co jechać taki kawał drogi, żeby się srodze rozczarować.

Hahahaha, narazicho. W pasku bocznym macie taki znaczek-link + hymn.

Raport na chujowo XD

2009-07-19T15:04:00.004+02:00

Jak nazywa się jedyny solowy album Wilka?

Koniecznie trzeba odnotować fakt, że w piątek byłem w Warszawie. Jest to wydarzenie bez precedensu, przez co odpadam już w preeliminacjach w konkursie na znawcę klasyki. Odbiegliśmy nieco od tematu, więc wróćmy do niego.

Me, Myself & Temate.

Do stolicy wybrałem się z różowym plecakiem, tym samym, który kiedyś był pomarańczowy, tyle że się kolor sprał i kiszka. Wsadziłem do niego m.in. mapę, żeby się nie zgubić, i EPkę Noida. Z autorem Oderwany Od Rzeczywistości miałem się spotkać. I się spotkałem, ale o tym zaraz.

Co robi teraz Henson?

Najpierw obrałem kurs na merlin.pl, gdzie odebrałem Kodex 3 oraz Plenty Mariki. 27,50zł za dwa krążki + cztery saszetki kawy Jacobs? Ja to biorę. Później pierdzielnąłem do siedziby Fonografiki, jechałem np. autobusem, bilet 1,40zł w jedną stronę, w dwie to razy dwa trzeba se pomnożyć. Schowane to, kurwa, ale znalazłem, byłem dzielny jak Prosiaczek, ten od Puchatka, mimo że też jestem mały. Wziąłem albumy Siły Dźwięq (a ja Numera strofowałem za pismo…), Świntucha (to nie tak jak myślisz, mamo, to dla jaj, seryjnie), Zawodnika (pozdro, człowieku, po pół roku twoja płyta stoi po 6,95), Bakflipu i Familii HP. 41 zeta z groszami, bez kawy, ale chuj tam. Opłacało się jak rachunki, a twoja panna się puszcza.

Smaży jakąś grubą petardę.

Po tych wszystkich, dość dramatycznych, wydarzeniach (akompaniament deszczu nie dawał mi spokoju), wróciłem na Śródmieście i wyczekiwałem na Noida. Patrzę, a on ze starymi idzie! Myślałem, że się zeszczam. Jednym słowem, beka. I pierd. - Cześć, ty chyba jesteś Jacek, tak? Mój synalek trochę się bał, to go przyprowadziliśmy. Bawcie się dobrze, buziaczki, jak zajdzie słońce, to wracaj do domku, skarbeńku. - Chłopaki, nie bawimy się tak, wypierdalać - rzuciłem mięsem w kierunku państwa Półtoraków, kiedy oddalili się na bezpieczną odległość, z której nie mogli mnie usłyszeć. Nasz fajny producent pochwalił się, że kupił sobie kozacką czapkę, z takim prostym daszkiem, z T aj landii, tak że szok, aj. W sumie, nienajgorszy człowiek, aczkolwiek ma zjebany śmiech, więc z deczka wstyd było z nim spacerować po mrocznych zakątkach Złotych Sedesów, jak to nasz dobry bitmejker określił. No i dzięki za autograf. Na cycach. Aj aj aj aj, zagalopowałem się.

Widzicie, takie rzeczy dzieją się nieopodal Miasta Rapu, Miasta Przestępstw, które, prawdę mówiąc, jest jedynie fikcyjnym odpowiednikiem słowa Błonie. Przynajmniej mam pewność, że przeczytało to więcej osób niż zjebaną listę klasyków Lite’a. Który zresztą gada z komercyjnym raperem, hehehe XD. Aj xP.

Przez ostatnie 24h x 7, przesłuchałem sporo rzeczy. Sporo chujowych.

- Chada Proceder - to nie jest album dla dzieci z dobrych domów. Czułem się, jakby to był jeden kawałek – te same słabe bity, ta sama słaba nawijka. Gabi RLZ.

- V/A Smak B.E.A.T. Records - miło się zaskoczyłem, numer Numera niszczy po całości. Trochę propsuję, aj. Bartkosie, oszczędź osobę mą – proszę!

- RHX Skład Opowieści Z Podwórkowej Ławki - nie myśl, że jestem przeciwnikiem ulicznego rapu / jestem fanem dobrego, a przeciwnikiem wack’ów. Naprawdę, znośne, wręcz dobre.

- Mroku Mroczne Nagrania - trochę propsuję, aj, bardzo dobry materiał.

- Siła Dźwięq Funkkrok24 - FAJNE.

- Rezpektz feat. Emrat 120 Uderzeń Na Minutę - no sorry, aj, ale to nie dla mnie.

- rAs & Najsbit rAsgrzewka - to jest ten ziom z Rasmentalism? No to zajebiste, trochę propsuję zwrotę Temate, aj. Średniawa.

- cztery płyty Ramony 23 – to dla ciebie, Tirex, wytrzymałem tą męczarnię :*

- Rolf Ale Kix! - Kix na bitach?! Gimbus, jaraj się, nie jarać się nie wypada. W sumie, nienajgorsza płyta. Oczywiście – aj.

- Red & Spinache 7 Rano - nierówne, ale nie kaleczy uszu.

- Paktofonika Kinematografia - żartuję, krejzole!!!!!

Tyle, dzisiaj mało ciekawie, zwolniłem tempo, ale spoko spoko, we wtorek spierdalam stąd gdzieś w okolice Zamościa (via Kraków), zamieszkam w 5-gwiazdkowym hotelu, będę patrzył na was z góry, to jest mój czas, gbury. Zakończyłem potężnym podwójnym niczym Al Pieczywo, mój nr konta to xx xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx xxxx, dwie dyszki od łebka. Aaa, wracam trzeciego sierpnia, cztery dni przed urodzinami, możecie już szykować jakieś laurki czy coś. Nara, jak wrócę, to rozpierdolę ten system, obiecuję, nic nie będzie takie samo. Trzymajcie się za ręce, ja blanty kręcę. Rym nie podwójny, ale prawdziwy, mój nr konta u góry, jak jeden mąż – każdy piątaczek. Lodówka sama się nie zapełni.

AJ. Tfu, PS. Zdjęcia podrzucę wieczorkiem, masz to jak na pierwszym longplayu Ostrego. EDYC AJ: :(

Zły żart nie jest dobry

2009-07-16T14:41:00.000+02:00

Witam serdecznie, zapraszam na krótki wywiad z Temate, członkiem zespołu o przewrotnej nazwie Supa Skillz.

- Cześć, ja jestem Filip, a ty? Możesz się przedstawić?
- Aj…
- Yyy, nie rozumiem.
- Aj… Aj…
- Przepraszam, że co?
- Aj… Aj… Aj e…
- KIM JESTEŚ?!
- Ehh… jestem Temate.

Nikt nie skumał. Aj a tak.

Z wizytą u księdza

2009-07-14T13:36:00.007+02:00

Jestem już dorosły, niedługo skończę piętnaście lat. Ach, gdzie te czasy, kiedy było się młodym i pięknym? Jak to: gdzie?, do szanownej pani profesor nędzy?! W Internecie!

Uwaga! Niniejszą notkę mogą czytać tylko górnicy! To jest kopalnia beki! Głębokie wykopy! Hahahahahaha!

Zacznijmy może od merlin.pl. Swego czasu, byłem tam szanowanym recenzentem. Oceniłem płytę Małolata i Ajrona. Klasyk, jedyną wadą jest brak rymów. 10 z 10 uznało tę recenzję za pomocną. Co dalej? Rap Eskadra 2. Oni nie znają się na hip-hopie, szkoda gadać. 30 z 30 uznało tę recenzję za pomocną. Co jeszcze? Rap Eskadra 4. Poszli by na osiedle i nauczyli się, a nie. Error, za dużo pozytywów z Error, kurwa uznało tę recenzję za pomocną.

Warto wspomnieć o przygodzie z Wikipedią. Profil pierwszy - ten użytkownik lubi słuchać dobrego, polskiego hip-hopu. [*] – pamięci Magika. Tutaj artykuły mojego autorstwa. Krew i Dusza, Wróg Publiczny Numer Jeden oraz Dancestacja - tzw. mieszanka wybuchowa. Dyskusja też niezła, sprawdźcie. Tu czy tu fajniejsze odpowiedzi. Profil drugi - ten użytkownik jest homo, fuj. Arty, m.in. Jotuze, tak że ho, ho, ho. Dyska już mniej ciekawa, ale nadal warto rzucić okiem. Przynajmniej będziecie się wyróżniać, cyklopy. Here i, szczególnie, tu co ciekawsze Re:.

W którymś miejscu była mowa o mojej stronie internetowej – tak, tak, chłopcy, tatuś – nie dość, że daje hajs na płyty i się wkurwia – wyłożył 99zł i przez rok mogłem szczycić się http://jacekbalinski.eu. Jeżeli więcej niż dziesięć osób zgłosi chęć zobaczenia tej witryny, pierdolnę ją na jakiś darmowy serwer.

A teraz, sztuki i panowie, blogi! Blogasek na WP. Cholercia, swego czasu było tam dużo więcej, ale, nie wiedzieć czemu, usunąłem to. Chyba chciałem zmienić formułę swojej stronki z piłkowej na muzyczną… Warto odwiedzić choćby dla sekcji O mnie. Hip-hop, dance, Beyonce. Swego czasu, posiadałem również pamiętnik na Onecie. Niestety, albo go skasowałem, albo ktoś to zrobił dla mnie. A szkoda, bo byście się uchachali – opublikowałem tam jedno notowanie mojej listy przebojów i poprosiłem o głosowanie. Kurwy nie chciały się wypowiadać, więc pod tajemniczym Nickiem napisałem: Głosuję na MBrother „Trebles”. Pozdro :*. Rozpierdol jak stąd do kuchni.

To było dawno temu, kiedy nie było Supermanów, kiedy rodzimi raperzy jeszcze nie mieli super genów, poprawcie, jeśli coś zjebałem. Niczym pewien Maciek. Teraz – podążając za modą, wymądrzając się, robiąc za znawcę i co tam jeszczehehehehaihaier, kojarzę klasyki – tworzę tego bloga. Nie odkryłem Ameryki, wiem, ale jestem sobą, jestem sobą, a nie Krzysztofem Kolumbem. Tak więc od listopada zeszłego roku napierdzielam słabe notki i się jaram. Oraz wstyd czuję. To, co ja pisałem gdzieś do maja… toż to hańba! Dłuższe artykuły (cyk, cyk), po których na moją głowę posypało się trochę propsów, są, co najwyżej, mocno przeciętne, recenzując albumy Gurala, WFD, Eldoki, Afro Kolektywu czy Pijanych Powietrzem ośmieszyłem się. Właściwie wszystko do 05.09 było słabiutkie. A ja się dziwiłem takiemu jednemu Karolowi…

To chyba tyle, więcej śladów w Sieci raczej nie zostawiłem. Tym smutnym, przygnębiającym akcentem zakończymy. Po co podwójne, po co potrójne, po co poczwórne, wystarczy po setce. Wasze zdrowie, zabijmy się.

Raport na gorąco, H8ME

2009-07-12T15:00:00.003+02:00

To był tydzień nieśmiesznych żartów, tak można pokrótce opisać minione siedem dni. Hejting, plagiat, pretensja – te słowa świetnie oddają klimat, który towarzyszył kółku bloggerów w dniach piąty – dwunasty lipca. O małe dziwo (tak, tak), Lite zjebał najmniej.

Na pierwszy plan wysunął się mój beef z Bartkosem. Zakończony polubownie, tak się mi przynajmniej zdaje. W każdym razie, mam przeczucie, że nie wszystko sobie wyjaśniliśmy, ale, faktycznie, nie ma co dalej tego ciągnąć. Tak naprawdę, jedyne, o co mam pretensje do Dawida, to sposób, w jaki przedstawił swoje zdanie. Myślę, że można byłoby to inaczej rozwiązać, ale co tam, Henson ma teraz większe problemy, obrońcy indie rocka zaatakowali, dlatego ci (specjalnie z małej, rzecz jasna) odpuszczam, mimo że - odnośnie mojej osoby - myliłeś się. Wygrałem.

Tym miłym akcentem mówię: pass. Na osłodę, jutro opublikuję kolejną część moich retrospekcji. Pośmiejecie się ze mnie, a potem się odpierdolcie. Pozdro i żyjmy w komitywie! No i sorry za ten chujowy diss, jest mi przykro, aj.

Recenzji EP-ki Noida nie było, jednego arta (oj, za to mi się dostanie…) nie było – z prostej przyczyny, po prostu… doznałem szoku. Bez jajec, szczególnie bałem się opublikować mojej opinii o płycie mojego zioma, jeszcze zostanę oskarżony o wiecie co, hehehe. Bądź co bądź, nadrobimy to.

A teraz to, co biedni lubią najbardziej, czyli nabytki płytowe! Cieszycie się? jaca jests naprwawde pojebany człowieku. No trudno. Tak więc, nr 93 dostaje Oderwany Od Rzeczywistości EP tego z wcześniejszego akapitu. Zajebiście to wydałeś, jak dorwę aparat, to się z wami podzielić. Jest czym! Nawiasem, zaliczyłem pierwsze pozdrówki, haha. Na marginesie, zauważyliście to? – jaką literkę nie dołożycie do h, to coś z tego wychodzi, śmiech, adrenalina, hajdefiniszyn i Tede. Kolejne, w piątek popędziłem na pocztę, odstałem pół godziny, nóżki mi zwiędły, ałć ałć, zrobiłem przelew, na początku sierpnia chciałbym widzieć listonosza z paczką z AS. Następne, za czterdzieści zeta zamówiłem pięć krążków w Fonografice – Familię HP, Bakflip, Świntucha, Zawodnika oraz Siłę Dźwięq, w piątek odbieram, tak samo jak dwie płytki z merlin.pl - Kodex 3 i Marika, łącznie dwadzieścia siedem złociszy. Niedługo urodziny, tak że ostrzcie noże i wpadajcie do Miasta Rapu, Miasta Przestępstw.

Przejdźmy do stałej części Raportu, co mu obiecywałem jakąś fajną przemianę, lecz, póki co, nie mam pomysłów. Przesłuchałem kilka nowych, ew. względnie nowych pozycji. Przedstawiam wam moje prawdziwe oblicze i każdego po kolei zjadę jak psa. Subiektywnie zjadę, pozdro Lite, jebać obiektywizm.

- Fabuła Dzieło Sztuki - w moim odczuciu, jest to słabe, to już ja lepiej gram na keyboardzie. Dwa niezłe tracki - Życzenie śmierci i ten wałek z TeTrisem. Z tym ostatnim to dziwna sytuacja – co by nie nagrał, to i tak mi się będzie podobało. A Wilku nawet jak da fajną zwrotę, to go olewam. Hihihi.

- Holdcut Inept Vision oraz Remote Vision - Zjebus poleca, to co mam nie sprawdzić. Uprzedzę cię, Bartkos, że nie odważę się tego zrecenzować. Fajne, co ja mogę więcej powiedzieć? Może tyle, że nietypowe.

- Poetik Ballady Ulic - przysłowiowego chuja pamiętam z tego albumu. Czyli nie zachwyciło mnie.

- Polisteryn Ekspandowy Załóż Gorset Bo Cię Wygnie - mało znane, a szkoda. Raperzy może nie wymiatają, ale warstwa muzyczna w pełni to wynagradza.

- Proceente Znaki Zapytania - propsowałem samochód, ale tutaj nie ma za bardzo co. Nienajgorsze, w sumie można. Aczkolwiek Galimatias musi być ciekawszy!

- Projektanci Mamy To We Krwi - sorry, ale się męczyłem przy tej produkcji, Braterstwo Krwi lepsze.

- RR Brygada Poznaj Zasadę - do poznańskiego podziemia, nie wiedzieć czemu, byłem jakoś uprzedzony. Początek płyty sprawił, że już chciałem zmienić zdanie, ale nic z tych rzeczy. Zbyt monotonnie, jak na mój niewyrobiony gust i słabe ucho.

- Ramona23 Jakieś Dwie Płyty Tytuły Z Bani Mi Wyleciały - jak wyżej, to ciągłe bragga przejada się.

Dofciapek: Ziom Northima konkretnie pozamiatał, szanowna pani profesor. Sprawdźcie, nie będziecie załować. Chyba że macie DOWNA.

MEGA BEKA. Nie muszę pisać tekstu o 2Pacu, żebyście mnie nie lubili :(. Ej, ej, ale NO OFFENCE, się wie. Mam 43 komentarze, ostatnie to najazdy na własne stare, sprawdźcie poprzedni wpis, czołem!

Po Waszka

2009-07-09T10:06:00.001+02:00

Rozpętała się mała wojna, całkowicie niepotrzebnie. Chciałbym sprostować i wyjaśnić kilka rzeczy, bo trzeba, po prostu. Chaotycznie, nie chaotycznie, ale zrobię to, muszę. Zacznijmy od komentarza Bartkosa pod moim wczorajszym domniemanym dissem, który był jednym wielkim żartem, odpowiedzią na tekst Lite’a (mistrzowski, swoją drogą).

Bo bez kitu Ty i paru innych małolatów (nie Lite, żeby nie było) udajecie znawców i wielkich fanów - jeżeliby ja bym uważał się za znawcę, byłbym śmieszny. Nie wiem, czy jestem wielkim fanem, ale fanem – na pewno. Powiedz mi, ile lat, wg ciebie, trzeba mieć, aby nazwać się fanem, są jakieś kryteria? Złapaliście jakiegoś bakcyla i pierdolicie farmazony - ten bakcyl nazywa się Lubię Pisać, sprawia mi to przyjemność, a że są takie możliwości, że mogę się tym z kimś podzielić, to korzystam z tego, nie piszę do szuflady. Czy pierdolę farmazony, to już pozostawiam każdemu oddzielnie do oceny. Gdyby na innych blogach było mówione o Chadzie, to latałbyś i rozpowiadał jaki to zajebisty raper jest. Gdyby ktoś powiedział, że OC jest chujowa, to byś chodził i mówił jakie to gówno. Nie masz swojego wyrobionego zdania i łykasz wszystko to co ci podadzą - gówno prawda. Swoją rewolucję już przechodziłem, opisywałem to kiedyś szczegółowo. Sytuacja wygląda tak, że gust już mam jako tako wyrobiony, a przynajmniej na tyle, że potrafię ocenić, czy Chadą albo OC będę potrafił się zajarać. Pierwszym nie umiem, Ortegą – tak. Co w tym złego? Tu też są jakieś przedziały wiekowe? I to nie tylko moje zdanie, bo jeszcze kilka innych osób powie Ci to samo - mówiłeś o moim niewyrobionym zdaniu, a żeby przedstawić swoje, podpierasz się zdaniem tych kilku innych.

Podsumowując pierwszy akapit – Bartkos, jesteś cholernie uprzedzony do młodych, czy wręcz młodziutkich słuchaczy. Wiesz, przejrzałem sobie swoje wcześniejsze wpisy (listopad-maj) – ja byłem przerażony, jak ja słabo pisałem. Za kilka miesięcy pewnie zrobię to samo i pewnie znów się złapię za głowę. Nastolatkowie zmieniają się bardzo szybko, z tygodnia na tydzień są inni. Kilku kolejnych gimnazjalistów zaczęło pisać – super! Naprawdę, super! Trochę wprawy i będą z nich ludzie. A że ktoś w wieku 15 lat nie zna 90% twoich ulubionych wykonawców – nieważne, to przyjdzie z czasem. I nie mów, proszę, że pozujemy na znawców. Od pasji od tego znawstwa droga cholernia długa, ale od czegoś trzeba zacząć. Poza tym, najstarsza prawda świata – nie podoba się, nie czytaj, nie odwiedzaj. Czujesz się większy, bo jesteś te kilka lat starszy – twoje prawo, nic mi do tego. Ja mam do ciebie ogromny szacunek, pośrednio bardzo mi pomogłeś.

Śmiałeś się z Lite’a [chodzi o ten feralny ranking klasyków], a akurat Ty nie masz podstaw, bo sam nie wiesz co klasyk. I co było u Ciebie? Komedia? Dramat? No sorry, jak ty nawet Sportu nie znasz gdzie jest klasyk na klasyku. Później wychodzą takie kwiatki od Ciebie jak teza, że Afirmacja czy przedostatni Pih są słabi. Chciałem taką listę stworzyć, owszem, ale nie teraz, od razu, a dopiero wtedy, kiedy już wszystko, co potrzebne, poznam. Teraz nie mam zamiaru publikować takiego zestawienia, nie nadaję się do tego, urodziłem się te parę lat za późno. Śmieję się z Lite’a? Tak się składa, że mam z nim dobry, może nawet bardzo dobry kontakt, te wszelkie dissy, zarzuty – to są żarty. Maciek doskonale o tym wie (no chyba, że czegoś nie wiem, hehehe), a tobie życzę trochę dystansu, bo tego ci brakuje. S.P.O.R.T.-u nie znam jeszcze i co, mam się tego wstydzić? Poznam, nie bój się o to. Następne – zarzucałeś mi brak własnego zdania, a kiedy powiem, że coś tam mi się nie podoba, to się nie znam. No nie znam się, naturalnie, ale, jak już mówiłem, wiem, co mi się podoba, a co nie. Krew, Pot I Łzy PIH-a jest dla mnie wręcz żałosną produkcją. Specjalnie podkreślę - żałosną. Czemu? Może przez to, że na tych osiedlach nie gniję i do tych klubów nie chodzę? Może za dobry start mam? Może. Mnie to nie jara i nie obchodzi mnie, czy to klasyk, czy nie. Dla mnie taki Skandal nigdy nie będzie dobrą płytą. Dla większości nieśmiertelnym materiałem jest dlatego, że to był pierwszy album z Warszawy, że przy tam spalili pierwszego jointa czy wypili pierwsze piwo. Prawda jest taka, że ja, przy zdrowych zmysłach, do ówczesnego Włodiego czy Vieniego bałbym się podejść. Za grzeczny jestem? Może, kryminał mnie nie pasjonuje. Lite’owi wytknąłem brak kilku klasyków, które jednak nie są klasykami ze względu na nieprawdopodobny poziom, a ze względu na to, że jakoś wpłynęły na polski hip-hop. Nawet przy mojej skromnej wiedzy, zdaję sobie z tego sprawę.

