Make a noise

No dobra, pierwszy dzień Warsaw Challenge za nami, wypada podzielić się wrażeniami.

Przed wyjazdem z Miasta Rapu Miasta Przestępstw, musiałem wykonać telefon do mamy, mama, ja już dorosły jestem prawie, w czerwcu kończę gimnazjum, wrócę późno, no daj spokój. Rower, piechta, pociąg, tramwaj dwudziestka szóstka i jesteśmy na miejscu.

Przed wejściem do parku im. Sowińskiego stały psy. Hip-hopowo, pokazałem im faka, przy okazji trzęsąc się ze strachu, kiedy mnie przeszukiwano, gdzie te szlugi schować, a jak się mama dowie, to koniec. Na szczęście, nic nie znaleźli. Trzy zdrowaśki i pod scenę.

Eeeej, coś nie pasuje, czemu jeszcze HiFi Banda? No ładnie, jakieś opóźnienie. Cóź, cóź, cóź, będą się w domu niepokoić, tymczasem Diox i Hades powoli kończyli, rzucili w publikę wlepki, ja cię, będę miał wlepy od PROSTO, ko-ko-kozak! Ubiegłem eMATei’a (skukinkot, jaki łapczywy był na te naklejki) i Trzy Sześcia, co oni stali obok mnie oni właśnie.

Potem wszedł Rufin, prowadzący tą całą imprezę, chwilę pogadał i zaprosił East West Rockers. Ich też nie miałem ochoty oglądać, ale cierpliwie stałem i słuchałem, jak moje rówieśniczki śpiewały pieśni przeciw okrutnemu Babilonowi. Słabi ci Ras Luta, Cheeba i Grizlee, że dziękuję. A ta ich zabawa pod koniec, że nie wstydźcie się, uklęknijcie – wszyscy cupnęli – i potem jebut, KTO NIE SKACZE, TEN Z POLICJI! Chłopacy, bądźmy poważni, takie akcje to gimnazjum. Ale w sumie innych słuchaczy to nie macie, sami zbuntowani rastafarianie. Dla publiki [*]. Jedyny plus tego koncertu to DJ, który na początku zapuścił z iPoda ‘Full Clip’ Gangstarra, ku pamięci Guru.




Później znowu Rufin, że freestyle jest bardzo ważny, że to taka walka na