No i ktoś zwrócił uwagę, że kupujesz na ilość, nie jakość. Bo tak jest. Zamiast jakiś pięciu gówien od siebie byś miał np. Dinali. Jeszcze kiedyś gdzieś stwierdziłeś, że „kupowałem płyty, kupuję i kupował będę”. No szczególnie te „kupowałem” jest u Ciebie ciekawe.. Na finanse nie narzekam, właściwie to rodzice nie narzekają. To źle? Czy hip-hopowiec w Polsce musi być albo biedny? Albo przynajmniej niebogaty? Być może tak, przepraszam urażonych tym, że nie chodzę głodny. Kupuję na ilość, nie jakość – dla was to tak wygląda. Dla was. Kolekcjonuję te płyty, które lubię. A że są to jedynie polskie CD-ki? Sam mówiłeś kiedyś, że w ’97 jarałeś się Spawaczami, mimo że ich nie rozumiałeś, wystarczyło ci, że przeklinali. To jest to sytuacja podobna do mojej – póki co, nie słucham rapu czy jakiejkolwiek innej muzyki z USA - a jeżeli już, to w znikomym stopniu – bo nie znam angielskiego na tyle, żeby rozumieć wszystkie teksty, a na tym mi zależy. Ale spokojnie, do tego jeszcze dojdziemy i produkcjami zza Oceanu też się będę jarał, nie ma wyjścia. Co do niegdyś nabywanych płyt – słaba ironia, nie udało ci się. Nie wyprę się tego, że jeszcze dwa-trzy lata temu wkładałem do koszyka Hop-Bęc czy RMF Najlepsza Muzyka Na Lato. Człowieku, nie porównuj mojej sytuacji do twojej – ty zaczynałeś pod koniec lat 90., kiedy w Polsce ten rap się dopiero rozkręcał i wszyscy z twojego osiedla się jarali Molestą czy WFD. To wtedy było nowe. W ’05 nowe były diametralnie inne rzeczy. Nie wierzę, że gdybyś miał 11 lat i przeniesiono cię do ’05, to ty, wbrew wszystkim, słuchałbyś maksymalnie klasycznego rapu. Nie wierzę, ziom, nie wierzę.

Sorry Jaca, ale jesteś raczej pseudofanem, bo takich „zapaleńców” niedzielnych jak Ty to ja znałem dużo. Słuchasz hh z rok i nawet za pisanie recenzji się bierzesz - spoko, ale mnie jednak nie znasz. Kiedy wziąłeś do rąk pierwszy krążek NAS, to słuchałeś rapu od lat pewno pięciu, ja wiem. Myślisz, że ja sądzę, że jeżeli ktoś się będzie wahał, czy kupić jakąś płytę czy nie, to będzie się sugerował moją recenzją? Powtrzam: piszę, bo lubię, może za kilka lat będą to fajne, rzeczowe notki. To tak jak ja bym nagle pisał o indie, a potem by mnie Halicki wyśmiał i wyłapywał wszystkie durnoty - z dupy porównanie, ale załóżmy, że dobre – wczuj się w pana Halickiego i wytykaj mi błędy, przyda mi się. I nie to, że się z Ciebie nabijam (choć czasem mam bekę, jak np. to że się wypowiadasz na Porcysie w temacie od MJ, a nie znasz jego muzyki nawet), tylko mówię co widzę - kolejny syndrom wielkości, ile to ja się muzyki nie nasłuchałem. Poza tym, nie trafiłeś z Jacksonem, bo, owszem, nie znam jego twórczości, ale na jego temat się nie wypowiadałem. Na Porcysie ani nigdzie indziej. Zastanawiam się, skąd w ogóle takie podejrzenia.

Przejdźmy do wpisu Bartkosa o Smak B.E.A.T. Records. Drogie dzieci… Zakładacie sobie blogi, piszecie recenzje płyt, myślicie że jesteście fajni, bo kupujecie i macie dużo płyt. Ty też masz bloga, tyle że masz większą wiedzę i parę lat więcej na karku. Wiadomo, że poziom merytoryczny jednego małolata z drugim nie będzie choć w połowie taki jak twój, ale, powtarzam, od czegoś trzeba zacząć. Myślę, że, mimo wszystko, jestem fajny, nie tylko dlatego, że kupuję CD-ki. Tak, ty masz większą wiedzę, parę lat więcej na karku, ty możesz kupować. Pierwszą Molestę kupiłeś w wieku 11 czy 12 lat, ale i tak ty byłeś wielki i słuchałeś rapu już od lat –nastu. Tak, powtarzam się. Słuchacie rapu, bo jest modny, a gdyby na blogach promowali co innego to byście się jarali ta „innością” - obecnie, takie blogi kumatych ludzi, jak ty, p. Cała itd., są bardzo fajnym źródłem wiedzy. Młodzi to podłapują? Fajnie, może coś z nich będzie. I Bogu dzięki, że nie promujecie słabego rapu czy techno, na przykład. Ty też zaczynałeś tak – ktoś ci podsunął Molestę, wszyscy na dzielnicy podniecali się tym, no to co ja mam się nie podniecać. Nie macie nawet swojego ukształtowanego gustu, a śmiejecie się z rówieśników słuchających ulicznych klimatów - pewno większośc nie ma tego ukształtowanego gustu, ale, kurwa, OD CZEGOŚ TRZEBA ZACZĄĆ! Z 14-letnich uliczników się śmieję, bo z nich już nic nie będzie. Z 14-letnich „innych” może być. Jeszcze jak ledwo chodziliście to Volt zebrał odpowiednią ekipę i nagrali jeden z najważniejszych albumów w historii tej kultury w Polsce - a ty miałeś wtedy 10 lat i w pełni ukształtowany gust i byłeś chodzącą encyklopedią. Jaracie się wydaniem Lavoramy - jaram się w opór, trafiłeś. Jak to dobrze, że niedługo już wracacie do gimnazjum – mam nadzieję, że skończą się wasze farmazony na blogach - słabe.

W sumie to tyle. Musiałem się wyżalić, nie dawało mi to spokoju. A teraz wchodzę w ustawienia, usuwam RAPort z listy polecanych, później loguję się na naszą-klasę, kasuję Bartkosa ze znajomych, hehehe. Dawid – bądź bardziej otwarty! I skumaj, że dzięki tobie niejeden ziomek zacznie słuchać wartościowej muzyki. Nie krytykuj niepotrzebnie, zajmij się tym, czym umiesz najlepiej, propaguj dobre rzeczy. Pozdrawiam.

Na dissy modę zacząłem i skończyć nie zamierzam

2009-07-08T12:15:00.004+02:00

Dawno, dawno temu, żył sobie pewien Dawid. Ignorant, jebany studenciak z pasją, którą było kolekcjonowanie pluszowych misiów. 22 lata koleś, a nadal dzieciak. Pierwszego miśka dostał od starego na 15. urodziny. Tak, to nie była normalna rodzina. O Dawidku, któremu wydawało się, że walczy z system, że walczy z gimnazjalną społecznością, mówiło się, że jest pojebany. Co racja, to racja, ale wróćmy do tematu – ziom ten zbierał pluszami wyłącznie z USA i Polski. Wiedzcie jednak, że ten chuj nie wydawał pieniędzy na swoje potrzeby. Kradł, podpierdalał dzieciakom z wózka, albo znajdował. Davidoff miał jedną zasadę – nie zbierał przytulanek młodszych od gimbusów, do których żywił urazę i przypierdalał się do nich przy najmniejszej okazji. Co bardziej pierdolnięci na łeb, nazywali Dawidka chodzącą encyklopedią niedźwiadków, choć bardziej należał się przydomek gej.

Niedaleko gejka mieszkał Jacek, fajny młody człowiek. Ograniczeni i uprzedzeni wołali na niego ty kurwo gimbusie, lecz on ich olewał moczu ciepłym strumieniem i , wbrew wszelkim regułom, robił swoje. Jaca miał hobby – kupowanie płyt. Zarzucano mu, że bierze wszystko, co można, że nie szanuje pieniędzy, że jedzie na jednym wózku z modą. Mówiono, że to jedynie słomiany zapał. Wszystko tylko dlatego, że mieszkał pod Warszawą, gdzie – jak głosi legenda – mają pieniędzy w tysiącach więcej niż kilogramów mają oni sami plus ich domowe zwierzaki. Owszem, Jacek, miał animala (nieznajomość języków obcych, do których lamusy się dokurwiały). Pieska. Nazwał go Lite. Dlaczego: Lite? Bo ten kejterek był suką, ot, cała filozofia. Ale, ale, nie odchodźmy za bardzo od głównego wątku. Pedały srały się, że Jacek nie ma własnego gustu. Najgłośniej z pedałów krzyczał gej. Przypierzano się również, że pan Lite’a na półce ma tylko polskie krążki. Powiem za niego: chuj wam w dupę, jeszcze przyjdzie czas na resztę. Po gimnazjum. Pozdrawiam, Dawidku. Pies szczekał nawet, że hau hau hau pe hau pe dau hau hau, co oznaczało: mój mistrz sympatyzuje z jakąś partią nacjonalistyczną.

Należy wspomnieć, że wówczas żył jeszcze jakiś Piotrek, ale kij mu w oko.

Cała trójka znała się. Szczerze nienawidzili się. O ile można zrozumieć bunt Jacka, o tyle zachowanie Pitera i Dejwida jest dziecinne. Zbierajcie dalej swoje pluszami. Co gorsza, gej oskarżył Jacka o… kradzież skurwiałego misia z ’92 z Las Angeles, źąąą! Nie dość, kurwa, że sam ogołaca niemowlaków, to przypierdala się do Bogu ducha winnych ludzi! Jacek powiedział mu tak: ty, Dawid, możesz zrobić mi laskę, ja ci nic nie wziąłem, baj, baj, sraj się, sraj. Jaca miał rację, że tak się zachował, absolutnie. Mam więcej hajsu niż ty i cała twoja internetowa społeczność przydupasów!!! - rzucił mu jeszcze na odchodne.

Dawid się zdener… wkurwił. Wkurwił się jak skurwysyn. Zrzucił winę na Piotra. Ty masz coś na brodzie! Spermę po lodzie, hahaha! Pe się wycwanił, nie ma co. Ej, Dawid, gramy w piłkę? To chodź, powrzucam ci. Z rożnego. Bartkowski został ośmieszony. Kurwa, ziom, to nie moja wina, że jarasz się miśkami. Ale, skoro tak ci zależy, powiem ci, kto ci zajebał tego pluszaczka. To Lite. Tak, ta suka. To ona.

Lite, ty suko, sprzedałeś się na psach!!! Ty komercyjna świnio!!! Lepiej jakiś ranking ułóż!!! Dziwko, dojadę cię!!! I chuj mnie to twoje własne zdanie!!! Liceobusie!!! A ty, Jaca, nie podniecaj się tak wydaniem Ortegi!!! Nieznośny Dawid Vol. 2.

Wkrótce, Lite zmarł. Zdechł jak pies. Nikt go nie opłakiwał. Nawet Raca.

TO BYŁ BEZKOMOMPROMISOWY DISS NA KRADZIONYM BICIE OD LITOSŁAWA NIEŚMIESZNEGO.

Poza tym, słowa pogrady należą się Noidowi i reszcie tych, którzy powątpiewają w moje umiejętności i mieszają mnie z błotem. Pokrótce, wypierdalać!

JACA SPONTAN SKIT.

PS. Staczamy się coraz niżej, oj, staczamy...

kaFF kaFF-L - Czarna Krew

2009-07-07T12:38:00.006+02:00

Pewnego dnia, Jaś postanowił wybrać się do lasu – pozbierać grzyby. Kiedy był już przygotowany do wyjścia, na nogach miał założone nowiusieńkie kalusze od cioci Zosi, zapytał się starej, czy może udać się do Krainy Drzew. – Coś ty, zgłupiał?! Jaca sieknął właśnie nowa recenzję, sprawdzaj, ale to już, bo dostaniesz klapsa na pupę! Jasiu się poryczał, krzyknął, że życie jest niesprawiedliwe, i, zadowolony, poszedł odpalić kompa, aby dowiedzieć się, co gimbusek naskrobał o Czarnej Krwi kaFF kaFF-L’a.

Łodzianin jest, na pewno, raperem wyróżniającym się na tle reszty polskich mikrofonowych wyjadaczy. Dysponuje bardzo ciekawym, szorstkim głosem, który przyciąga ucho. Niestety, jego specyficzne flow sprawa, że niekiedy dziwnie akcentuje wyrazy. Często również ciężko go zrozumieć, a ilość naciąganych podwójnych powoduje, iż czujemy niedosyt. Proponujemy posłuchać zwrotki Dizkreta w Gdzie wtedy byłeś?

Tekstowo jest bardzo nierówno. kaFF-L wałkuje tematy, o których słyszeliśmy już 17415 (nie pamiętam, czy końcówka 15, czy 51, sorry) i myslę, że kolejny raz nie jest nikomu potrzebny. Mamy więc na wack MC’s najazdy, w których nasz bohater daje potężny punche (trzywu – niezdolny Śląsk), mamy raczej słabe bragga, mamy coś o pieniądzach i niesprawiedliwych wytwórniach, mamy wspaniałą metaforę o miłości, mamy również o miłości, ale do hip-hopu (najlepsza na płycie tytułowa Czarna krew). Świeżej i ciekawiej jest w Dawaj beat!!!, w którym Kaffel, dodatkowo, popisał się fajnym follow-upem do WFD, oraz w Skicie typowo gangsterskim - naprawdę, propsuję pomysł.

Goście, hm… Równie nierówno (hahaha) jak gospodarz. Z jednej strony świetne zarotki od Jota i Afrontów (dawać mi tu ADHD!), z drugiej słabiutkie od Stillo, TheEfekt i Wallesa (z momentami). Należy do tego dodać jako-taki beatbox Tik-Taka i mocno przeciętny śpiew Aro (to on?), który ratuje Dj Scream, który w refrenie autora Mieszkamy Obok popisał się świetnymi scratchami. Scream swoje umiejętności zademonstrował jeszcze w kilku kawałkach – efekt, jak najbardziej, dobry.

Bity, z kolei, to już zupełnie inna bajka. Kixnare, Sherlock, Zamot i Rutek odwalili kawął porządnej roboty. Prawie każdą produkcję cechują mocne bębny, co nie oznacza, że nie jest różnorodnie, bo jest. Dostajemy więc klasyczne hip-hopowe jointy (Czarna krew, K.A.F.F. z wyborną trąbką), dozę funku (Dawaj beat!!!), szczyptę soulu (jak, chociażby, oparte na wokalnym, nieco zbyt podpitchowanym samplu To tym żyje/żyło), troszkę ostrzejszych ($) i surowszych (Skit typowo gangsterski) klimatów oraz nieco arabskich rytmów (Dżihad). Good shit!

Krótko podsumowując – raper z talentem i potencjałem, którego, niestety, nie pokazał, tacy sobie goście, więcej niż porządne podkłady. Mimo wszystko, warto sprawdzić. Następny materiał może być tylko lepszy, za co trzymam kciuki!

Ocena: 5+/10

P.S.: Nie jaram się polskim rapem, to gówno, niechcący trzynaście razy nawiązałem do Tedego i Eldoki

P.S. 2: Jasiu, spać.

Wczoraj grałem w klasy, dzisiaj wiem, co klasyk

2009-07-06T13:05:00.004+02:00

Klik w ostatnią część listy klasyków od Lite’a, wcześniejsze znajdziecie pod spodem notki.

Zacznijmy od tego, że Litosława szanuję niezmiernie, jego własne zdanie również, właściwie przede wszystkim. Tyle że własna opinia własną opinią, subiektywizm subiektywizmem, ale jednak nazwa Klasyki polskiego hip-hopu do czegoś zobowiązuje. Kurczę, naprawdę nie rozumiem, jak do takiego zestawienia można było zaliczyć Najki Smarkiego, Szarą eminencję duetu Little & Dj Chwiałł, Skandale Zkibwoya i Wankeja czy Magnum TeTrisa. Nie da się ukryć, są to doprawdy fajniuśkie numery, no ale jaki wpływ miały te kawałki na rodzimy rap, czym się zasłużyły? Dziwię się ja, człowiek siedzący w tym trochę głębiej może od roku, to pomyśl, jaki szok (w pewnym sensie) spotkał osobę, której serce bije w rytm bitów od lat –nastu?

Jak już niejeden zauważył, wystarczyłoby zmienić nazwę na Ulubione utwory, Od tego zacznij swoją przygodę z ojczystym rapem, Lista made by zjebany Lite czy Moje klasyki i byłoby po sprawie. Założę się, że większość, słusznie zresztą, hejtujących napisałoby: fajna lista pozdro czy coś w tym stylu.

Szczerze mówiąc, sam miałem kiedyś chęć sporządzić coś podobnego. I o ile kilka bezsprzecznie nieśmiertelnych numerów bym umieścił (Anty Liroy, Scyzoryk itp.), to kilkunastu innych – nie. Kiedy Bartkos w komentarzu spytał: a gdzie hymn Dywizjonu Despekt?!, wybałuszyłem oczy. Owszem, nazwa obiła mi się o uszy, ale co to jest? Pośpiesznie więc wpisałem w wyszukiwarce na YouTube’ie: dywizjon despekt, o!, jest klip, sprawdzamy. Powiało nieco amatorskim oldschoolem, powiedzmy, że klasyk, że umieściłbym to w swoim rankingu, ale jak ja bym uargumentował obecność tej trójki sympatycznych chłopaków?

I tu dochodzimy do sedna – nijak. Lite tak samo, z prostego powodu. W czasie, kiedy większość najważniejszych piosenek wyszło, z Maćkiem razem mieliśmy mniej lat niż twórcy tychże tracków, tak więc nie dziwne jest, że nie znamy realiów wówczas panujących, wszystkich niuansów z tamtych czasów itd. I nawet gdybyśmy przesłuchali wszystkie płyty, choćbyśmy przestudiowali wszelkie możliwe książki nt. kultury hip-hop, to nie dalibyśmy rady ułożyć takowej listy w sposób rzetelny.

Co do ostatniego zdania – jest ono czystym przypuszczeniem. Ja sam np. nie poznałem dotychczas S.P.O.R.T.-u Tedego, nie sprawdziłem albumów Sinego czy Sfondu Sqnksa i kilku innych jeszcze. Kolega Blatkiewicz z pewnością znajduje się w identycznej sytuacji.

Tego typu zestawienie mogłaby ułożyć osoba siedząca na tym naszym podwórku od samego początku, choćby Hirek Wrona czy Bogna Świątkowska. I naprawdę fajnie by było, gdyby taka inicjatywa zostałaby podjęta. Póki co, niedługo w merlin.pl zamawiam Beaty, Rymy, Życie i się dokształcam.

Ot, taka krótka refleksja.

P.S. Lite, fatalny wstęp do ostatniego epizodu twojej 56-tki. Gdy takie coś czyta starszy czytelnik, to myśli sobie gimbus-ignorant. Twoje ironizowanie jest, serio, nie na miejscu. Przynajmniej ja odniosłem takie odczucie. Jak zwykle, musiałeś zjebać, hehehe.

Raport na gorąco, a na śniadanie jadłem gotowaną kukurydzę

2009-07-05T15:41:00.002+02:00

O w dupę, ładne tempo sobie narzuciłem. Póki co, opublikowałem jedynie trzy spontaniczne mini-artykuły – jak obiecałem, będę dawał tylko rzeczy maksymalnie dopracowane, przez co dwa dłuższe arty trochę przesuną się w czasie, trzeba je będzie napisać od nowa, lepiej. W każdym razie, w najbliższej przyszłości spodziewajcie się kilku recenzji (na ten tydzień: kaFF-L, który już leży na dysku, oraz eNOIDe, od którego to czekam na fizyczną wersję albumu – obiecał, że wyśle w poniedziałek, oby), kolejnych notek a’la Dobra zwrotka broni się sama… czy Oral*. Jest dobrze.

3 lipca obchodziłem imieniny. Nikt z was - prócz Axuna, o którym jeszcze za chwilę – nie złożył mi życzeń. Banda w dupę jebanych leserów, pieprzonych samolubów. Zobaczymy co będzie, kiedy któryś z Was, nie widzących niczego poza czubkiem własnego krzywego nosa, będzie miał urodziny czy rocznicę nie mycia się. Zobaczymy! I żebyście nie byli zdziwieni, jak was oleję, o! Znaleźli się, narcyz jeden z drugim!

No co, trzeba kontynuować dzieło Bartkosa? OGIEŃ!!! Chociaż przesadnie nie dziwię się, że tak zjebał Lite’a, nalezało mu się jak mało komu.

Dobra, przejdźmy do założyciela AxunArts.ru, hehehe. Tak więc pan Mateusz uświadomił mnie, że można realizować przelewy poprzez pocztę. Panie Mateuszu, jest pan wielki, dziękuję panu bardzo, bo inni panem gardzą! Naprawdę, wielkie dzięki, chyba jutro pójdę dokonać wpłaty pieniążków na konto Asfalt Records…

…gdzie zamówiłem Nic Się Nie Dzieje Ortegi, dwie pierwsze solówki Fisza (wreszcie!) oraz plakat Łony (po co płacić za przesyłkę?). W tym tygodniu odebrałem Bleiza i mixtape Alohy. Procent, propsuję samochód, jest w dechę, jak będę miał full hajsu, kupię identyczny.

Jeśli jeszcze chodzi o moją kolekcję, to, jeśli szczęście dopisze, powiększy się ona do końcu roku o ~40 nowych tytułów. Przejrzałem kilka sklepów internetowych, znalazłem niemało fajnych promocji, tak że, wg wstępnych, całość powinna się zamknąć w kwocie ok. 1000 zł. Gimbuski co tydzień mają jakieś święto, więc powinno się udać. A za jakiś rok mam zamiar zacząć powoli zaopatrywać się w rap z kraju Obamy. Jaram się jak niedopałek.

Z pierwszych razów to tak:
- PMM Polski Mistrzowski Manewr - w przedziwny sposób, ten polski niuskul do mnie nie trafia, tylko dwa dobre tracki – z Mesem i Ero.
- Perwer Squad Mixtape Vol. 1 - badziew, ble.
- eNOIDe Oderwany Od Rzeczywistości EP - no ten, tego, oddaj moje 30mb transferu, hehehe.
- Enson Osiem Kroków Dalej EP - warto sprawdzić, przyzwoita produkcja.
- Peja/Slums Attack I Nie Zmienia Się Nic - będę musiał do tego wrócić, bo przesłuchałem tak raczej pobieżnie, aczkolwiek wrażenia raczej negatywne.
- Perki Pat Turkusowy Grafit - Jot i Roszja nie rozczarowują, dobre. 71 ma najmocniejszą scenę, basta.
- Pelson Sensi - Pelson solo, kanapka z solą. Umówmy się, że kanapka całkiem dobra, powiedzmy że z szynką i sałatą, no a sól goryczy.

Drążąc wątek przesłuchanych płyt w minionych siedmiu dniach, to wspomnę, że po raz kolejny wróciłem do Muzyki Rozrywkowej Płaczka oraz Krew, Pot I Łzy Sracza. Wybacz, Boże, więcej nie popełnię tego błędu.To jest obrzydliwe. Jedni z lepszych polskich nawijaczy wydali tak chujowe albumy, wstyd!

Oglądał ktoś wczoraj kabarety na dwójce? Ja poświęciłem czas tylko Moralnemu Niepokojowi – cholera, najlepszy skecz od dawna, miazga! - Jaki jest twój ulubiony drink, nie wiem, whiskey z colą, malibu z mlekiem…? - Szklanka z wódką. - A wiesz, jaka jest najczęstsza przyczyna utonięć? - Alkohol? - Woda.

Nie uważacie, że te Raporty są coraz gorsze? Reforma konieczna, służba zdrowia poczeka, najpierw Jaca. Seryjnie, trza pomyśleć. Na pewno nie zjebię tego jak Lite.

Salut!

Dobra zwrotka nie wymaga reklamy...

2009-07-04T13:19:00.002+02:00

…to nasz gra i, uwaga, nie wygramy, bo jesteśmy za chujowi.

To ona / bogini seksu / jest napalona / mokra na wejściu / jest nas trzech, nie sześciu / będzie kwadracik, -acik. Znacie to? Pewno tak, dobra nuta prosto z KRK, a dokładnie od chłopaków z 3Y, tj. Yez Yez Yo. Całkiem niedawno panowie wydali płytę. Chuj tam, że skład kojarzy może piętnaście osób, w tym ok. piętnastu hardkorowców – trzeba pokazać hejterom, iż można stać na półce. Jednak zanim to się stało, przeprowadzono zajebistą kampanię reklamową.

Podstawowa zasada – jeśli jesteś raperem o IQ parkingu podziemnego, skombinuj tysiąc złotych, zaproś PIHa na ficzuring, kawałek z nim ochrzcij mianem singla, nakręć teledysk telefonem komórkowym, wrzuć jego trailer, następnie making of i, finalnie, pełną wersję na jutuba, przez trzy godziny wciskaj F5 (ew. refresh), nabij cztery tysiące unikalnych odsłon, poproś znajomych o pomoc i tak oto wasz klip obejrzało już bite sto tysi, gratulujemy! A że wśród gości jest również Onar, szacun na blokach zapewniony!

Ale, ale, drodzy państwo, to dopiero początek! Publikujemy okładkę – panowie bili głową w mur i udało się! Ujrzeliśmy szare budynki z wielkiej płyty. To nie koniec! WZR i reszta bandy okazali się pomysłowi, wpisali w guglach mtw - podana fraza nie istnieje, kurwa, idioto, przez v, no to wpisują mvw - miałeś na myśli mvp? to do was nie pasuje, leczcie się u Doktora Oetkera, ech, dobra, ostatnia szansa, mtv, jeeeeeeeest!, podpieprzamy logo, wklejamy na cover i gra gitara. Tak to się robi w Nowej Hucie!

Hola, hola, znajdujemy się na połowie półmetku, bo oto publikujemy wywiad z pytaniami fanów i anty-fanów, w którym pokazujemy, że mamy dystans do siebie, że życzymy miłych zakupów w sieci sklepów Rapidszop z.o.o. Cwany chwyt, tak trzymać!

Cóż to, cóż to, cóż to, jedziemy autobusem MPK, a tam co?! Reklama nowej płyty trzyygrek, co nie robią w branży trzyiks.

Czyżbym pominął patronów medialnych? Wsród nich takie asy jak Pizza Hut, fotka.pl, Gadu Gadu, OPEN.FM. Kup trzy dowolne pizze, płyta za 5zł! Wrzuć swoje zdjątko na ef o te ka a pe el i zgarnij wspaniałe nagrody – batony, żelki, ołówki z gumką, płyty i dużo więcej! Pogadaj ze swoją starą na gg i wygraj płytę! Otwórz radio, bo w nim płyta się czai!

WZR żyje, obywatel o nicku tępy chuj faktycznie nim jest. Jak widzicie, nie umarłem, to wredne ploty. R.I.P. WZR, kolejny przemyślany ruch, wiwat!

Ty, patrz, WZR, nieważne że nie żyjesz, artykuł o nas, ale jajca! Nasz materiał znają w całej Polsce, bo lecimy w tekstach niziutko nad głowami mieszkańców. Zajebioza, nie?

To tylko kilka najważniejszych akcji, te pomniejsze sobie odpuściłem. Jak widać jednak, przyniosło to efekt – album schodzi jak ciepłe bułeczki i na dzień dzisiejszy nie ma go w sklepach. A gdyby tak jeszcze najstarszy krakowski zespół pomyślał o konkursie na remix czy o tym, to mielibyś klasyka, którego Lite umieściłby w swojej zjebanej liście.

Słowem – pożal się, Boże. Popatrzcie sobie na Ortegę i Sixteen Pads – to jest klasa. POKAZZ też klasa, ale druga gimnazjalna. Tyle.

WZR [*]

Oral*

2009-07-03T13:46:00.001+02:00

Hmm… nigdy nie wiem od kogo mam zacząć i czy o kimś niezapomne dlatego tym razem moje pozdrowienia i podziękowania będą krótkie acz treściwe.

Przedewszystkim Tedunio i całe Wj za nową i starą zajawke i za te wszystkie nagrane kawaliny… już od ’99 Moja szanowna i kochana małżonka Ewcia (wytrzymałaś tyle i niestety musisz jeszcze sporo wytrzymać :)
Całe Lubie Wąchać Winyl – Wisienka (jesteś wielkim człowiekiem o wielkim sercu, wielki szacuj), Olunia, Dj. Zero. Mój człowiek i przyjaciel Dj. Abdool ztj. Bąbel – 2008 był niezły, ten będzie jeszcze lepszy!!! Mój Chołmi, świadek przyjaciel, brat Prapszot (ojj Krzysiu będzie grrrrubo :)!!!! Kubuś Perzyna – Skocznia Gang 4Life (Po raz setny i nie poraz ostatni. 3mam kciuki bracie)… W tym momencie gdybym zaczął wymieniać dalej niestarczyło by miejsca, heh.
Dlatego w ty miejscu skończe.
Aha!!! Jacek wymienił prawie wszystkich więc naturalnie przyłączam się również

Numer Raz!!!

Hmm… Nigdy nie wiem, od kogo mam zacząć i czy o kimś nie zapomnę, dlatego, tym razem, moje pozdrowienia i podziękowania będą krótkie, acz treściwe.

Przede wszystkim, Tedunio i całe WJ – za nową i starą zabawkę, i za te wszystkie nagrane kawaliny… Już od ’99! Moja szanowna i kochana małżonka, Ewcia (wytrzymałaś tyle i, niestety, musisz jeszcze sporo wytrzymać :).
Całe Lubię Wąchać Winyl: Wisienka (jesteś wielkim człowiekiem o wielkim sercu, wielki szacun!), Olunia, Dj Zero. Mój człowiek, Dj Abdool, ztj. Bąbel – 2008 był niezły, ten będzie jeszcze lepszy!!! Mój Chołmi, świadek-przyjaciel, brat Prapszot (ojj, Krzysiu, będzie grrrubo!!! :).Kubuś Perzyna – Skocznia Gang 4 Life (po raz setny i nie po raz ostatni. 3mam kciuki, bracie)…
W tym momencie, gdybym zaczął wymieniać dalej, nie starczyłoby miejsca, heh, dlatego w tym miejscu skończę…
Aha!!! Jacek wymienił prawie wszystkich, więc naturalnie podpisuję się pod tym.

Numer Raz!!!

Pierwsza wersja autorstwa #1, druga również, tyle że po mojej korekcie.

Oj, Numer, Numer, ile ty miałeś punktów na egzaminie gimnazjalnym? Pewnie niedużo, co? Bez jaj, kilka tak szkolnych błędów – czy to ortograficznych, językowych czy, kurwa, logicznych – że głowa mała. Przestań jarać, bo szare komórki ci wyjada. Potraktuj to jako radę nieco starszego kolegi, ok? Bez spinki, na luzaku, przemyśl to sobie w domu, to może ci pomóc. Ja to tak, wiesz, z czystego serca.

Żeby nie było – nie jestem w tej dziedzinie jakimś pieprzonym ekspertem, pewnie i w mojej wersji jest coś nie tak. Zresztą, ja nie wymagam nie wiadomo jak poprawnej polszczyzny, no ale podstawy wypadałoby znać. Ale, panie Numer, żeby nie było ci smutno, powiem ci, że większość polskich raperów notuje takie klopsy, sprawdźcie chociaż refleksje Pezeta we wkładce Muzyki Poważnej. Albo taki Eldoka – niby taki szalony wykształciuch, a też nie potrafi trzech składnych zdań, napisać. Jakie rzadziaki, żal. Idźcie do PiS-u, chłopaki, skrót wydaje się dość hip-hopowy, jego rozwinięcie również, więc… co stoi na przeszkodzie? Dobra, idź, Jaca, wielki polityki znawco.

To jest jedna strona medalu. Lecz przecież istnieje jeszcze rewers, czyli ksero Nasa. Niektórzy robią błędy w pisaniu, można to jeszcze, od biedy, przeżyć. Choć kłuje w oczy i nie powinno mieć to miejsca. Ale jeżeli ktoś myli się w mowie i daje to na bit? Taki Chada, na tracku u Volta, rapuje: wbrew systemu. Taki Kita mówi: czasem świat mnie wykańcza / wtedy jednym palcem go wyłanczam. Podobnie Leszek Kaźmierczak: ok, to jest super, ale włanczam tiwi, i co?. Ja jestem wbrew takiemu rapu, jeżeli tak będzie dalej, to ja wyłanczam radio i idę gdzieś, hen hen. Kiedyś wam powiem, gdzie poszłem.

Eh, idę do Kubusia Puchatka. Trochę się pożalić, porozmawiać. I po trochę miodku. Ale dojebałem, hehehe.

* fabeci

Zaczynam palić, acz na płyty jeszcze starcza

2009-07-02T19:01:00.001+02:00

Dobra, panowie, nie ma co się oszukiwać, skończyły mi się oryginalne wstępy, intra, preludia i inne początki. Była relacja z koncertu Ostrego, krótka relacja z występu WFD, dzisiaj będzie dużo ciekawiej – opiszę moje minutowe spotkanie z Proceentem, hihihi.

Po tym, jak Axun oświecił mnie, że można robić przelewy za pomocą poczty, zrobiłem zakupy w Aloha Entertainment – zamówiłem Grill Funk Bleiza i koszulkę T.O.A.S.T. + mixtape. Kiełbasę wziąłem, bo to, bądź co bądź, przyjemna płyta, Bartkos propsował wydanie, dwie dychy to też nie majątek, to co mam nie brać. Natomiast t-shirt wraz z albumem Procenta i Dj’a Abdoola za sześć dziesiątych bańki to również nie jest jakaś wygórowana cena, a raz że ze wszystkich, cholera, koszulek wyrosłem, a dwa że są chujowe, no a dobrej muzyki nigdy za wiele, to hop do koszyka. Wybierz rodzaj płatności – srartą, pardon, kartą, tralala, o! odbiór osobisty na Mokotowie. Kurwa, jak tam dojechać? Kurwa, nie wiem. Trzeba przedzwonić do zioma z SzSz, może uda się odebrać towar w jakiejś dogodniejszej lokalizacji. – Wiesz co, w środę na Nowym Świecie kręcimy teledysk, możesz wpaść. Hura, hura, hura, tak się cieszyłem, bo 1. lipca i tak wybierałem się z mamą, siostrą i kuzynką do Wa-wy na premierę Epoki Lodowcowej 3 (słabe). – Dzień dobry, Jasek Baliski stej strony [seplenię :/], to jak, już mogę na New World podbijać? – tak się pytam. – Wiesz, co, ziomek, nie dam rady, robimy naprawdę profesjonalny klip, nie wyrobię się, sorry, aloha, jutro możemy się ustawić, też jakoś w Centrum. Co za pała, ja cie rpiędole. No trudno, dzwonię do niego nazajutrz. – Ty, no sorry, ziom, ale tylko u mnie w mieszkaniu, piszę pracę magisterską, sorry, aloha. Typowy raper, ehehehe. Po minutce jednak słyszę dźwięk dzwonka, nienznany numer. – Siemasz, znowu, yyy, Procent z tej strony, o 12.30 będę na stacji Świętokrzyska, zapomniałem, że muszę nagrać gdzieś tam gościnną zwrotkę, jak chcesz, to dawaj. Zajebiście, musiałem się szybko ogarnąć, żeby zdążyć na pociąg i w ogóle, yo. 12.45 tam. Alo - SMS od pana er.

Ok, hokej, jestem in Jak Nazywa Się Miejscówka Ta WWA, czyli w stolicy. Wsiadam w metro, hej, stop, Świętokrzyska, Jacuś, musisz wysiąść. Byłem przed czasem. 12.46. Zaraz ci zajebię, zgredzie - nie wiem czy Procent zdawał sobie sprawę, że zostały mu ostatnie minuty życia. Pewnie nie wiedział. No siemasz, jesteś już? Ty, bo mi się popierdoliło, [tak powiedział, tak powiedział, POPIERDOLIŁO!!], przy wyjściu nie na Próżną, tylko Świętokrzyską, o, chyba nawet cię widzę, odwróć się, widzisz?, macham ci ręką, no, ok, narazie. Już lecę, mój Procenciku. No siemasz, wziąłem dwie koszulki, bo nie wiedziałem czy L-ka będzie na ciebie dobra, ale tak patrzę, powinno być git, tak, bo to miała być koszulka + mixtape i, yyy, płyta Bleiza, nie? No, to tu masz, tam jeszcze kilka wlepek, sorry, że w takiej torebce, ale nie miałem innej, no, to pozdrówki tam i trzymaj się, no narazie. Nie wiem czy wspominałem już kiedyś, że jestem nieśmiały, szczególnie w stosunku do osób starszych, nieznanych? Tak więc zapytałem jedynie, u kogo nagrywa – okazało się, że gościnny występ Michała Kosiorowskiego będzie można usłyszeć na projekcie Skajsdelimit/Zaginione Bity, którzy, jak dobrze pamiętam, byli gośćmi u Procenta, podczas audycji Hip Hop Kampus. Ogólnie, fajny gość, nie zraził się, że jestem gimbuskiem. W ogle, słitaśki, to miałem wziąć markera, żeby poprosić o autograf z dedykacją dla gimbusa, ale przez pośpiech zapomniałem. Jeśli chodzi o zakupione produkty, to koszulina jak koszulina, T.O.A.S.T. Mixtape wydany w dość lichym kartonowym pudełku, Bleiz, z kolei, się postarał, gruba książeczka, bum bęc szakalaka, szkoda tylko, że kilka wyłamanych ząbków, ale ogólnie na plus.

Potem ponownie skorzystałem z usług podziemnego pociągu i śmignąłem na Politechnikę, skąd udałem się na Rondo Jazdy Polskiej – tym razem nie wybierałem się do Waxboxu, a do super wyjebanego skateshopu, gdyż chciałem się zaopatrzyć się w krótkie spodenki. 159 zł – was, za przeproszeniem, popierdoliło. Raz mi odwaliło, że za t-shit Mesa dałem 80zł, starczy. I przez ten jebany sklep nie pojechałem o 13.21 do MRMP, a następny był ponad godzinę potem. Co miałem zrobić, wróciłem na Śródmieście, usiadłem na ławce, jak przystało na fana hip-hopu, przeglądnąłem zakupy i poszedłem do Złotych Tarasów. Nie do EMPiKu, nie do Saturna – tam byłem wczoraj i, jak łatwo zgadnąć, nic ciekawego nie znalazłem – po prostu, posiedzieć. Wytrzymałem dziesięć minut i wyszedłem na zewnątrz, posiedziałem sobie przed tym popularnym centrum handlowym, w cieniu, full elegancja. Kiwam sobie banią, tupię nóżką w rytm Bleiza, uśmiecham się, fajnie jest. I tu się dzieje najlepsze, ehehehe. Podchodzi typ, na oko, ja wiem?, może rok starszy ode mnie, i pyta, najciszej jak umie: ej, kupiłbyś mi szlugi?, machając mi przed oczami dychę i kilkoma złotówkami/dwójkami. Czy ja wyglądam na palacza i czy wyglądam na 18+? To że się jaram rapem, nic nie znaczy. Powiedziałem mu, żeby się bujał i zaśmiałem mu się prosto w jego głupią modną mordę, taki to był cipowaty chłopaczek. Poczym, ze dwadzieścia sekund później, wstaję i idę na dworzec, pewnie wyglądało na to, że uciekłem ze strachu, hihihi. A tu zonk, cipowaci chłopcy, Jaca ma spotkanie z prezesem, śpieszy się na pociąg. Który jechał, do jasnej ciasnej, niemal godzinę. Niedobre opóźnienia, oj, niedobre, mama pogrozi wam palcem, kurwy.

No, taka to historia się wydarzyła. Jak nie przeczytałeś całej, to zrób to w tym momencie, w innym przypadku jesteś równie cipowatym chłopcem co tamten. Nudne, nie nudne, kurwa!! Ty nie jesteś tutaj od oceniania. Wiesz, tak to działa – ja piszę, ty czytasz, czaisz? Aloha. Za słabe poczucie humoru – przepraszam. A, jeszcze jedno – czy cipowaci chłopcy chcą, abym wstawił zdjęcia zakupów mych dzisiejszych, co ich dokonałem? Dajcie znać, nie oceniając.

Bez patronatu

2009-06-30T13:28:00.004+02:00

Dzisiaj swoją premierę miała debiutancki materiał eNOIDe, zatytułowany Oderwany Od Rzeczywistości. Jest to płyta producencka, nieco słabiutka, ale warto ściągnąć dla samej okładki, naprawdę ładny chłopak. Recenzję wrzucę jeszcze w tym tygodniu. Na razie, jestem po pierwszym przesłuchaniu i uczucia mam dość mieszane. Mimo wszystko, dla coveru chociażby, sprawdźcie. NOID to dobry ziom, jakiś tam talent posiada, jeśli go doszlifuje, może coś z niego będzie. Pamiętajmy, że ma tylko 15 lat, tak że ma czas na dorwanie tytułu ‘najlepszy producent w Skaryżsku-Kamiennej’. Aaa, jeśli chcielibyście go wesprzeć, to zamówcie wersję fizyczną.

Masz, chopie, promocję. Bez zjebanego patronatu jak Lite.

Spóźniony raport na gorąco

2009-06-29T12:41:00.004+02:00

Pozdro Dynio, mój ty anty-gimbie.

A kto wysyła SMS-y ‘I’m back’?. Ja nie, ja publikuję premierową notkę po odpoczynku na działce.

Pobyt, w sumie, dosyć udany, choć pogoda zjebana na całej linii. Dziadek odświeżył kilka filmów z kamery – ’98 to było rok, hahaha, miazga.
W związku z deszczem i ciemnymi chmurami, pisałem mniej, niż chciałem. Meteoropata ze mnie, sorry. Jedną recenzję jednak mam, artykuł jeden na ukończeniu, drugi artykuł niedługo będę zaczynał, a ogólnie pomysłów na arty mam dokładnie dziesięć, do końca roku powinno być gites.

Tym razem, mało wzmianek o mnie na innych blogach, co mnie martwi. Bartkosa, oczywiście, propsuję również i informuję go, że zajawka nie ma prawa minąć, a Northim niech się wypcha, cham jeden.

Wczoraj, po powrocie do domu, sprawdziłem maila. A tam wiadomość od p. Joanny, zajmującej się promocją Hip-Hop Kempu. Propozycja, którą dostałem już w lutym, została ponowiona – będę publikował różne materiały dotyczące tegorocznego festiwalu, w zamian za umieszczenie linka do mojego bloga na oficjalnej stronie HHK. Fajnie, cieszę się, że zostałem zauważony. Szkoda tylko, iż nie jest to jakaś fajniejsza impreza. No cóż, może kiedyś.

Wracając jeszcze do pierwszego wakacyjnego wyjazdu: zgodnie z tradycją, w trzecim dniu wyjechaliśmy do Rogoźna na zakupy, każdy mógł sobie kupić jakiś ciuch czy coś takiego. Młodsza siostra zaopatrzyła się w dres (moja szkoła!), starsza w koszulkę czy co to jest, kuzynka w dwie pary majteczek, ja w dwudziesty piąty nr Piłki Nożnej. Dziadek się zlitował i dał mi kaskę do wydania potem, tak że dalej mogę wieść żywot beztroskiego banana. Tym bardziej, że babcia dała kolejny hajsik, tym razem na urodziny, które obchodzę 7.08. To plus trzy dychy, które miałem w portfelu, plus trzy dychy od Wodza za płytę Mesa (Kampus jednak przysłał, szacunek przez duże KURWA DŁUŻEJ SIĘ NIE DAŁO CO NIE) daje całkiem fajną sumkę, za którą mam zamiar zrobić zajebiste zakupy w Asfalt Shopie i Aloha Entertainment Shopie. Kto byłby skłonny wykonać dwa przelewy i jest z okolic Warszawy, proszę o kontakt. Bo inaczej zostanie namawianie ojca, czego bym nie chciał.

Z nowości przesłuchanych to jajco, Wielkie Serce Karwana tydzień temu. W Nienawiszczu katowałem m.in. Esdwa & Pogo, kaFF kaFF-L’a (wspomniana recenzja na dniach), Afrontów, Bakflipa, 2cztery7, Bleiza, Jimsona, Juniora Stressa, Twoja Stara Band i jeszcze trochę. A Ortegi nie zgrałem na mój 1gb mp3 player, teraz nadrabiam zaległości.

No, to tyle, czekajcie na nowe rzeczy od JotACeYgrek, bo za oknem piękne SŁONECZKO!!! Yo.

Raport na gorąco, numer ekszybki

2009-06-20T20:53:00.001+02:00

Siemano, jutro wyjeżdżam, tralala, tak że RNG ukazuje się dzisiaj i to w skróconej wersji, kurwa.

Na pełnej piździe, w środę wbiłem do SideOne, gdzie nabyłem 12” moka-Ta i Makula oraz CD-ki od Ortegi (tak się wydaje płyty, panowie, właśnie tak!) i Daniela, oraz do WaxBoxu (w tym przejściu podziemnym na Rondzie Jazdy Polskiej to same rap-skurwysyńskie sklepy!!), w którym zaopatrzyłem się w winyl Świętego (300 egzemplarzy i od ’06 nie zeszło?!) oraz koszulkę Asfaltu z jakimiś pięcioma typami. W ten sposób skończył się hajs (ciężko zarobiony, rzecz jasna, ojciec się napracował), jakim dysponowałem od Dnia Dziecka (Dziadek dał jednak od razu na imieniny i urodziny, żeby nie zapomniał). O, cholera, ile dzisiaj tych nawiasów, OMG, WTF (IMO IMO to fajny skrót).

Z nowości na słuchawkach to Święta Trójca od SO, Rychu Peja SoLUfka (Rysiek z Klanu nagrałby lepszą płytę – słabo, bardzo słabo…), dalej nie pamiętam.

Kolejny rok w gimbusowni skończony, świadectwa nie posiadam w moich tajnych archiwach, bo wychowawczyni pomyliła się – zachowanie wystawiła mi bardzo dobre, z WOS-u wystukała mi dobry (a powinno być na odwrót).

Na działkę w Nienawiszczu (wiecie, gdzie to?) zabieram 12 czystych, maksymalnie oldskulowych kartek w kratkę. Postaram się je zapełnić moimi chorymi myślami.

Piątka, szufla, strzała, rozpoczynamy tydzień bez neta :(! To nie w stylu nimbusa, gimbus musi mieć dostęp do Sieci. – Oj, dobra, bo już przynudzasz z tym gimbusem – ciągle tylko gimbus i gimbus. Sraj się, ziomek.

moka-T i Makul - PoJAZZd Jednośladowy

2009-06-19T15:58:00.004+02:00

Dawno, dawno temu, w niekończącej się kosmicznej przestrzeni, była sobie planeta Ziemia. Mieszkający tam ludzie uwielbiali muzykę. W czasach zupełnie odległych, w prehistorii, napieprzano kamieniem o kamień. W miarę rozwoju cywilizacji, wynajdywano nowe instrumenty, choćby pianino. W XXI w. do dyspozycji artystów była już niezliczona ilość grajątek.

Początkowo, nie było możliwości zapisywania dźwięku. Próbowano łapać dźwięk do słoika, ale nie dawało to efektu. W końcu wynaleziono płytę winylową. Następnie odkryto również możliwość rejestrowania muzyki na kasetach, płytach CD czy formie cyfrowej, np. w MP3, które budziło zresztą wiele wątpliwości i kontrowersji. Spowodował on postępującą przestępczość, polegającą na ściąganiu nielegalnych plików z Internetu. Z drugiej strony, stanowił on ogromną szansę dla początkujących wykonawców, nie mających środków na wydanie płyty w klasycznej formie.

Jednymi z nowicjuszy byli moka-T i Makul – marni: raper i producent, który sprzedali się za 2 zł. Co ciekawe, obsrali oni empetrzy i wydali swój materiał na oldskulowym czarnym krążku. Album, właściwie singiel, nosił nazwę poJAZZd Jednośladowy i składał się z siedmiu utworów – dwóch pełnoprawnych kawałków, tylu samo instrumentali i a capelli oraz jednego remixu.

moka-T okazał się naprawdę porządnym MC – nie posiadał on może potężnych skilli ani wyszukanego flow, acz dobrze płynął po bicie, posiadał więcej niż poprawną dykcję, potrafił, co jakiś czas, rzucić celnym punchem i, co najważniejsze, pisał bardzo ciekawe teksty. Pierwszy numer, tytułowy poJAZZd…, jest jedną wielką metaforą – autor w świetny sposób postawił w jednym rzędzie rower i rap. Moka-T wyśmiewa tu wacków, którzy do muzyki to chyba zawsze mieli pod górkę i ironizuje, że każdy w tym peletonie [rap-skurwysynów] w koszulce lidera. Pozwolił sobie również na lekkie bragga, które kontynuuje w następnym kawałku, jakim jest Wylananabitykawa. I stać mnie, by nie nawijać o hajsie / tu liczę na siebie, a obroty da adapter, ziom.

Makul pokazał równie dobre oblicze. Jego dość surowe, oparte na jazzowych samplach (w drugim utworze słyszymy również garść zagranych klawiszy), z mocną perkusją brzmienie rytmicznie kiwa głową. Nasz producent wykonał kilka fajnych, płynnych przejść między poszczególnymi częściami numeru (tu ponownie kłania się, przede wszystkim, track nr 2), za co kolejny plus. Student A, odpowiedzialny za remix, również odwalił kawał solidnej roboty, tworząc bit również jazzowy, również surowy, również z mocną perkusją, ale i głębokim basem.

Nie można, oczywiście, zapomnieć o pracy Dj’a Eproma, który gęsto oscratchował i ocutował opisywany krążek, wspaniale komponując się z rapem moka-Ta i podkładami Makula.

Recenzję tą piszę na okrągłą, sto siedemdziesiątą rocznicę wydania tego winyla. Zyskał on nieprawdopodobnie pochlebne recenzje, docenili go nie tylko miłośnicy hip-hopu, którzy, z kolei, uważają poJAZZd Jednośladowy za mega klasyk i propsują go, jak niegdyś Ś.P. Jacę. Czemu tu się dziwić? Pozycja obowiązkowa, w sklepach zostały jeszcze resztki z 300 wytłoczonych egzemplarzy, bierzcie to, naprawdę, warto!

Ocena: 7/10

L.U.C, 170 lat później

Jaca, Jaca, Jaca, can't you see - sometimes your words just hypnotize me

2009-06-16T10:35:00.002+02:00

Propsy, Jaca!

Gimbus tygodnia: Jaca.

Inspiruję się Jacą.

Ten Jaca to przekot.

Hohoho, ale się porobiło. Na jaką stronę nie wejdę, jest jakaś wzmianka o Jacy. Jaca i Jaca, Jaca i Jaca, Jaca i Jaca. Ja się pytam: kim on, do cholery, jest?! Czym sobie zasłużył na przychylne oko kilku niezłych wyjadaczy, jak i kilku nowicjuszy? No czym?! To może przyjdę z pomocą i wytłumaczę.

Otóż Jaca jest geniuszem, ot, co. W tym tkwi cały sekret. Ma coś, czego nikt z was nie ma. Naprawdę, jego teksty czyta się z nieskrywaną przyjemnością i uśmiechem na twarzy.

Wyjawiłem tajemnicę. Nie pozostanę dłużnym i też zostawię mu propsy. Jaca, gdyby wszystkie gimbusy były takie, jak ty, świat stałby się lepszy! Niezmiernie się cieszę, że przerwa, którą sobie niegdyś sprawiłeś, nie była zbyt długa. Kochamy Cię!

Mail nadesłany przez jednego z fanów, ksywą Jaca.

Po kolei: Lite, Bartkos, eNoiDe, Mr Nice Guy polecali mnie, gdy robił notki poświęcone polecanym blogom. Andrzej Cała, ANDRZEJ CAŁA!!! poświęcił mi oddzielny akapit w jednym ze swoich wpisów. BBR nadał mi tytuł gimbusa tygodnia i zastanawiał się, jaki to ja zajebisty będę za lat 5-10. Żwirek posunął się do stwierdzenia, że się mną... inspiruje (sic!). Marcin Pe dał do zrozumienia, że operuję najbardziej pojebanym stylem, spośród, niedorastających mi do pięt, użytkowników Internetu. Podążający za modą Karol Ky, po wcześniejszym potężnym zruganiu, zbił mi pionę. Prócz w/w, w linkach adres mojego fajnego bloga mają Axun, Northim (który, dodatkowo, nazwał mnie przekotem, haha), Tirex i Szulc.

Dzięki wszystkim za wszelkie pochlebne opinie, jest mi niezmiernie miło. Z natury jestem jednak dość samokrytyczny, tak że wiem, że niektóre z waszych wypowiedzi są zdecydowanie na wyrost. Chociaż, jeśli ktoś chce mnie propsować, to niech to robi i się nie czai – radochę mam z tego ogromną. Nie zapominajcie jednak o innych blogach/stronach, o wiele lepszych od mojego, bardziej rzetelnych, profesjonalnych itd. Nie no, żartuję, mało kto pisze na wyższym poziomie niż ja. W każdym razie, parę osób zapierdziela naprawdę ładnie, więc ich również polecajcie znajomym i przypadkowym przechodniom. I nie patrzcie na to, czy ktoś ma 25 lat, czy 14, bo z tego pochodzi duża pula propsów dla mojej osoby – ej, on jest młody, jest GIMBUSEM, a fatalnie nie pisze, no to zrobię mu reklamę. Wiek tu nie ma nic do rzeczy.

Nieco chaotyczny ten mini-art, jak zresztą również ostatnie raporty – nie ma się co oszukiwać, piszę na kolanie (przez co jest ono brudne :/). Czyli jestem zajebisty, mimo, że nie daję z siebie wszystkiego, co dać mogę. Niedługo jednak nastaną wakacje i będę napierdalał tylko w 100% doszlifowane i dopracowane rzeczy. Yo!

Raport na gorąco bez żadnych numerków żeby tytuł zmieścił się wreszcie w tej jednej jedynej linijcie no nie kurwa znów się nie udało żal hahaha

2009-06-14T21:45:00.002+02:00

Dużo jest kalendarzy, wystarczy wymienić etiopski czy perski. Myślę jednak, że jednego z nich nie znacie. Złowrogi kalendarz gimbusiarski, wynaleziony stosunkowo niedawno, bo podczas pisania tego słabego raportu na G, tj. na gorąco. Wyróżnia się w nim dwa cykle: okres szkolny i okres wakacyjny. Ten pierwszy powoli się kończy, z czego się cieszę jak Małolat, usłyszawszy: nie jesteś Pezeta bratem. Średnia 4,33, zachowanie poprawne bądź dobre. Nieco bezsensowna jest ta średnia, cały system oceniania i w ogóle. Nie chcę się rozpisywać, ale to naprawdę głupie. Co do stopnia z bycia grzecznym czy niegrzecznym gimbusem – żal, kurwa, żal, jak stąd do Indii. Choć, trzeba przyznać, rekord szkoły w spóźnieniach pobiłem – łącznie wyjdzie coś koło trzydziestu pięciu (słownie: trzydziestu pięciu).

Dzisiaj moja młodsza siorka, jeszcze nie gimbuska, miała przyjęcie urodzinowe, na które przyszło kilka jej koleżanek. Grałem z nimi w zbijaka i moją uwagę przykuła jedna dziewczynka, imieniem Grażynka. Będą z niej ludzie, tako rzeczę ja, gimbus.

Ze spraw rodzinnych, które pewno interesują was jak cholera, na długi weekend wybrałem się z rodzicami do Zamościa i innych okolicznych dziur. Pozwiedzaliśmy, pochodziliśmy, szoko loko, a Kazimierz Dolny ma przepiękny rynek.

Jakiś typ, niejaki Andrzej Cała, podjarał się bardzo moim blogiem. Wysłał do mnie maila o arcyzabawnym tytule: Yo gimbusie!. Coś tak nagryzmolił, nie wdawałem się w szczegóły, nie czytałem całego, sorry, Endrju.

Muzyka Emocjonalna przyszła. Pezio nie postarał się – płytka sama w sobie, yyy, spoko (pozdro, TTM!), ale wydanie liche jak ń. Dzięki, że kupiłeś tę płytę - podziękuj mojemu staremu, co hajs daje mi na wszelkie moje widzimisie.

Prócz tego, jutro na mojej zajebistej półce powinnien się pojawić nowy Daniel Drumz + Mokat i ten drugi łak + Święty. Zioma z TWP nabędę w zamian za Bleiza i pierwsze 2Cztery7, bo mój przeserdeczny ziom, Zajkoski, który miał mi zrobić przelew, powiedział: nie, Jacek, ja się nie zgadzam, muszę cię naprowadzić na właściwą drogę, synu, nie marnuj pieniędzy. Awruk, a kruk i tak fruwa. Nieważne, że to dla ciebie ważne – ważne, żeby nie tracić keszu. Ech...

Moje pierwsze razy: Pezet (where is Lilu? – i kto tu nie zna angielskiego, pały... nadajecie się do tarcia chrzanu), Paresłów Galaktao (o dziwo, nawet, nawet) i Ironia (cienkie). A WDF jednak niszczy, jednak niszczy.

Znicz [*].

Kurwatycznie, nie spod...

- Jacek, jak ty się wyrażasz?!?!?!

Ulka nie daje spokoju... Faktycznie, nie spodziewałem się, że tralalalala, chodziło mi tylko o tą fajna językową sztuczkę.

Wracając do tematu pewnego Andrzeja, teraz na poważnie, jestem w szoku. Klik. W życiu bym się nie spodziewał, że TAKI człek, o tak przejebanej wiedzy muzycznej, powie o mnie, że jestem niezły, że fajnie pisze, że potrafiłem go rozśmieszyć (co mnie najbardziej cieszy), że jestem lepszy od niego, że śmierdzę jak 13-letnie szczyny z Pragi itd. Szczere wyrazu szacunku - panie Andrzeju, to co ja mam powiedzieć?!

Jeżeli temu ziomowi z akapitu wyżej podoba się moje poczucie humoru, to jestem zmuszony pchać go do każdego zdania, soczyście faszerować ironią każde słowo, odmieniać wyraz gimbus we wszystkich przypadkach i czasach, żeby było jeszcze śmieszniej, zabawniej, żeby było wesoło. HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAAHAHAHAHAHAH, LITE TO SZMATA. MASZ DISSA, KURWA, HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!!!111111!1212341212312312

Trochę propsuję (chuj, że to nie modne, już o tym wspominałem) forum Ślizgu – świetna sprawa. Esencję jednego z lepszych tematów znajdziecie u Northima a.k.a. (o, to już jest modne jak guczi) SŁABEGO ZIOMA, KTÓREGO NAWET CALAK NIE POLECA.

Pan Andrzej Cała wypełnił niemalże cały dzisiejszy raport – no cóż, co nóż, no łyżka, HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA, BRECHTAJCIE SIĘ. Dał mi dużego kopniaka i możecie mu podziękować, bo ulubiony blogger waszych ulubionych bloggerów ma zamiar dużo pisać. Broń Boże (jestem ateistą, ŚMIEJCIE SIĘ, O, KURWA, HAHAHAHAHAHAHAHA), niczego nie obiecuję, acz mam zajebiście sporo pomysłów na jakieś arty (np. clip), a że niedługo wyjeżdżam na tydzień na działkę, gdzie będzie na mnie czekał błogi luz, coś się pewnie przeleje na kartkę.

Elo, elo, nieświadomi się śmieją, ŻAL, HAHAHAHAHAHAHAHA. Tym miłym pożegnaniem pożegnam się z wami. Był to najchujowszy raport od czasów Elvisa :(. ŻAL, ŻAL, JESZCZE RAZ HAHAHAHAHAHAHAHA.

Edit, kurwa, edit!!!!! Jakby się ktoś nie ten teges, to looknijcie na odjechaną fotę – ja tam ulicznie wiarygodny jestem, nie wiem jak wy...

Raport na zimno i deszczowo

2009-06-07T19:22:00.005+02:00

Nie wiem, czy wiecie, ale w mojej gimbusowni jutro jest ostatni dzień wystawiania ostatecznych ocen. Czyli we wtorek będzie luz przez duże G. Ajj, wreszcie.

Jaca jest bogatym chłoptasiem, aczkolwiek, w mijającym już tygodniu, nabyłem tylko jeden krążek, zgadnijcie jaki. Tak jest, zgadliście, Greatest Hits Vol. 6 Gosi.

Jakbyście byli nie kumaci, o co was, niestety, posądzam, to był tzw. joke (czy. joke). Płytą nr 86 w mojej skromnej kolekcji stało się Powrócifszy..., czyli powrót Tedego i Numera Raz jako Warszafski Deszcz po długich dziesięciu latach. Z tej okazji, w EMPiKu Junior zorganizowano mini-koncert i mini-spotkanie z mini-fanami. Nie chciałbym się chwalić, po jakim czasie znalazłem to miejsce, natomiast podzielić się wrażeniami – chcę.

Tak więc było naprawdę konkretnie. Imprezę prowadził Rufin MC, fajny człowiek. Wytrzymaliście dziesięć lat, to wytrzymacie jeszcze dwie minuty. Dj’e: Abdool i Macu stawili się punktualnie, główni bohaterzy pojawili się kilka minut po dwudziestej. No i deszcz lunął. Już od ’99 płynę, Oficjalnie przy mikrofonie, Tak się robi hip-hop, Warszafski deszcz, WuWuA, Mam tak samo jak ty - tak się przedstawia zestaw zagranych kawałków. Widać było, że weteranom warszawskiej sceny granie ze sobą, po tylu latach, sprawia autentyczną przyjemność. Później podpisywanie płyt w akwarium i na razie, gimbusy do domu, starsi na afterparty do Harlemu. Autograf obu panów mam, zdjęcie również, o co, o dziwo, prosił sam Tede.

- Ty, patrz, Numer, to jest ten ziom z tego zajebistego bloga, kurwa, na luzaku, stary! Ej, ziomie, ja pierdolę, chodź tu, strzelimy se zdjątko! – TDF się podjarał.
- Ej, Tede, mamy 2009, kto chciałby sobie robić foty z gimbusami? - #1 się nie podjarał.
- Nie masz prawa głosu, szmato. – moja krótka riposta i Numer zamknął mordę.

Jeśli chcecie przeczytać prawdziwszą i bardziej profesjonalną relację, zapraszam do Spinnera.

Kończąc wątek nowości, nadal czekam na Pezeta (mam nadzieję, że jutro będę mógł wreszcie odsłuchać), w ten weekend wybieram się po Daniela Drumza, a przy okazji sprawię sobie chyba winylowy singiel Mokata i kogoś tam. Na MyRecordCrate propsują, to dam chłopakom zarobić. W ogóle ostatnio za dużo tego wszystkiego wychodzi. A gdy jeszcze trzeba nadrabiać zaległości, to starzy za ciekawie nie mają.

Zaczynając wątek nowości, to przesłuchałem kilka nowości, i te nowości prezentują się następująco: Płomień 81 Nasze Dni (o, kurwa, ale syf), NoBoTak Kocur W Worku (takie, o, na odmulę), rzecz jasna – WFD (równo, bardzo równo, dobrze, bardzo dobrze, acz czegoś brakuje, czegoś brakuje – może więcej podkładów od Erio i Sir Micha?), Sekaku Greatest Hits (Gosia lepsza :/), Pięć Dwa Dębiec Najwyższa Instancja (total time to jakaś godzina, ja wytrzymałem gdzieś z półtorej minuty), MaxFloRec Podaj Dalej (strasznie słabe), MaqThex Inne Płyty Się (W)kurzą (jak nie masz nic innego pod swoją brudną, śmierdzącą, lepką łapą).

Ostatnio zostałem opluty przez jakiegoś anonima o nicku Marcin Wojtkowiak, który napisał w komentarzu: ej, gimbusku, słuchaj amerykańskiego rapu, jesteś cipą, elo! czy coś w tym stylu. Ogólnie sytuacja wygląda tak: na wszystko przyjdzie swoja pora. Póki co, zawsze z niecierpliwością czekam na Weekendowy Vibe Bartkosa, Diggin’ In The Videos na Spinnerze czy nowe notki na blogu Andrzeja Cały. Słucham również audycji Eldoki w Radiu Euro, czasem włączę sobie program Proceenta na Kampusie. Nie ma co, polski hh do tego z juesej się nie umywa, ale jest jedna ważna sprawa – trzeba znać angielski, a, jak wiadomo, gimbusy są dopiero na etapie uczenia się. Mimo, że największą uwagę poświęcam bitom, to jednak chciałbym wiedzieć, co jakiś wacek z kraju Obamy nawija. Choć I can show off, że ostatnio połapałem się, ocb w When I’m gone Eminema. Reasumując – na razie pozostaje w rodzimym bagienku i wyławiam perełki, zagranicę powoli poznaję.

Znicz, a to ci heca!, przegrał 0-2 z Unią Boryszew. Tym razem ze mną w składzie. Dzięki ci, głupi lamusie.

Zkibwoy kończy nagrywać drugie solo, to nie fejk.

Poznałem Wodza Skarpet w realu – nie myliłem się, to chuj. Tyle tylko, że naklejkę z jakąś chmurą mi dał.

Dowcip: Przychodzi baba do lekarza, a lekarz to Popek i ją wyleczył (napierdolił). Wymyślone na poczekaniu.

Bądźcie dobrzy, a nie źli, yo!

Raport na gorąco bez infantylnych numerków

2009-05-31T21:49:00.003+02:00

Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze nie szyto dresów, żył sobie Jaca. Ząb, dupa, ząb, ucho, stopa, dupa, ząb, to znowu ja, gimbusek, obsrywajcie Radio Kampus.

Kasa leci z nieba. Jakby tak podliczyć ostatni miesiąc, to z piętnaście płyt się nabyło. Pobiłem rekord gdzieś dwukrotnie. Ja się cieszę, ojciec się wkurwia i nazywa mnie kutasem. Ot, takie poczucie humoru.

W minionych siedmiu dniach stałem się posiadaczem sześciu krążków: Karter Powiedz Za Mnie, Sekaku Zła Karma, Bla Bla W Pracowni Słowa I Dźwięku, Noon Pewne Sekwencje EP, AbradAb Emisja Spalin oraz PIH Kwiaty Zła. Karter przyszedł lekko połamany, w Super Jewel Boxie i wkładką a’la Insert Łonsona i Łebsztyka. Sekaku wydane mega ciekawie (zgadnijcie, gdzie wyprodukowano majonez i ketchup, dołączone do pizzy? Tak, tak, 05-870 Miasto Rapu Miasto Przestępstw), muzycznie też fajnie, acz za krótko, no i gdzie ten bonus track z LaikIke1?! Bla Bla kupiłem za piątaka, Noona za dychę, resztę przemilczmy, bo to wacki.

Pieniążki mam już odłożone na Daniela Drumza, Tetrisa, Ortegę i WFD. O, jak dobrze być gimbuskiem i mieć dzień dziecka.

Bardzo skromnie prezentuje się wykaz pierwszych-razów-z-jakąś-płytą: Phonoloftaleina Spadam, Pinawella Soulahili i nowe Sekaku.

Znicz beze mnie przegrał 2-3 i chuj im w dupę, bo trener jest lamusem. Jedynym usprawiedliwieniem słabego rezultatu może być fakt, że w ekipie przeciwnika wystąpiło ok. pięciu reprezentantów Mazowsza.

Fczoraj byłem w kinie. Serio. Popcorn - pierwsza klasa. Nie no, nie jadłem kukurydzy, oglądałem natomiast Wojnę polsko-ruską Xawerego Żuławskiego. Pojebane to jest, muszę książkę przeczytać, żeby skumać, o co tam dokładnie chodzi. W każdym razie epizodycznie na planie pojawia się Vienio, ten z PFK.

Beka: NIEUKubeu sprzedają płyty.

Zadowoleni? Ja nie, bo Lech dopiero trzeci, w dupę jeża. A tak w ogóle, to Lite się obsra z tym swoim rozkładem jazdy. Nara, nara, twoja... ekhem.

Raport na gorąco, namber tu #4

2009-05-24T14:39:00.004+02:00

Już nigdy na tym blogu nie będę niczego obiecywał.

Nie słuchajcie Radia Kampus, same lamusy tam pracują - do tej pory nie przysłali mi Mesa. Chyba będę musiał się o niego upomnieć w najbliższym czasie. Najnowsze dziecko Piotra Szmidta mogłem jednak trzymać w rękach już we wtorek, bo...

...gówno. W tym miejscu muszę przeprosić wszystkich złodziei z miasta rapu, miasta przestępstw – nie zajebaliście mi Zamachu Na Przeciętność 2CD. Tak, tak, proszę państwa, mój egzemplarz się znalazł! Woźna przyniosła koledze, na którego adres przesyłka przyszła, bąbelkową kopertą z moim krążkiem. Yahahoo! Szkoda tylko, że wydanie na poziomie A-klasy (nie, ziomek, kurwa, nie Mercedes).

Wcześniej, w pierwszy dzień tygodnia, mogłem cieszyć się czterema nowymi płytami – oczekiwana paczka z Serpentu dotarła. Te albumy to: Grammatik 3 i Reaktywacja EP, Kaliber 3:44 oraz winyl: Metro Antidotum EP. Jak to się fajnie kręci w tym wielkim pudle...

Pezeta zamówiłem (dzięki, Bartek!), Karter wyśle mi Powiedz Za Mnie już jutro (dzięki, Olek!). Poza tym uświadomiłem sobie, że chciałbym mieć kupę hajsu – kupiłbym wtedy wszystkie płyty świata i wszyscy by na mnie pokazywali palcem i mówili: O, to ten słynny Jacek, który jest głupim lamusem, bo wydaje kasę na coś, co może mieć za darmo.

Benncart 66-200, Daniel Drumz Electric Relaxation, Goldi Ślady Stóp, Zabity Za Bity 89 EP, Cruz Akcjonariusz EP, Mysta Wyjście Ewakuacyjne EP, Obóz TA Obó2 TA, Okoliczny Element Pierwsza Rozgrzewkowa EP, Onar i O$ka Superelaks, Robak/Klon Polska Rap Płyta, Sekaku Liveband Greatest Hits, Słoneczny Solar Na Fali Mixtape, Tomekk Tomekk I Ziomy EP, Yappe/Jog Orientalnie... Od cholery tych nowości, wśród których, niestety, sporo bubli. A Sekaku, faktycznie, zajebiste.

Znicz Pruszków ’94 wygrał swój pierwszy mecz na wiosnę! Zawodnicy bardzo się cieszyli, choć jeden zawodnik miał niepocieszoną minę. Jak powiedział, nie jest szczęśliwy, bo trener jest lamusem. No cóż, gimbusy są niewychowane. - dotarłem do jutrzejszego Przeglądu Sportowego.

Pewnie każdy z was zna smak rozbicia żyrandola. Jeśli nie, to nie jesteście hardkorami. Ja ostatnio rozwaliłem bejsbolem to szklane gówno. Całe szczęście, że u kumpla.

Żart tygodnia: Najpierw muszę go tego nauczyć - brat Noona na wypowiedź Pjusa, który został spytany przez mnie o stan pracy nad SoLUfką, i który powiedział, że niedługo Noon bierze sprawy w swoje łapska i robi mix/mastering.

P.S. Przepraszam ziomka z trzeciego akapitu – Zbigniew Nowak ps. Mercedes gra w Trash Attack Lipiny.

Ten zwykły we mnie, zwyyykły fajtatłapcia

2009-05-23T19:20:00.009+02:00

Z cyklu słabe notki.

Piątkowy wieczór był pojebany. Wybrałem się do miasta sławionego przez Onara na spotkanie z Mesem.

O 17:44 wsiadłem w pociąg (nie, nie pisze się ‘do pociągu’), o 18:16 wysiadłem na Śródmieściu. Zakupiłem bilecik na metro, którym to śmignąłem na przystanek Politechnika.

Aby dojść na Wawelską, musiałem iść jakąś tam ulicą, która później przechodziła w ulicę o tej samej nazwie, czyli jakąś tam, a potem miało być już z górki. Idę, idę... Hm, pewno znowu pomyliłem kierunki. Spytam się kogoś, co mi tam. – Na Wawelską? Chopie, nie w tą stronę! Miły pan w średnio podeszłym wieku wytłumaczył mi, że muszę się wrócić, minąć jeden przystanek autobusowy, drugi przystanek, zejść na Trasę Łazienkowską i tam złapać pojazd kanarów.

Wsiadłem w 01234556789, skreśl siedem losowych cyfr. Za chwilę już byłem na Wawelskiej. – Pamparam, ale jestem zajebisty – pomyślałem sobie. A tu zonk. Rozglądam się, pytam, ale wszyscy okazali się chujami i mi nie pomogli. W końcu, zrezygnowany, poczłapałem w kierunku przystanku. Ej, tam dalej też jest Wawelska! Eee, no to pójdę jeszcze kawałek. Nie no, kurwa, nie znajdę tego zasranego The Sresh! Patrzę – a tu, po drugiej stronie jezdni, THE FRESH.

Jak myślicie, to koniec? No co wy, z Jacą nie ma tak łatwo. Schowali ten pieprzony klub tak, że lepiej się nie dało, trochę propsuję, choć to już niemodne. W każdym razie, po jakimś czasie, dotarłem na miejsce. O, żesz, w mordę, Stasiak! Byłem tak zestresowany, że poczekałem, aż odejdzie. Już, tak, już mogę? Ok, wchodzę. Ze trzydzieści osób się kręci, głównie wokół Mesa. Co miałem zrobić?

– Dzień dobry, koszulki, można jeszcze?
– Jasne, po trzy dychy.
- Taa?!
- Nie, dajesz osiem dych i spierdalasz, bo jesteś gimbusem.
- Spoko, daj L-kę, z Poznania jestem.
- A tam, patrz, jest Mes, możesz sobie autograf wziąć, pogadać.

Jak wspominałem, obok Typa stało najwięcej osób.

– Ej, Piotrek, tutaj fan chciałby autograf.
- Jeśli mogę prosić, jaśnie panie.
- Daj spokój, jesteś za młody.

A to mnie Mes zgasił. Skurwysyn. Podpisik mam, zdjęcie również, także fajnie.

Lepiej poszło z Pjusem, który rozmawiał z młodszym bratem Noona - dowiedziałem się m.in., że producent, znany ze współpracy z Pezetem, producentem już nie jest (w sensie, już nie będzie robił bitów), a także co nie co o stanie prac nad solówką. Strasznie fajny, sympatyczny gość. Jako, że byłem nieco zapędzony, zapomniałem zapytać, jak zdrowie. Szkoda. Kaligrafię i fotkę jednak mam.

Później, już po wyjściu, ponownie spotkałem Stasiaka oraz, turututututu!, Świętego. Odebrało mi mowę, niestety, nieśmiały jestem.

W sumie to tyle, nie chce mi się już pisać o powrocie do domu. Parę szczegółów też pominąłem – nie jesteście warci mojego potu. Yo.

P.S. Do pociągu – matka mnie poprawiła.

Raport na gorąco, jebać namber

2009-05-17T19:57:00.003+02:00

Nie ufajcie Jacąbkowi, art stoi w miejscu, nie chce mi się pisać. A na muzyce dalej śpiewamy Feela.

Ten tydzień był absolutnie popieprzony pod względem kupionych/zamówionych/szykowanych do zamówienia płyt. Po kolei.

Dzisiaj w Saturnie w Arkadii nabyłem, za hajs matki oczywiście, albumy EmazetProcent Jedyneczka oraz... Lu Night Moves! Do dwóch panów z Szybkiego Szmalu na początku byłem wręcz uprzedzony, z każdym kolejnym przesłuchaniem było tylko lepiej, teraz jest, powiedziałbym nawet, że świetnie, a to wszystko, łącznie z mistrzowską grafiką Forina, za 19,99 zł. A co do zioma z 71 – od kiedy jego album leży na półkach w sklepie?! Zdziwiłem się jak cholera, folii nawet nie było, przez co na digipacku jest lepka pozostałość po cenie. 26,99 za bardzo dobry krążek wydany w digipacku.

Napisałem do Kartera maila z pytaniem, czy jego Powiedz za mnie można jeszcze zamówić. Można, można, ale jeżeli masz więcej niż 16 lat. Jutro dwie dychy powinny być już na koncie tego kota.

Daniel Drumz wydaje nowy materiał! Fajnie, fajnie, jedna sztuka będzie czekała na mnie w Side One. Reasumując – 30 złociszy w plecy.

Pezet wydaje super extra limitowaną płytę! Zajebiście, tylko kto mi da na to pieniądze? Coś obawiam się, że nie zdążę z zamówieniem. Chyba, że kumpel się zlituje i zrobi kolejny przelewik.

W Stereo.pl zamówiłem... Alkopoligamię Tamtego Typa Mesa. Dostępne na zamówienie, a nuż znajdą? Spróbować nie zaszkodzi, stracić, nie stracę.

Zamach Na Przeciętność od Radia Kampus jeszcze nie przyszedł. Ustaliliśmy z Proceentem, że przyślą pocztą. Niecierpliwie wypatruję listonosza.

Paczka z Serpentu prawdopodobnie jest już u ojca w pracy i jutro będę mógł się cieszyć czterema nowymi pozycjami w mojej kolekcji.

Dobra, to tyle z nowości na półce, a co z nowościami na słuchawkach? Gówno. OMP Wilanów... Zobacz Różnicę i Dobra Oferta, Onar i O$ka Wszystko Co Mogę Mieć, Ortega Cartel To Historia (singiel), Daniel Drumz Nightsessions At Seventh Floor. Na chłopakach z Wilanowa się mocno zawiodłem (chociaż Otzafszetu świetne), na zachrypnięte gardło szkoda czasu (tyle tylko, że dowiedziałem się, skąd pochodzi parę cutów), duet z Montrealu dostaje :*, a Daniel Drumz dobry jak gołąbki w sosie pomidorowym z ziemniaczkami, mniam, mniam.

Miałem małą scysję z trenerem-lamusem. Właściwie to dużą scysję. I tak przegraliśmy. Lamus.

A, jeszcze co do Znicza... Nie zgadniecie, jaki t-shirt przyodział ziomek z mojej drużyny? Odpowiadajcie w komentarzach. Kto zgadnie, ma w pysk.

Żart stulecia: Biegnie, biegnie pies, nagle zapomniał o oddychaniu i zdechł.

Bym zapomniał! Jobikz a.k.a. Zkibwoy wydaje nowy krążek!

Nie wiem, co jeszcze, nie mam pomysłów, yo.

Ma się ucho #5

2009-05-13T17:34:00.004+02:00

Bez zbędnego gadania – Owal na bicie Emcedwa w kawałku M do C został zjedzony przez Białasa, który płynie na pętli od MMX w numerze Słowa serca.

vs.

Raport na gorąco, namber sikstin tłelw ejt

2009-05-10T15:24:00.002+02:00

- Ty, o, o, ty, jak ty masz na imię? Kamil? Dobrze. To, Kamilu, powiedz nam, co wiesz o Chopinie. Nic? Dziękuję, siadaj. Jedynka.

- Siemano, dzieciaki, przyniosłam wam dzisiaj klasykę polskiej muzyki, światowej sławy zespół Feel. Puszczę wam Pokaż na co cię stać, gdzie bardzo spodobały mi się słowa.

By moja pani od muzyki. [*], zwyczajem moich ziomów z miasta rapu, miasta przestępstw. Nie no, nie kumam tego – ulubieni wykonawcy: Chopin, Mozart, Piotr Kupicha. Już nigdy więcej nie przyjdę na ten przedmiot.

Uliczniki mnie nie zbiły, ale zajebali mi z plecaka płytę Mesa, wersję 2CD. Pe A Te O eL O Gie A. Wkurwiłem się, więc krzyknąłem: do diaska!. Ale, jako że uliczniki to cienkie bolki, to tak naprawdę nie poniosłem żadnych strat - Zamach Na Przeciętność wygrałem wczoraj w Radiu Kampus. Serce waliło jak młot, tak się ucieszyłem, że odebrali telefon ode mnie. Głos mi nie chciał przejść przez gardło.

– Jak masz na imię? – pyta Proceente.
- (cisza)
- No dalej, typie, bo ci impulsy lecą - % traci cierpliwość.
- J-j-jacek – w końcu odpowiadam.
- To jak, Jacku, znasz odpowiedź.
- Wiesz, nie, kurwa, dzwonię do was, ale odpowiedzi nie znam. Weź ty się pierdolnij w łeb.

Dobra, dobra, nie było tak. W każdym razie udzieliłem poprawnej odepe, zadałem pytanie Temu Typowi i jest ślicznie jak twoja stara, buahahaha. Swoją drogą, Stasiak ma genialne poczucie humoru. Ge-nial-ne. Szkoda tylko, że nagrodę mogę odebrać dopiero w poniedziałek, podczas, gdy ja udałem się na Bednarską już dzisiaj... Z Warszawy nie wróciłem jednak z pustymi rękoma, bo...

...gówno. Żartuję oczywiście. No już, już, to nie było śmieszne, cicho. A więc nie wróciłem z pustmi rękoma, bo...

...gówno. A tak serio, to dlatego, że w EMPiKu w Złotych Tarasach zaopatrzyłem się w Złodziei Czasu Trzeciego Wymiaru. Album składu, którego jeszcze miesiąc temu nie lubiłem, kupiłem w ciemno. Wydane w miarę dobrze, w rozkładanym digipacku, z niezłą grafiką. Tirex wspominał coś o naklejce... Może ja mam limitowaną edycję bez nalepki?

Na półce pojawił się także najnowsze dziecko TeTrisa i Dj’a Torta - StickToMyNameRight Mixtape. Limitowana, numerowana (mój nr to 037/300) edycja, fajne wydanie w digipacku, zajebisty materiał – żyć, nie umierać. Na półce mixtejp, w szafce szara koszulka od Reformatu – w sumie zwykła, z grubym wprasowanym nadrukiem.

Kończąc wątek nowości płytowych, Serpent już szykuje dla mnie paczkę, w której to znajdą się następujące pozycje: Metro Antidotum EP, Grammatik 3 oraz Reaktywacja i Kaliber 44 3:44.

Kończąc wątek nowości płytowych, nadmienię, że nie mogę dodać zdjęć moich zakupów, gdyż... gówno. Zrobiłem was w konia. Nie mogę umieścić fotek, bo rozładowała mi się bateria w aparacie siostry, jutro postaram się nadrobić zaległości.

Co nowego przesłuchałem? Otóż... gówno. A tak poważnie, to wspomnianych Złodziei Czasu (Kut-O mistrz!) i TeTrisa z Tortem, NPoT Instrumentalny Seks, O.S.T.R. Jak Nie Ty, To Kto?, Proceente & Dj Abdool T.O.A.S.T. Mixtape, Tomasz Stańko 1981 i C.O.C.X.

Wreszcie zaliczyłem debiut w Zniczu Pruszków. Wszedłem na ostatnie 20 minut meczu z Agrykolą Warszawa (wynik przemilczmy...). Może trener nie jest takim idiotą, jakim jest? Fajne zdanie ułożyłem, joł.

Produkcja artykułu cały czas w toku, prace powoli posuwają się naprzód. Za recenzje pewnie w tym tygodniu się wezmę, a Ma się ucho sukcesywnie będę publikował. Kolejnych dissów, póki co, nie planuję.

Żenują mnie antysemickie żarty. No kurde, ale ten jest świetny, sorry: Idzie dwóch Żydów na lody. Jeden dostał dwie kulki, a drugi z automatu.

Stay true, cokolwiek to znaczy! Będzie all right (Ortega <3)!

Diss

2009-05-09T19:07:00.008+02:00

Pewnie nieraz zastanawialiście się, jaką kupić taśmę klejącą. Doskonale was rozumiem, gdyż sam stawałem przed tym dylematem. Niestety, początkowo nie mogłem znaleźć żadnej odpowiedniej siostrzenicy tasiemca. Depresja była tuż, tuż, już szeptała mi do ucha: ty komercyjna kurwo! Aż tu nagle...

...odkryłem tą stronę! Olbrzymi wybór, możliwość skorzystania z dwutygodniowego okresu próbnego... Zalet co nie miara, efekt nieprawdopodobny – od tej pory nie mam już kłopotów z nauką czy przyklejeniem plakatu na ścianę w moim skromnym mieszkaniu. Transfer kropka kom, zapamiętajcie ten adres. Oczywiście, przed ‘transfer’, należy wpisać WuWuWu.

Całkiem niedawno, przeglądając strony pornograficzne, natrafiłem na witrynę Polboxu - coś oszołamiającego. Wyobrażacie sobie 990m lepkiego materiału? Ja również sobie nie wyobrażałem... do czasu. Polbox is kul jak Elel Dżej. Moje problemy z przymocowywaniem samoprzylepnych naklejek do ściany w mojej willi nie są aktualne!

Reasumując – twoje nocne koszmary to przeszłość! Nie dziękujcie, co najwyżej spróbujcie namówić tego zioma, żeby mi odpowiedział na zaczepki.

TO JEST WOJNA!

Ma się ucho #4

2009-05-08T14:18:00.001+02:00

Dochodzą mnie słuchy, że cykl Ma się ucho nie przypadł wam zbytnio do gustu. Leję na to.

Numer Raz w kawałku Świat zepsuty, na bicie Magiery & L.A., z niedawno wydanej składanki Poeci kontra WWO Krew ziemi sól z krążka We Własnej Osobie (tutaj, niestety, producenta nie znam). Identyczny sampelek pianina. Swoją drogą, ten drugi numer jest chyba jedynym Jędkera, który potrafię słuchać.

vs.

Raport na gorąco, namber ejtin

2009-05-03T22:11:00.001+02:00

Wracam po tygodniowej przerwie, spowodowanej chuj wie czym. W każdym razie nie stało się tak z powodu uliczników, gdyż żaden z nich nie zrobił mi krzywdy, perfidnie was wkręciłem. Tylko teraz nie ściemniajcie, że nie daliście się nabrać.

Na płytowej półce nie pojawiło się nic nowego, ale w tym tygodniu powinno się to zmienić, Mes i TeTris powinni już dotrzeć. W najbliższych siedmiu dniach zamierzam też udać się na zakupy do Serpentu, gdzie chciałbym zamówić 3 Grammatika, 3:44 Kaliber 44 oraz Antidotum EP Metro. Ten ostatni krążek to...

...winyl! Bo czemu niby miałbym nie zrobić użytku z gramofonu? Stał sobie, biedaczek, w garażu, żal mi się zrobiło, więc go przygarnąłem. Ze strychu wygrzebałem trzy płyty analogowe Tomasza Stańki, trzeba tylko jeszcze kupić jakiś wtyczki czy coś takiego, i dawaj!

Z takich jeszcze sprzętowych rzeczy: babcia ładnych parę lat temu ufundowała siostrze keyboard’a. Zbierał u niej kurz i zbierał, zbierał i zbierał, to klawisze też wziąłem pod swoje skrzydła. Nazwałem go Albert. Naprawdę fajne rzeczy można na nim grać. Może coś się z tego narodzi...

Co nowego przesłuchałem przez te czternaście dni i nocy? Chudini Słuchawki, Mikrofon, Długopis, Kartka, Natu & Envee Maupka Comes Here, Natural Dread Killaz Naturalnie, Neon Ostatnie Takie Trio, NIEUKubeu Biały Kruk Czy Czarne Owce?, Numer Raz i Dj Abdool Dokładnie Tak Mixtape, Ortega Cartel Paskowy Duel EP, Owal/Emcedwa: Epizod II: Rapnastyk i Epizod III: WirusTen Typ Mes Zamach Na Przeciętność oraz WhiteHouse Poeci.

Dowcip: Nie mogę ci pomóc....

Dzisiaj miałem odrobić zaległości w jakiś specjalny sposób, lecz co ja mogę poradzić na to, że cały weekend nie było mnie w domu? Sami wiecie, że nic. Miałem wam przekazać kilka mega-zajebistych informacji, co niniejszym czynię. Trener jest lamusem i przez niego dwa razy dostaliśmy po 0-5 – z Legionem Radom i Legią Warszawa. Lamus głupi, niech dalej mnie sadza na ławce.

No, tyle. Trzymajcie się.

Aaa, ciekawe informacje... A więc tak: mam cztery kolejne Ma się ucho, artykuł jest w drodze, do pisania recek też się powoli zbieram.

Nara.

Ma się ucho #3

2009-04-29T21:22:00.003+02:00

Jak Bartkos mógł olać Pozycję Klasyczną, to czemu jak nei mógłbym olać Raportu na Gorąco? W końcu mnie Calak nie poleca. W niedzielę będzie już normalnie i... ciekawie, parę mega-zajebistych informacji przygotowałem specjalnie for was, na przykład, że wróciła forma, a trener jest lamusem.

Póki co ponownie skorzystałem ze swojego słuchu, który mam w uchu, a nawet w uszach, nie mam rymu. Ponownie sampel z tego samegu utworu w dwóch różnych rapowych kawałków made in Poland. Praktik ft. Foster, Ero Czy ty też...? oraz Emil Blef Mam taką twarz, że ludzie mi ufają. Oba bity bardzo dobre, moim faworytem jest jednak ten stworzony przez Bartka G. Z prostego powodu – Blefa lubię dużo bardziej niż ziomów z JotWuPe, chuj ci w dupę.

Wielkie pięć, dupą kręć!

vs.

Nabytki płytowe cz. 11

2009-04-24T19:20:00.003+02:00

Dzisiejsza wycieczka do Warszawy zakończona pełnym sukcesem. Pierwszym miejscem, do którego się udałem, był sklep muzyczny SideOne, w którym to odebrałem zamówione uprzednio Mardi Gras. Sklepik bardzo mały, ale niesamowicie klimatyczny – pełno kartonów z płytami CD i winylami, miła obsługa. Podaj Dalej natomiast wydane porządnie, w jednołamowym digipacku. Muszę zaznaczyć, że ten krążek jest jakby moim odzwierciedleniem – prawdziwym i nieprawdziwym. To prawdziwe wcielenie doskonale oddaje tytuł 13. tracku, czyli Lubię się tu zgubić - bardzo lubię, cholera, niemal godzinę szukałem tego sklepu. Była to długa, ale niezwykle przyjemna godzina – naprawdę ciekawym doświadczeniem jest błądzenie po uliczkach Warszawy z nowym Mesem na uszach (swoją drogą, świetna rzecz). Krzywe zwierciadło skryło swoje lustro w numerze trzecim, czyli Mamy nosa. Mamy nosa do przeróżnych spraw / Mamy nosa – także JotACeA. Z punktu wyjścia do punktu docelowego było jakieś 500m. Zrobiłem pewnie sześć razy tyle. Ma się ucho, to i ma się nosa.

Prócz płytki sprawiłem sobie również najnowszy, 60. numer Magazynu Hip Hop. 60. numer, ale mój pierwszy. Jedyną gazetą poruszającą tematykę rapu, zakupiłem w wieku 10 lat – był to Ś.P. ‘Klan’. Czemu wydałem na to pieniądze? Bo było dołączone promo-CD popularnego zespołu Hemp Gru (propsy za ostatni album, rzecz jasna), na którym znajdował się mój ulubiony wówczas kawałek - To jest to.

Dodam jeszcze, że kolega już wpłacił pieniądze za Mesa, więc niedługo będę mógł się cieszyć fizyczną wersją Zamachu Na Przeciętność. Druga sprawa jest taka, że ten sam kolega dzisiaj wpłaci hajsik za mixtape i koszulkę od TeTrisa. Kolega? Tak, kolega, nie chcę, żeby to przychodziło do mnie do domu, bo się ojciec wrukwi. Ten ziomek ma swoją własną kartę kredytową (jak to ładnie brzmi), przez co dokonał przelewu za powyższe zamówienia, paczki przyjdą na jego adres, ja sobie elegancko odbiorę i wszystko jest cacy. Kasy mu nie oddam. Hip-hopowcy są biedni.

Ma się ucho

2009-04-22T11:39:00.004+02:00

Wcześniej odkryłem identyczny sampel u Little’a i Dj’a Chwiał (czyli Returnersów) oraz u Łony i Webbera. Jako pierwsi wykorzystali go członkowie Beat Brothers. Tym razem sytuacja się odwróciła. PeTe, znany ze wspólnej EPki z Solarem, w 2007 na swojej płycie producenckiej zamieścił kawałek Nastuk z gościnnym udziałem Junesa, w którym znalazł się taki sam sampel jak w numerze Do You Returnersów z ficzuringami El Da Sensei, Skyzoo i King Magnetic, opublikowanym rok później.

Gdybym tylko jeszcze wiedział, skąd pochodzi ten sampelek...

vs.

Raport na gorąco, namber ejt

2009-04-19T20:01:00.002+02:00

Już w środę będę mógł paradować po ulicach bez gipsu! Tak jest, zdejmą mi go wcześniej, ulicznik numero uno okazał się zbyt słabym zawodnikiem, żeby z jego powodu mieć usztywnioną łapę przez dwa tygodnie. Cienki bolek, tyle.

Inicjacja ma coś z magiiiii... No więc tak: Dj Cube Motyla Noga Mixtape, Kosaaa Muzyka Ironii, Afirmacja Przełom (jeden z lepszych nielegali?! ee, Bartkos, chyba nie), Bert Matej Jazz, Kawa, Rap, Bzzzt Soundsystem Ryjstrumental, Cira Zapracowany Obibok (pozytywne zaskoczenie), F.F.O.D. Promillenium, Hiroz Ciężkie Życie Bohatera, Jot: Każdego Dnia Człowiek oraz Poczuj Funk Albo Odejdź Próbując: Miłość Zostaje W 71, Mezo Herezje (tak, tak, ten Mezo ;)), Mroku Znamy Się Ze Słyszenia.

Na półce pojawiła się, o czym już wspominałem, płyta Juniora Stressa. Ze strychu natomiast wyciągnąłem krążek SiStars AEIOU, który niegdyś schowałem głęboko, głęboko, wraz ze składankami RMF.FM, Fergie, Akonem czy zespołem Akcent. Uznałem, że postąpiłem nieprawidłowo, siostry Przybysz przecież nie robią chłamu jak wyżej wymienieni.

Magiczny tysiak przekroczony!!! Rozpierdalam jak atak epilepsji! Tutaj dowód.

Facet miał farmę i hodował na niej kury. Pewnego dnia liczy, liczy i okazuje się, że jednej sztuki nie ma. Myśli sobie. Co to kurde jest?
Poczekał do nocy i zaczaił się obok pomieszczenia. Nagle do pomieszczenia wpada lisek i łapie jedną kurę. Facet rzuca się na niego z pięściami. Udaje się jednak liskowi uciec.
Następnego dnia postanawia zastawić na liska pułapkę. Bierze dubeltówkę i zaczaja się na liska przed wejściem. Wieczorem lisek pojawia się, łapie kurę, a facet zaczyna go gonić i strzela.
Pffff! Lisek dostał w ogon. Pfffff! Dostał w łapę. Udaje mu się jednak uciec.
Facet wkurzony postanawia urządzić kolejną pułapkę. Bierze karabin, rozstawia mnóstwo pułapek. Gdy kolejnego dnia lisek wpada i łapie kurę ten zaczyna strzelać. Lisek zostaje lekko ranny, ale ucieka! Facet krzyczy.
- Dorwę cię ty rudy cwaniaczku!
Trzeciego dnia zamurowuje wszystkie wyjścia, pozostawia tylko jedno. Lisek wpada do pomieszczenia, a ten łapie go za szyję i zaczyna nim trząść.
- To ty kradniesz moje kury! To ty, to ty!
- To nie ja, to nie ja kradnę twoje kury!
- To ty, to ty!
- To nie ja, to nie ja!

… a to był on.

Trener to frajer, wspominałem już o tym. 1-2 z Bronią Radom.

Mam nadzieję, że już niedługo ruszymy z kopyta. Lite płacze, że nie piszę regularnie, Noid się niecierpliwi, Kaczyński coś przebąkuje o żałobie narodowej. Miliony Polaków nie może się mylić, czytając tego bloga! A więc, drodzy Rodacy, nie zawiodę Was.

Nabytki płytowe cz. 10

2009-04-17T20:32:00.004+02:00

Zapraszam w podróż z Juniorem Stressem!. Za 20 zł?! Czemu nie. Miało iść na ciuchy, ale co tam. Na bluzę też starczyło. Teraz jestem prawdziwym hip-hopowcem, bo ów ubiór jest marki Mass DNM. Sukinkoty, ciekawe, kto bierze te bluzy po prawie trzy stówy.

Wracają do Juniora, wydany standardowo, jak większość płyt. Plastikowe pudełko, skromna książeczka sławiąca Jaha, jakieś coś do złożenia i nie wiadomo, komu potrzebne, drobne kartoniki – z jednej strony kawałek nieba, z drugiej napis ‘Junior Stress – L.S.M.’. Jakby nie mogli dać naklejek. Lamusy.

Jak wspominałem, jedno z lepszych tegorocznych polskich wydawnictw nabyłem za dwie dychy. Tymczasem empik.com proponuje to samo za 31,49 zł. A cena rynkowa to podobno 34,99 PLN. W realnym salonie EMPiKu oczywiście nie było, znalazłem to dopiero w Saturnie, gdzie natknąłem na niespodziankę. Ale o tym na końcu.

To już koniec. Chcecie zapewne wiedzieć, co to za niespodzianka. Już mówię. Ta niespodzianka to... Poeci. Tak, tak, najnowszy projekt duetu WhiteHouse już leży na połkach. Trzy dni przed premierą. Elegancko.

Spóźniony raport na gorąco, namber sewen

2009-04-13T17:49:00.002+02:00

Elo, elo, sorry za obsuwę, ale w końcu dostałem wpierdol od ulicznika numero uno i ciężko mi się pisze. Za dwa tygodnie zdejmują mi gips, wtedy wszystko powinno wrócić do normy.

Nowości: dwa single Racy: Mgła i Jeden argument, PeeRZet Hipocentrum, Mor W.A.: Te Słowa Mówią Wszystko oraz Dla Słuchaczy, Junior Stress L.S.M., Shot Origami. Raca niezły, PeeRzet daje mocne pancze, ale jest męczący, na Morwę szkoda czasu, Dżunior – choć na reagga/dancehall/chuj wie co znam się jak Bartkos na rapie, czyli baaardzo słabo, podoba mi się, Shot – fajny, choć bez rewelacji. A TeTris dalej czeka.

Na półce pojawił się kolejny krążek: Bakflip 12 Nędznych Ludzi. Wydanie skromne, ale porządne i pomysłowe. O ile rocka nigdy nie będę lubił, o tyle rapcore, i to w takim wykonaniu – czemu nie? W najbliższym czasie mam zamiar zapolować na Mardi Gras (zostało coś jeszcze?), Znasz Nas Racy i Stony, najnowszego Piha i pierwszą solówkę AbradAba, no i odkładam pieniądze na Teta i Mesa (musi być miazga!).

Na Wielkanoc wybrałem się z rodzicami do Poznania. Jak to mamy w zwyczaju, zwiedziliśmy jakieś dziury. Parę genialnych anegdotek:
1) miejsce: zajebista kawiarnia w starym zamku w Uniejowie, śmiej się: menu, kawa z expresu (the coffee with expresu)
2) miejsce: Buk k. Poznania, śmiej się: sklep otwarty od 8 do 10 PRZEPRASZAMY
3) miejsce: kościół w tym samym władcy Niebios, śmiej się: ława, napis: ZAREZERWOWANE SIOSTRY

- Wiesz, co to znaczy ‘MC’?
- Nie, nie wiem.
- A powiedzieć ci?
- No, powiedz.
- Ha, bujaj się.
- Ej, no, weź.
- Nie.
- To powiesz, co to znaczy w końcu?!
- Pod koniec.

^ Noid, zniszczyłeś.

Klik. Pozwolę sobie zacytować: Firma, skład kojarzony do tej pory bardziej ze swoją otoczką i pewnymi, raczej niemuzycznymi sferami ludzkiej aktywności, są bardzo ambitnymi, chcącymi walczyć ze swoimi niedoskonałościami i nastawionymi na rozwój raperami. A stronka przecież całkiem, całkiem... Przynajmniej Firma nie jest pseudo-inteligencka (patrz: Łona).

W sekcji ‘dobre blogi’ pojawił się kolejny, nazwą Polisz Mnie. Jest to legalny spadkobierca Nielegalnie.

Zagraniczne featuringi olałem chyba na dobre, mam za to pomysł na artykuł innej maści. Zdradzę, że będzie to pieprzone ksero. Poza tym, w głowie powoli rodzi się pomysł na ostateczną formułę tego bloga.

Piona.

Raport na gorąco, namber siks

2009-04-05T21:29:00.001+02:00

Wreszcie ładna pogoda... Zajebiście, zajebiście.

Nowo przesłuchane albumy: Bisz-Kosa Idąc Na Żywioł EP, Łozo/Elabs Ba Digi Bla Digi Dołn Jo Bugi Du Bi, Łozo/Pedros/Dj Klimat Back To The Future, Mardi Gras Podaj Dalej, Marika Plenty, Masala Cały Ten Świat, Medium Seans Spirytystyczny, Mef/Kinare/Dj Ike Przy Zdrowych Zmysłach, Mel/Kazzam Kultywuj EP, Miejski Klasyk Najwyższy Czas, Mielzky/BennCart Umrzeć W Super Butach EP, Mil Mnóstwo: Chomik Wypchany Papierkami Od Gum Do Żucia i Uwolnij Chomika oraz Skill Mega Normal Magic. Raz, dwa, trzy, yyy... Czternaście, sporo. A TeTrisa jakoś nie zdążyłem zbadać...

Z materiałami od Mediuma, Mefa i Mela dodatkowo wiąże się bardzo fajna historia. Otóż w piątkowy wieczór, ni stąd, ni zowąd, wziąłem do rąk Mikołajka, mistrzowską książeczkę od Sempe’a i Goscinny’ego, którą dostałem 3 listopada 2000 r. Chciałem sobie tylko przypomnieć jeden, może dwa rozdziały. Tak mnie wciągnęło, że przebrnąłem przez całe. Kocham to poczucie humoru. Rozdział, jeden kawałek w audio, rozdział, kawałek, i tak przez, ja wiem, dwie godziny, dwie i pół? Następnego dnia sięgnąłem po Rekreacja Mikołajka, a dzisiaj zabieram się za Mikołajka i innych chłopaków.

Co do Mediuma, to nadmienię jeszcze, że, cholera, nie mogłem powstrzymać się od uronienia łezki. Zwrotka o niespełnionej koszykarskiej karierze chwyciła mnie za serce, jako że jestem w nieco podobnej sytuacji. Nie będę następny! - przyrzekłem sobie, kontuzja szyków mi nie pokrzyżuje. Czemu? Bo jestem, kurwa, najlepszy. A ty najlepszy nie jesteś, dlatego.

W tym miejscu chciałbym uderzyć się w piersi i oznajmić, że się myliłem. Tak, ten pierwszy raz musiał nastąpić. L.U.C nie jest tak zajebisty, jak mi się wydawało.

W sekcji ‘dobre blogi’ pojawiły się dzienniki Dyniowskiego i Kubutka-Johny’ego, check it.

Lite trafnie to ujął, zgadzam się z nim w 100%.

No i tradycyjnie, na koniec – trener jest cieciem. Z pieprzoną Pogonią Grodzisk przegraliśmy 2-3.

BŁN Ultras, pozdro, pozdro. Z Błonianki odchodzą tylko pedały, co nie? Ha ha hk hk hi hi ho ho hu hu j j .

Tyle, trzymta się.

Relacja z koncertu Ostrego

2009-03-29T21:23:00.007+02:00

W piątek 27 marca w Stodole odbył się koncert O.S.T.R.’a, promujący ostatni, dziesiąty już, album Łodzianina, zatytułowany O.C.B.. Raperowi na scenie towarzyszyli zespół Sofa oraz Dj Haem i Kochan.

Występ zaczynał się o 20.30, lecz do Obory dotarliśmy (ja i mój serdeczny ziom, Waldemar) jeszcze przed 20. Szybkie sprawdzenie, czy aby nie posiadamy jakichś niebezpiecznych przedmiotów, i jesteśmy w środku. Zostawiliśmy wierzchnie odzienie w szatni (zdzierstwo, 1zł od sztuki! ;)), po czym zapoznaliśmy się nieco z terenem. - Sporo osób – słusznie zauważył Waldek. Bilety zostały całkowicie wyprzedane, komplet w, jakby nie patrzeć, jednym z największych klubów w stolicy. Fajnie, fajnie.

20.00. Wejście na salę stoi przed nami otworem. Widoczność mieliśmy dobrą, staliśmy dość blisko estrady. Czarno od ludzi. Ludzi, którzy – na szczęście – przyszli się pobawić i posłuchać zajebistej muzyki, a nie rozrabiać :). 20.30. Co bardziej zniecierpliwieni zaczęli krzyczeć: Os-try! Os-try! Jeszcze kilka minut oczekiwania i pojawił się... Hryta, który, jak sam przyznał, pierwszy raz występował przed tak ogromną publicznością. Support wypadł nie najgorzej, mimo, że na scenie nie było beatmaker’a (choroba uniemożliwiła mu przyjazd). Teofilowski MC nie ma jakichś wyjątkowych umiejętności, ale troszkę rozgrzał zgłodniałych rapu fanów. Rapował nawet do naszego klaskania, kiedy to... zabrakło mu bitów, a bohater wieczoru nie był jeszcze gotowy :).

Niedługo po 21.00 pojawił się O.S.T.R. Powstała ogromna wrzawa, najbardziej płodny raper w naszym kraju dostał potężną porcję braw. Kurwa, zbudowalibyście tą autostradę, cztery godziny jechałem - w taki sposób się przywitał. Salwa śmiechu, jeszcze parę słów od mieszkańca Łodzi (w tym gratulacje za zostanie ojcem dla TeTrisa i Włodiego) i... zaczynamy! Na rozgrzewkę Strach, track numer jeden na O.C.B.. Następnie kilka kolejnych kawałków z najnowszego materiału. Potężna energia (żywy zespół, to jest to!), mnóstwo rąk w górze.

Oesteer wykonał również parę starszych numerów, m.in. Blok z Jazzu W Wolnych Chwilach, Na raz z pierwszego Kodexu, Odzyskamy hip-hop z Jazzurekcji czy Ból doświadczeń z Tabaska. Ten ostatni wałek został zadedykowany Tomili, który, niestety, wyjechał na misję do Afganistanu. Cholernie się o niego boję - Ostry nie pozostawił złudzeń.

Nasz pracoholik, jak to on, uraczył nas również freestyle’m. Niesamowitym freestyle’m, dodajmy. W pewnym momencie nawijał w takim tempie, że aż załapałem się za głowę. Coś niezwykłego!

Wszystko zakończyło się, gdy na zegarze wybiła 23.10. Mega zadowoleni ruszyliśmy w kierunku wyjścia, a następnie szatni. O, kurwa - cóż więcej mogłem rzec. Kolejka przed szatnią była, hm, okazała. Skończyło się na 35 minutach czekania, wyjęciu portfela, kupienia plakatu, a chwilę potem Red Bulla. Tak mi się chciało pić, że wydałem okrągłą dychę na parę łyków. A skrzydeł jak nie było, tak nie ma. To już, skończyło się, czekamy przed wyjściem. Ojciec podjechał swoim BMW i pomknęliśmy do miasta rapu, miasta przestępstw.

Ostry pokazał, że jest najlepszy. Dał czadu, nie ma co. Klasa sama w sobie. Znakomity artysta i człowiek (kilka świetnych historii opowiedział :)). Jak sam powiedział, był to jeden z lepszych koncertów, na jakich dane mu było zagrać. Sofa spisała się równie rewelacyjnie, natomiast Kochan ograniczył się do dublowania niektórych wersów i do budowania atmosfery, co wychodziło mu znakomicie (wszyscy ręce w górę!). I choć Ursynów znam tylko z koszulek, mój Małolat nie dilluje, to miałem zdarte gardło niczym Onar. Poza tym nóżki też odmawiały posłuszeństwa, łapki również bolały, ale warto było. Warto po stokroć. Znakomita impreza bez niemiłych akcentów (nie licząc jebać, jebać PZPN! i zawsze i wszędzie, policja jebana będzie! w wykonaniu paru typa). Więcej takich, więcej!

Kiedy ja mówię hip, wy mówicie hop!!!

P.S. Sorry za słabe zdjęcia, nie wyszły zbytnio :)

Raport na gorąco, namber fajf

2009-03-29T14:24:00.002+02:00

To jest jakaś pieprzona paranoja... Nie chce mi się pisać. Wszystkiemu winna jest pogoda. Definitywnie. Meteoropata – tak sobie w CV wpiszę.

Nowości: Liroy – Alboom oraz Bestseller (to i to słabiutkie), Roszja i Lu Przez Ścianę. Nic więcej, w tym tygodniu ostro katowałem... Ostrego (O.C.B. nie raz, prócz tego Jazz W Wolnych Chwilach oraz 7).

Na półce pojawił się kolejny album. Wczoraj sprawiłem sobie Spalonych Innym Słońcem 2Cztery7. EMPiK, jak to EMPiK, musiał przyszykować jakąś niespodziankę. Otwieram pudełko i nagle... rozpada mi się ono na dwie części. Ładnie dopasowane, nie powiem.

Last.fm atakuje. Mam nowy profil, pisownia artystów – wreszcie poprawna.

Wszedłem sobie ostatnio na Allegro, natrafiłem na licytację W Pogoni Za Lepszej Jakości Życiem Małolata (beznadziejny) i Ajrona (świetny). Wiecie po ile śmiga? 70 zł. Unikat, ha. Coś mi się wydaje, że stanę się posiadaczem dwóch, trzech płyt praktycznie za friko. Gdzieś w połowie kwietnia powiem wam, o co dokładnie mi chodzi.

Trener jest cieciem, to już wiecie. 2-2 ze Startem Otwock, na dzień dobry.

Ogółem biorąc, mijający tydzień był dla mnie serią niefortunnych zdarzeń. Ale nigdy nie jest tak źle, by nie mogło być lepiej, tak więc ostatnie siedem dni było zajebistych, ze względu na...

... koncert O.S.T.R.’a! Zdradzę wam, że miazga była nieprawdopodobna. Więcej się dowiecie z relacji, którą jeszcze dzisiaj wrzucę.

Raport na gorąco, namber for

2009-03-22T17:08:00.001+01:00

Wena odeszła bezpowrotnie, hehehe. Nie wiem, z czego to wynika, może z pogody (ble)? Recenzje zawsze pisałem ot, tak, a teraz nie mogę nic stworzyć. W ogóle to się zastanawiam, jaką formułę ma mieć ten blog. Kurwa, nieogarnięty jestem. Co będzie, to będzie.

Mam, mam, MAM!! Mam bilet na koncert Ostrego! Oj, nie mogę już się doczekać. 27 marca, Stodoła. Yo, man!

Co do Ostrego, to wreszcie w swoje łapska dostałem O.C.B.. Jakie odczucia? Bardzo dobre, ledwie 2-3 kawałki nie przypadły mi do gustu. Najlepsza jest końcówka – cztery ostatnie utwory to przeogromna miazga, jak dla mnie. Asfalt przysłał mi również Nic Dziwnego Łony i Season One The Jonesz. Łonę już znałem, De Dżonesz miałem przyjemność poznać dopiero w piątek. Fajne, nie powiem.

Nowe rzeczy, które gościły w moich słuchawkach: wspomniani O.S.T.R. oraz Patr00 i Jess Maxwell, Dwa Sławy Dla Sławy (ciekawy materiał), Liroy: PM Cool Lee i L’ Nino Vol. 1 (to i to słabe), LaikIke1 Bybzi Bybzi EP (mocne), Solar Kwadrans EP (całkiem, całkiem), Karter Powiedz Za Mnie (sprawdźcie!), Lord Cox & Człowieczek Tango & Cash EP (niezłe).

Zakumałem, na czym polega last.fm. Po 4 miesiącach, ale, co tam. Możecie już sprawdzić, czego słucham. Zaznaczam, że nie jest to pełen wykaz tracków, które sprawdziłem. Gdybym miał komputer w pokoju, to płytki śmigałyby tylko w Ajfla. Jako, że magiczne urządzenie znajduje się gdzie indziej, jestem zmuszony do słuchania muzyki przez Windows Media Player.

Piłeczka – sparing z Ursusem wygrany 3-1. A trener i tak jest frajerem, ha.

Co więcej... Nie wiem, kurde. W mieście rapu, mieście przestępstw jakoś nic ciekawego się nie działo, w każdy razie nic takiego sobie nie przypominam. W ten sposób nie mam się do kogo przypieprzyć. Ehh...

Raport na gorąco, namber trzy po angielsku

2009-03-15T17:19:00.000+01:00

Gotowe do wysyłki, zapłacone – Betony, pospieszcie się, już nie mogę się doczekać tego Ostrego. Chciałbym go usłyszeć wcześniej niż 27 marca, kiedy to wybieram się z jedynym ogarniętym ziomem z miasta rapu, miasta przestępstw na jego koncert w Stodole. Jaram się jak pochodnia. Cieszę się jeszcze z tego powodu, że to ojciec mi zaproponował zobaczenie autora „O.C.B.” na żywo. Nie spodziewałbym się tego, a tu, proszę.

Bisz/Oer/Kay „Ballady, Hymny I Hity”, Elegans „W Dobre Gusta”, BeerBeer „Zajebani Herosi”, Lu „Night Moves”, Red „Glamour Life”, Metro: „Antidotum EP” i „Hands In Motion EP”, Noon: „Bleak Output”, „Gry Studyjne” I „Pewne Sekwencje EP” – troszkę tych nowości się nazbierało.

Picie... Pisałem o tym co nie co, ale nadal mnie to wkurwia. Patrz, mam 14 lat, wypiłem wódę, jestem zajebisty. Czekaj, tylko skoczę po fajkę i telefon, żeby puścić Firmę. Naprawdę, zastanawiam się, ilu z tych ludzi skończy w kryminale. Paru 16-latków z miasta rapu, miasta przestępstw już odsiedziało wyrok paru miesięcy. To, jak ci ludzie mają nasrane w głowie, to się w pale nie mieści. Jeszcze niech na dziwki pójdą. Za jakie grzechy muszę ich, pieprzonych gangsterów i gangsterki, codziennie widywać? Zobaczymy, co osiągnięcie w życiu. Ul. Warszawska (miejsce spotkań żuli w mieście rapu, mieście przestępstw) jeszcze nie jest pełna, znajdzie się miejsce dla was, nie bójcie się.

Żałujcie, że nie byliście przy akcji, jak hardkorowe skurwysyny przekonywali mnie, że ściąganie muzyki czy czegokolwiek innego z Internetu nie jest kradzieżą. Ja wiem, że nie jest, bo w końcu „po co są takie torenty, jakby były nielegalne, to by ich nie było, nie”? Proste jak PROSTO, że nie. Jestem idiotą, tyle hajsu tracę na tych cedekach. Czcigodny mikrofonie, przyrzekam Ci, iż od dzisiejszego dnia nie wydam na nie ani tysiaka.

Znicz Pruszków – seniorzy w I lidze, a juniorzy ’94? Kurde, myślałem, że przechodzę do profesjonalnej drużyny, a tu wcale nie jest lepiej niż w Błoniance Miasto Rapu, Miasto Przestępstw. Nie chodzi o poziom gry, bo jest lepiej, ale o podejście do piłki. Raz przyjdę, raz nie przyjdę, raz przyjdę na sparing, raz nie, bo wolę się najebać.

Tym samym można uznać, że optymizm we mnie nie mieszka. Wręcz przeciwnie. Cieszę się każdą sekundą spędzoną z muzyką, cieszę się, kiedy mam piłkę przy nodze i mogę sobie postrzelać w płot i poodbijać ją o krawężnik. Cieszę się, że jestem złośliwy, uwielbiam to. Ogólnie staram się uśmiechać, być pozytywnie nastawiony. Dla tych kilku rzeczy, jak pewien Łodzianin. Idę wciągnąć Snickersa.

I nigdy, przenigdy nie ufajcie Jacąbkowi. Wena spierdala, co zrobić chłopaku, ajj.! <3

To jest powrót do przeszłości, po raz kolejny

2009-03-13T21:28:00.003+01:00

Niedawno swoją solówkę wypuścił raper o ksywie Zawodnik. „Kto to?” – pomyślałem.

Poszperałem w Sieci i co nie co informacji zdobyłem. Dowiedziałem się np., że wraz ze Skiernym tworzył swego czasu zespół Elegans, który w 2004 r. nagrał płytę pt. „W Dobre Gusta”. A, sprawdzę sobie. W sumie nie spodziewałem się niczego ciekawego, w końcu osoba, która na utwór promujący album wybiera kawałek z PIHem na featuringu, jest zazwyczaj, że tak się kolokwialnie wypowiem, do dupy.

Tymczasem okazało się, że jest to wcale nienajgorszy album (choć kilka tracków spokojnie mogłoby nie być). A przy okazji przypomniałem sobie rok 2004, kiedy to w Radiostacji leciał singiel „Ten rap”, a na Vivie puszczany był klip do tego numeru. Po pięciu latach dowiedziałem się, kto wykonuje ten wałek. Po pięciu latach w ogóle ponownie go usłyszałem. Na początku sądziłem, że wersy „Ten rap, każdy takt i każde słowo / robię dla was, wyjątkowo, zawodowo / i na raz, ręce w górę, na dwa chórem / śpiewajcie ten refren i kiwajcie głową” to jakieś cuty, bo ot tak zacząłem nucić. A tu dupa, to nie cuty. Naprawdę super sprawa, cieszyłem się jak głupi. Taki fajny, pozytywny kawałek, ze świetną gitarką elektryczną. Jarajcie się.

Cztery...

2009-03-12T19:50:00.004+01:00

Wtorek, środa, czwartek miałem wolne. Rekolekcje, a Jaca z nie wierzących, więc fajnie.

Dzisiaj wybrałem się do Warszawy, kupić słuchawki, które za najdalej dwa miesiące przestanę działać, rękawice bramkarskie i piłkę. Po słuchawki pojechałem na Śródmieście, do Arkadii. W tym samym miejscu kupiłem rękawice. Piłka – Factory, Ursus Płn. Między tym jeszcze wysiadka na Zachodniej, do Reduty, żeby sprawdzić, czy Kolporter jakąś płytkę wyczarował. Nie wyczarował, a nawet jakby to zrobił, to by mi hajsu nie starczyło. Jeśli wszystko mógłbym sobie sprawić w jednym miejscu, podróż zajęłaby mi, powiedzmy, ze dwie godziny. A tak wyszło ponad sześć - od wyjścia z domu do powrotu, licząc pysznego kebaba w mieście rapu, mieście przestępstw i krótki postój, aby pogadać chwilę z bandą najebanych 2-klasistów, z którymi mam w-f. Ładnie się na rekolekcjach zabawiają. „Najpierw u mnie w domu piliśmy piwo, a potem w parku żołądkową, czaisz?”. Czaję jak chuj. Jedna to w ogóle idzie po prostej drodze i jeb! – gleba. Bez jaj, 14 lat i chlać? Nigdy tego nie zrozumiem, jestem najprawdopodobniej jedynym nastolatkiem z miasta rapu, miasta przestępstw, który nie pije.

Się rozpisałem. W każdym razie miałem napisać, że spędziłem na tyle czasu w tej pieprzonej, szarej, obsranej stolicy, przy niezbyt pięknej pogodzie, że mogłem sobie spokojnie posłuchać muzyki. I z tym się wiąże taka fajna anegdotka. Na słuchawkach miałem wtedy bodajże Białasa (walnę niedługo reckę jednego z jego krążków). Ni stąd, ni zowąd, przypomniała mi się mistrzowska sytuacja z okresu, kiedy jeszcze mieszkałem w Swarzędzu (pod Poznaniem). Rok 2003, może ’04. Oglądaliśmy wtedy całą rodzinką Milionerów. Pytanie za bodajże 200 czy 500 zł: Kto jest autorem „Czterech Pór Roku”? Nie pojawiły się jeszcze odpowiedzi, a ja, szczęśliwy, żem taki mądry, krzyczę na cały głos: ja wiem! Ja wiem! Trzeci Wymiar! Rodzice w brecht. „Zdziwicie się” - pomyślałem. A, B, C, D. Ej, no, co jest?

- Zaznaczmy ‘C’.
- Antonio Vivaldi?
- Tak.
- Definitywnie?
- Tak.
- W takim razie zaznaczamy... To poprawna odpowiedź!

Co?! Patrzę w ekran... „Cztery Pory... ROKU”?!

„Kiedy patrzę tak na ciebie jesteś fajna, ajj / dla mnie masz stajla!”

Cóż

2009-03-11T13:02:00.005+01:00

Ech, to nie jest takie hop-siup z tymi zagranicznymi featuringami... Wszystkie potrzebne informacje już zebrałem, pisać również zacząłem, ale bardzo opornie to idzie. Trudno, trzeba będzie się skupić tylko i wyłącznie na tym artykule, mam nadzieję, że pod koniec tygodnia będzie gotowe. Do momentu opublikowania materiału nic nowego na blogu pewnie się nie pojawi.

To jest powrót do przeszłości

2009-03-09T16:11:00.002+01:00

Takie rzeczy się robiło. Techniawa jak ta lala.

Artysta: Dj JotACea
Rok: wczesny 2007
Program, w którym utwór został stworzony: E Jay Dance 3

P.S. Ten bit wygrał w konkursie Fokusa na remix 'SMS-ów'.

Raport na gorąco, namber tu

2009-03-08T17:00:00.000+01:00

Nie ma to jak wstawanie przed siódmą w sobotę i niedzielę... Sparing w ’92 z rezerwami Milanu Milanówek przegrany 1-8 (zapisuję się do historii futbolu jako pierwszy 14-letni chujowy bramkarz grający przeciwko seniorom), w ’94 zwycięstwo z Piasecznem 3-0. Kogo to obchodzi?

Kita „Nie Do Opanowania”, Klimat „Rap Wraca Do Parku”, Kosaaa „W Dobrą Stronę EP”, ACME „Blackbook EP” – tyle z nowości, które zdołałem przesłuchać. Babcia cały tydzień okupowała mój pokój, więc nie było zbytnio okazji wrzucić CD do mojej Ajfla.

Wracając do tematu babci – tak się zastanawiałem, po jakiego grzyba się kłócimy. Argumenty? Mama: miały być mielone! Mama mamy: ale zrobiłam placki, bo dzieci chciały! Efekt? Wszyscy obrażeni, a babcia nie przychodzi na podwieczorek. Zresztą, to tam pikuś. Jak chcesz mieć obitą mordę, to wbijaj do mojego gimnazjum, gdzie za byle błahostkę mają ochotę poderżnąć ci gardło. Bycie złym robi się strasznie modne, cytując Dużego Pe.

Zamówienie w Asfalcie wreszcie złożone. W końcu zapoznam się z „OCB” Ostrego i „Season One” The Jonesz. Prócz tego „Nic Dziwnego” Łony. Jest taka jedna rzecz, która mnie wkurza podczas kupowania przez Sieć w jakiejś wytwórni: ani w MaxFlo, ani w Asfalcie nie podali adresu, na który można zrobić przelew. Albo trzeba dodatkowe maile wysyłać, albo Gadu-Gadu włączać... Profesjonalizm.

Cyk and cyk. Nie wiedziałem, że ten sampel pochodzi z piosenki Grechuty. Dzięki ci za to, Ale_Tyrko. W ogóle fajna opcja, że komuś się podoba to, co piszesz, i jeszcze dostajesz takie ciekawostki od czytelników.

Siu - mistrzostwo. Kurwa, artykuł o tym, że koleś sobie słucha płyty i się jara. Co w tym fajnego? Sprawdźcie, mi się banan pojawił na pysiaku.

Artykuł zapowiadany nie raz i nie dwa zostaje przesunięty w czasie o ileś tam. Oby nie zrobiło się z tego „Na nielegalu vol. 2” u Łukasza Halickiego :).

”Kwiaty Zła”, przeczytajcie przedostatnie zdanie opisu. Z grubej rury :)

Co jeszcze... O empetrójkach na hh.pl pisał już Bartkos, to co się mam powtarzać. W sumie to wszystko, nic ciekawego sobie nie przypomnę. W takim razie nie zanudzam.

Praktik - Dobra Częstotliwość

2009-03-07T18:01:00.002+01:00

Ubóstwiam Kolporter. Najgenialniejszy salon w Polsce. Za grosze zdobyłem tam parę ‘unikatowych’ płyt. Za 15 zł nabyłem taką „Dobrą Częstotliwość” Praktika. Tego Praktika, który wypuścił świetne „IQ” z Dizkretem. Tamten krążek oceniłem na 9+, a jak będzie z producenckim materiałem z 2004 r.? 9+ nie, ale wysoka nota zwyczajnie się należy. Ale, po kolei.

Producent, znany z Starego Miasta, pokazał nieco inną twarz niż na ulubionym albumie Dody. Co prawda, warstwa muzyczna jest ponownie spokojna, stonowana, relaksująca, acz można znaleźć parę różnic. Przede wszystkim Praktik ograniczył do minimum stosowanie sampli, coś a’la Noon na „Muzyce Poważnej”. Jest za to sporo klawiszy i tłuste basy, czego poprzednio nie mogliśmy uraczyć.

Króluje tutaj jazz, czego najlepszym przykładem jest utwór „Freddie... Tribute to Freddie Hubard”, dedykowany, o dziwo, Freedi’emu Hubardowi, zmarłemu niedawno słynnemu jazzmanowi. Nasz bitmejker zaserwował nam również sporą dawkę funku i odrobinkę soulu.

Warto zaznaczyć, że w trzech numerach Praktika wspierał Korzeń (ten pan dodatkowo szalał na melodice w „Daleko dub”), w jednym natomiast Majki (odpowiada za świetny mastering). W nagraniu wzięli udział także Przemysław Raminiak, który zagrał nam na pianinie w „Jestem tu”, oraz, uwaga, Michał Urbaniak – świetny polski muzyk pobrzękiwał na wiolonczeli w kawałku „Dobra częstotliwość” i, co nie powinno dziwić, zrobił na mnie duże wrażenie. Dodajmy jeszcze, że w dwóch trackach swoimi umiejętnościami popisał się Dj Romek, który wyczarował moc cutów i skreczy.

Jedyne, co mnie nieco denerwuje w podkładach, to nazbyt częste używanie hand-clapów, do których jestem uprzedzony, i które trawię chyba tylko od Metro. Poza tym perkusja – miodzio.

Praktik zaprosił do nawinięcia swoich zwrotek zaledwie parę osób: Pezeta, Mesa, wspominanego Dizkreta, Fostera i Ero z JWP oraz pierwszą damę rodzimego rapu, Lilu. Najlepiej wypadła pierwsza trójka: członek Płomienia 81 konkretnie pozamiatał w „Biznesie”, który traktuje o rapie, o (nie)zarabianiu na nim. Podobny temat poruszył wraz z Tym Typem w „Kilka lat później”, z tą różnicą, że solo Pezeta jest o swoich pieniądzach z muzyki, natomiast kawałek z współautorem „Spalonych Innym Słońcem” mówi o pseudo-raperach, którzy robią „gówno, nie szmal”. Mes udzielił się też indywidualnie, w utworze „’A’ portret”. Warszawski MC przedstawia siebie jako „alcoholic king” (Bartkos, oświeć mnie: skąd pochodzi ten cut?).

Dizky, z Piotrem Pacakiem w refrenie, fajnie wypadł w „Jestem tu”. Zresztą, on nigdy nie zawodzi, czego nie mogę powiedzieć o Fosterze i Ero oraz Lilu. Nie jest bynajmniej tak, iż zepsuli oni pracę i wysiłek producenta i reszty gości, ale fakt jest faktem, że nie spisali się najlepiej. Panowie F. i E. to przeciętni mikrofonowi wyjadacze i prochu już raczej nie wymyślą, a łodzianka – no cóż, w ’04 nie miała jeszcze takiej techniki jak obecnie.

Bity – bardzo dobrze, rap – dobrze. Tak w skrócie można określić „Dobrą Częstotliwość”. Kawał dobrej muzyki. Każdy szanujący się słuchacz rapu powinien ów materiał znać. Jeśli jeszcze tego krążka nie znasz, szybko nadrabiaj zaległości. Albo idź do najbliższego Kolportera. Jedna z lepszych polskich płyt producenckich. Polecam z całego serca.

Ocena: 7+/10

Kosaaa - W Dobrą Stronę EP

2009-03-06T16:32:00.002+01:00

Aaa! Aaa! Kurwaaa!

Nie wiedziałem, jak zacząć tą recenzję. Jest to w końcu płyta, o której słyszała garstka osób, o jego autorze słyszała garstka osób, a o moim blogu słyszała rzesza osób. W każdym razie dzisiaj zajmę się wydaną w zeszłym roku EP-ką Kosyyy „W Dobrą Stronę”. Zapoznałem się z nią dzięki rekomendacji eNoiDe. W sumie nie mogę powiedzieć, że zmarnowałem czas, mając ten krążek na słuchawkach.

Jako, że jest to materiał producencki, największą uwagę zwróciłem na bity. Jak NoiD już swego czasu pisał, Kosaaa to sampel-mistrz. Jego produkcje to jeden, wielki sampel. Nasz bitmejker pociął przede wszystkim mnóstwo soulowych wokali (denerwuje tylko ten z „I have my time”), wstawiając je do niemal każdego kawałka. Często możemy również posłuchać pianinka - remix „Półcienia” Gresa/Snatcha wyszedł naprawdę przednio. W intrze (rewelka!) słyszymy także smaczek ze skrzypiec, natomiast w numerze „Dziewczyny lubią bronx” uraczymy się dawką jazzu. Warto zaznaczyć, że ziomek z Wołomina praktycznie nie używa basów, co dodatkowo podkreśla znaczenie sampli. Klasyczne, mocne bębny to kolejny plus opisywanej płyty. Grzechem byłoby pominąć zasługi trójki Dj’ów: Słowa, Pstyka i Ufo. Porządna garść skreczy i cutów idealnie komponuje się z całą resztą.

Nie podejmę się zadania, żeby napisać, jakimi postaciami zza Oceanu inspirował się ów producent, ale kilka produkcji mocno przypomina mi dokonania Polaków: Ostrego czy Kixnare’a.

Czas na rapy. Przed sprawdzeniem cedeka kojarzyłem wyłącznie Revo, Bek-Ona & Dekima, Dapita oraz Gresa (remix „Półcienia”). Z tego grona zawiódł mnie pierwszy z wymienionych, czyli ten, którego najbardziej cenię - Revo pojechał tutaj anemicznie, zupełnie bez wyrazu. Ziomkami/wami/przyjaciółkami/tajemnicami – tak, to się rymowało dawno, dawno temu.

Z ‘nieznanych’ najbardziej do gustu przypadli mi wyluzowany Sosna oraz Bejs („dziewczyny lubią brąz, tego stwierdzenia już nie ma / Było jeszcze, jak Rynkowski nie wiedział, co to Woseba”). Reszta przeciętnie, choć jeden z tych nijakich, Rete, jedną linijką mnie zniszczył: „pluj na twórców przez duże TFU”.

Ogólnie rzecz biorąc, mamy do czynienia z całkiem niezłym materiałem. Trzeba wziąć pod uwagę, że Kosaaa jest jeszcze bardzo młody, co sprawia, że w przyszłości możemy spodziewać się jeszcze lepszych rzeczy. Gorąco polecam, o tym panu będzie głośno!

Ocena: 6/10

Jak się nie ma weny...

2009-03-05T18:10:00.007+01:00

...to się daje byle gówno z YouTube'a.

Sprawdźcie to szalone gówno made by Jaca, czyli made by me. "Sample, czy jakość dam im bez samplera?" - jeśli jesteś mną, to dasz. Parę wokalnych urywków połączonych w genialną całość. Korzystałem z twórczości Łony, Pezeta, Sokoła, Peji, AbradAba i Nullo (wpisałem w nartach hasło: "dobra rap tekst"), skrecze wyciąłem z Projektantów, roboty bodajże Dj'a Twistera.

Gdy brak weny złapie mnie ponownie, wstawię kolejne moje dzieło. Bójcie się!

Człowiek, który znalazł identyczny sampel w nieidentycznych kawałkach

2009-03-04T19:01:00.006+01:00

Webber to wredna świnia. Wszyscy się jarają tymi Returnersami.

i

Follow-up jeszcze jeden

2009-03-04T18:38:00.003+01:00

Zapomniałem o tym. Pih z Pyskatym w kawałku „Hawajskie koszule II” nawiązują do nieśmiertelnego numeru Jeden Osiem L „Jak zapomnieć”. Słabe kontra beznadziejne, ale follow-up jest follow-up’em.

vs.

Wywiad z Fu

2009-03-03T15:23:00.005+01:00

Wyczekiwany przez wszystkich wywiad z Fusznikiem – pionierem polskiej sceny rap, członkiem ZIP Składu i Zipery. Fu, jakiego jeszcze nie znaliście!

- Witam!
- Ja pierdolę...
- Jak wiadomo, pracujesz nad nową płytą. Jaki jest stan prac na dzień dzisiejszy?
- Kurwa, nie rozumiem.
- Podobno wypierdalasz w miasto nowy krążek?
- Kurwa dasklqw asdklqwep chuj kkwlkweqlkeqwek casdqwlkqw aszpdsa.
- O.S.T.R.?! Rewelacja, czekamy zatem.
- Chuj.
- A czy prócz nagrywania solówki robisz coś, udzielasz się gościnnie na jakichś projektach?
- Adasklqweopkz qweqklawqeql asdamkzndqok kurwa adsdaskl jebany.
- Kto by się spodziewał... Czy prócz wspólnych numerów z Notorious’em B.I.G. usłyszymy cię gdzieś jeszcze?
- Wypierdalaj dasklqwpeoqw klaspqwp chuju adasklqp ja pierdolę kurwa dkaldkqwopkeqw.
- No co ty?! Stary, mistrzostwo. Może teraz inne pytanie: jakbyś podsumował rok 2008 w black muzyce?
- Kurwa, chuju, black?
- Czarny. Rok 2008 w czarnej muzyce. W rapie. W darciu mordy.
- Aaa... Dasdklqwpeq saqdlame qqweklzfmczxx daklwepk kurwa mać daskleqwpo 37 daeoppoewjks.
- Mamy podobne gusta, Dixony to rzeczywiście miazga. A co z podziemiem, czy był jakiś undergroundowy album, który cię powalił na łopatki?
- Wiaderka, kurwa.
- Powróćmy więc do twojej osoby. Kiedy możemy się spodziewać nowego materiału ZIP Składu?
- Kurwa Sokół techno kdlawqeq dasklqweporptr trtrpodxxmz dasklqwepcccz jebany skurwiel elo ZIIIP.
- Kto by się spodziewał! Czekamy zatem z niecierpliwością. To wszystko z mojej strony, dzięki wielkie za poświęcony czas i powodzenia w dalszej muzycznej przygodzie.
- A mogę jeszcze słówko na koniec?
- Bardzo proszę.
- Dzięki bardzo. Chciałbym zaprzeczyć bzdurnym opiniom, jakobym mówił/rapował niewyraźnie. Z tego miejsca chciałbym również bardzo podziękować mojemu logopedzie, Kosiemu z JWP. Piona, stary!

Niniejszy wpis ma charakter humorystyczny, nie ma na celu obrażania kogokolwiek.

www.dobryrap.pl

2009-03-02T21:01:00.001+01:00

A tak, jakbyś chciał coś nagrać. Wielu z porad Łony skorzystało, skorzystaj, drogi raperze, i ty. Mistrzostwo.

Cziki bą, bą, czyli raport na gorąco - odc. 1

2009-03-01T21:10:00.009+01:00

Pobawimy się w pewnego ziomka imieniem Bartkos87, który słucha pseudo-intelignetnego Łony. Mówiąc krótko – w każdą niedzielę słów kilka ode mnie. Jadziem, panowie.

Jak niejeden pewnie zauważył, wróciłem. Za dużą frajdę sprawia mi pisanie, żebym tego nie robił. Kto się cieszy z mojej rekatywacji, niech napisze w komentarzu: „Jaca jest lamusem”.

Nawiązałem współpracę z portalem rapscena.pl. Jej właściciel, RymaS, przedstawił mi propozycję publikowaniu na ów stronie moich recenzji czy artykułów. Bardzo mi miło, że ktoś mnie zauważył, dzięki. Tutaj pierwsza recka.

Jeśli jesteśmy już przy temacie współpracy, nieco wcześniej dostałem ofertę od agencji Joytown – dotyczyła ona promowania koncertów HipHop Kemp oraz Wrocław 2012 Festwial, w zamian za możliwość np. wejścia do siatki patronatów medialnych. Tak się podjarałem, że to historia. Ochłonąłem jednak i spytałem się, ilu osobom przedstawili taką opcję, czy rzeczywiście podoba im się to, co robię, bla, bla, bla. Do dziś nie dostałem odpowiedzi. Szkoda.

Niedawno napisał do mnie również początkujący raper o ksywce Wizu. W swoim mailu zaznaczył, że jestem mega zajebisty, najlepszy, że niszczę itd. Chyba, że źle zinterpretowałem jego wypowiedź. Mniejsza z tym, przejdźmy do rzeczy: jeżeli macie na zbyciu 15 zł, to wspomóżcie go, kupując jego świeżutki, debiutancki cedek. Nie ma może jeszcze pierwszoligowych umiejętności, ale zajawkę i radość z rapu wyraźnie widać (słychać). Za kilka lat będzie podporą naszej rap-sceny ;)

Zauważyliście, że najwięcej komci jest pod wpisami o leszczach? U Bartkosa tak było, u mnie jednorazowo też. Na Allegro wyczaiłem aukcję, na której ludzie bili się o pierwszy krążek Firmy. Dałem linka na bloga. Michał i Majka, autorzy Nagłego Wypadku bronili chłopaków z Krakowa mówiąc, że istnieją gusta i guściki. Jasne, spoko. Tylko wytłumaczcie mi, co wam się podoba w tej muzyce?

Jeśli chodzi o muzyczne dokonania: w ostatnim czasie przesłuchałem po raz pierwszy m.in. materiały Kady i Lilu, Kaff-L’a czy Kubsona.

Na mej półce pojawiły się nowe krążki: Returners „Different Places One Hip Hop” oraz „Do You” i Masala „Obywatele IV Świata” – wszystkie te płyty zamówiłem na empik.com. Mimo niemałych zawirowań, polecam ten sklep – traktują klienta profesjonalnie, czego – szczerze mówiąc – się nie spodziewałem. Dziś w Poznaniu miałem zamiar kupić nowego Ostrego, ale, niestety, „OCB” nie widniało jeszcze na sklepowych półkach. Nie zgadniecie jednak, co znalazłem w pewnym EMPiKu w Pyrlandii... Pierwsze wydanie „Świntucha” Tymona za dwie dychy! Z ojcem wolałem jednak nie ryzykować ;)

Artykułu o polsko-zagranicznych kolaboracjach możecie spodziewać się kilka dni po zakończeniu ankiety.

Tyle. Do usłyszenia, elo, powodzenia.

Follow-up'ów garść

2009-02-28T20:00:00.009+01:00

Parę polsko-polskich rapowych follow-up'ów. Nie chodzi mi o linijki typu "jak Eldo jestem zajebisty", tylko o jakieś schematy, patenty, które jeden ziomek drugiemu 'podpieprzył'.

Na początek Kaff-L ft. The Scream "Dawaj beat!!! cz. 2" - kawałek z umieszczonych tu najnowszy. Łodzianin, tworząc refren, inspirował się numerem Warszafskiego Deszczu "Gram w zielone (jaram!)" z '99.

vs.

Teraz kolej na 2Cztery7 "To już czas". Pjus pod koniec nawiązuje do refrenu Włodiego ze "Spalam to".

vs.

Smarki Smark "Kawałek o pieniądzach" - pomysł na refren zapożyczony od zespołu Trzyha i jego kawaliny "833.333".

vs.

Gluti Glut (na ficie Smagalaz) po raz drugi. "Kawałek o niczym konkretnym" to niemalże cover "Dźwięków stereo" Stereofonii.

vs.

Na koniec Afro Kolektyw i "Mozart pisał bez skreśleń" - w utworze tym pojawiają się luźne nawiązania do kawałków: Wzgórze Ya-Pa 3 ft. Kaliber 44 "Język polski" oraz Hemp Gru ft. Elo Ziomki THS "Życie Warszawy".

vs. ,

Jak macie coś 'swojego', to piszcie w komciach-sromciach.

Mega unikat!

2009-02-27T19:26:00.001+01:00

KLIK - fiu, fiu :). Kupując wiesz, że za kilka lat możesz sprzedać z kilkukrotnym zyskiem.

Joteste - Życie, Które Mnie Wybrało

2009-02-27T15:43:00.004+01:00

Gdyby nie pewna osoba ksywką Miszczyk, tego albumu nawet bym nie sprawdził. Owszem, wiedziałem, że autor krążka jest ziomkiem Zeusa, że tworzy z nim zespół Pierwszy Milion, ale każda z opinii, przeze mnie przeczytanych, była skrajnie negatywna. Miszczyk jednak w swoim TOP10 2008 w polskim rapie na 6. miejscu umieścił Joteste i jego „Życie, Które Mnie Wybrało”. A, co mi szkodzi, sprawdzę.

Warstwa muzyczna to robota Zeusa – fakt ten dodatkowo mnie zachęcił. Niestety, ojciec Herkulesa nieco zawiódł. Bity na materiale Joteste to nie to samo, co mogliśmy usłyszeć na legalnym debiucie Zeusa, „Co Nie Ma Sobie Równych”. Przede wszystkim za dużo tu elektroniki – elektroniki sztucznej, nijakiej. Prócz tego mamy kilka produkcji z typowymi, ‘zeusowymi’ samplami, które wypadają całkiem dobrze - „Od najmniejszych...” to tego najlepszy przykład. Ciekawy bit mamy również w przypadku numeru „Brudny funk”.

O ile music można wytrzymać, w kilku przypadkach wytrzymać z przyjemnością, o tyle z rapem jest już sporo gorzej. JST to, najzwyczajniej w świecie, kiepski MC. Posiada proste, nudne flow, a w refrenach często krzyczy do mikrofonu, co strasznie irytuje. Podobna sytuacja miała miejsce na „CNMSR” – krzyk Zeusa jednak nie przeszkadza tak, jak w przypadku Joteste. ½ Pierwszego Miliona nie jest też wybitnym tekściarzem – mamy więc kawałek w stylu „siema, jestem Onar” („Dla mojego osiedla”) albo kawałek bragga bez ani jednego punche’a („Prawda i punchline” z niezłą zwrotą naszego bitmejkera). Standard. Najlepiej, w kwestii wersów, wypada track „Pomódl się za mnie” – bez rewelacji, ale solidnie. Mimo wszystko, nie zamierzam składać rąk do modlitwy za tego rapera.

Podsumowując – tego 6. miejsca nie potrafię zrozumieć. Mamy do czynienia z dość słabym albumem. Parę niezłych bitów i tyle. Z ciekawości polecam jednak sprawdzić.

Ocena: 4/10

Afront - Coraz Gorzej

2009-02-26T17:06:00.003+01:00

Swego czasu trójka młodych ludzi postanowiło wydać cedeka „pomimo, że pewnie doceni to nieliczne grono”. Bardzo nieliczne. Nieco ponad 300 osób doceniło genialny album, kwintesencję polskiego rapu. Panie i panowie, przed państwem Afront i „Coraz Gorzej”! Bardzo proszę o gorące oklaski!

Afront to łódzki skład, który tworzą Jaś i Kasina. Możesz ich nie znać, bo wbijają w promocję, ale czy to jest usprawiedliwienie dla ledwie kilkuset sprzedanych egzemplarzy? Wrr... O.K., koniec narzekania, przejdźmy do rzeczy.

Jak nie wspominałem, ów materiał, pod względem muzycznym, jest dziełem młodego producenta z Brzegu, Metro. O jego kunszcie może świadczyć chociażby fakt, że Afronci stworzyli oddzielny kawałek, wychwalający pod niebiosa jego umiejętności. Nasz beatmaker rzeczywiście odwalił rewelacyjną robotę – stworzył tłuste, mocno funkujące podkłady. Jest to zasługa przede wszystkim świetnie dobranych sampli, czerpanych głównie z funku oraz, w minimalnych ilościach, jazzu. Druga sprawa to bębny – niezbyt mocne, nieraz z miłym dla ucha handclapem zamiast werbla, wprost idealne dla stylu prezentowanego przez Jaśka i Kasinę. Te dwie rzeczy naprawdę mnie urzekły, a gdyby tak jeszcze dodać do tego mistrzowski bas w „Połówce alternatywnie”, mamy cudowny obraz. Nie należy jednak zapominać o Dj’ach: Haem’ie i Gustaffsonie, którzy solidnie oskratchowali opisywany album.

Warstwę muzyczną już dostatecznie zachwaliłem. Czy tak samo będzie z samym rapem?

Jak najbardziej. Obaj łódzcy MC posiadają naprawdę fajne, przyjemne flow oraz, co sobie bardzo cenię, świetnie operuję głosem i modulują go (zwłaszcza Jasiek). Posiadają także bardzo specyficzne, bliskie mi poczucie humoru. W tym świetle praktycznie nie przeszkadza mała wada wymowy obu panów – w sumie to mogę się z nimi utożsamić, też seplenię jak skulwysyn.

Afronci to również świetni tekściarze, „uzbrojeni w metafory niczym gangsterzy w klamki”. Ten materiał nie powiela tematów wałkowanych setki razy. Przykładowo mamy kawałki o czterech żywiołach (coś a’la „Naturalnie” TeTrisa) czy o muzyce przedstawionej jako podróż, która „prowadzi w ciekawsze miejsca niż Europa”. Może do Łony troszkę brauje, ale oryginalność to i tak mocna strona tych raperów. Bardzo ciekawy zabiej został zastosowany w „Pół” – ów słowo, w genialny sposób, jest powtarzane częściej niż wyraz ‘miłość’ w exposé Donalda Tuska.
Jeśli zahaczyliśmy już o politykę, to wypada powiedzieć, że – mimo, iż Jaś jest przecież członkiem rapcore’owego zespołu Baklfip, który często porusza te kwestie – pojawia się ona na recenzowanej płycie rzadko, a nawet jeśli, to z typowym dla Łodzian humorem.

O tym albumie mógłbym pisać tak naprawdę bez końca, bo to sama przyjemność. Łódzka-brzeska kolaboracja wypadła olśniewająco i, jak na moje nieobiektywne ucho, zasługuje na dychę. Jedyne, co mnie smucie, to – rzecz jasna – żenująca ilość sprzedanych krążków. Aż chce się krzyczeć i to tak głośno, że „wkurwienia enzym rozpierdala chłonne węzły”.

Ocena: 10/10

MC's srają jak w pampersy, gdy rzucam wersy

2009-02-25T17:12:00.004+01:00

Dawno nie było moich rymów... Czas to zmienić! Dwa mistrzowskie, znajdujące się w mojej ścisłej czołówce, dwuwersy. Pierwszy z nich został wymyślony w drodze do pokoju, drugi powstał podczas pisania tekstu na konkurs Racy - co prawda nie miałem najmniejszego zamiaru brać w nim udziału, ale napisać - napisałem.

To jest rap, yo, i ty znasz to
Ja przekraczam z nim granice, to mój paszport

To jest mistrzostwo, i to dobrze wiesz już
A czy wiesz, że Raca, Stona i Dj Ike to trójpodział, niczym Monteskiusz?

I co, rozkurw? 4 linijki, 6x 'to'. Nie mam nic do dodania.

Takich genialnych mini-textów mam w zanadrzu całkiem sporo, lecz żeby nie ośmieszać się do końca, na razie ich nie opublikuję.

If you wanna fight on mic

2009-02-25T17:00:00.004+01:00

Fu - Fuzja

vs.

Kaliber 44 - Plus i minus (backmasing)

Znajdź więcej sensownych/zrozumiałych zdań. Dla trzech pierwszych, którzy odpowiedzą poprawnie, czeka nagroda w postaci 5 komci na ich blogu.

Lilu "Za najlepsze brzmienie"

2009-02-24T14:20:00.004+01:00

Sprawdźcie ten świetny track ze składanki "Minimax.pl vol. 3" Polskiego Radia z 2005 roku. Mój ojciec posiada ów krążek, więc z ciekawości przesłuchałem sobie. Słucham, słucham, a tu nagle Lilu... Naprawdę, bardzo dobry kawałek. Dla zawiedzionych "LA" (czyli dla mnie również). Smacznego.

Powrót

2009-02-24T09:00:00.005+01:00

Jak zapowiedziałem wczoraj (dowcip-mistrz), wracam. Miałem czekać do tych wakacji, no ale cóż, nie wytrzymałem. Nie wiem, czemu zmieniam zdanie ot, tak, co chwila. Nie wiem. Może po prostu jestem za dobry, żeby mnie tu nie było? Pewnie dlatego. Nie no, kurde, za dużą frajdę sprawia mi pisanie.

Ankieta cieszy się umiarkowanym powodzeniem. Dlaczego ją w ogóle wstawiałem? Otóż artykuł, który jest już w fazie produkcji, będzie właśnie o polsko-zagranicznych kolaboracjach, także wasze opinie będą dla mnie naprawdę cenne.

Będzie zajebiście!
Plemnik

P.S. A, i nie ufajcie Jarząbkowi, za miesiąc pewnie znowu dam sobie spokój. Sz, kurwa.

Nie ufajcie Jarząbkowi... cz. 2

2009-02-23T15:43:00.004+01:00

Pieprzony rap, nie znam go w ogóle. I chuj.

Lenistwo czy nieświeży oddech można jeszcze przeboleć. Spóźnialstwa i nieumiejętności tkwienia w jakimś postanowieniu więcej niż miesiąc z hakiem już nie. Kurwa.

Ankieta

2009-02-19T21:00:00.001+01:00

Głosujcie, jestem ciekawy waszej opinii.

Cziki bą bą, czyli raport na gorąco

2009-02-16T17:48:00.004+01:00

Cieszy mnie dość ciepłe przyjęcie ostatniego artykułu. Pewno nie jest to jeszcze jakieś mistrzostwo eśwuiatea, ale naprawdę starałem się jak mogłem.

Jak już wspominałem, mam w głowie pomysły na trzy następne zbiory wypocin. Jeden jest już nawet w drodze – myślę, że premiera nastąpi gdzieś na początku marca. Czyli miesiąc przed kwietniem.

Poza tym, jak pewnie zauważyliście, po raz kolejny, piąty chyba, zmieniłem logo i kolorystykę bloga. Tym razem nie prosiłem Wodza o pomoc, bo przyszedł z nią cudowny program Paint. Mi tam się podoba. Czerwony pasek boczny zaczął mnie nieco drażnić, więc zmieniłem go na łagodniejszy zielony. W ów pasku pojawiła się również nowa sekcja zatytułowana reszta jest mało warta. Top5 moich wpisów, mówiąc krótko.

Co nowego zdążyłem przesłuchać? Flexxip, Flint, Frodo, Gres, Hi-Fi Banda, HST, Hukos, Jamal, Jeż (rewelka), Jimson, Jot...

Do płytoteki dołączył Emil Blef z bardzo, bardzo, bardzo udanym albumem „Billing”. W piątek w EMPiKu odbieram obydwa single Returnersów i Masalę „Obywatele IV Świata”. Mam również zgodę tatula na małe zakupy w Asfalt Records. Wolałem The Jonesz, Ostrego i Łonę zamiast spodni, które proponowała mama. Co tam, jak Popek raczej nie skończę i nie ojebią mnie z ciuchów. No i nie pomażą mnie, kurwy, niezmywalnym mazakiem.

W sumie to tyle nowości z mojej strony. Chyba, że kogoś interesuje fakt, iż przez to zasrane kolano miałem kolejną, ponadtygodniową przerwę. Wrr.

Trzymajcie się ciepło ;),
Jaca zlinczowany przez ulicznika numero uno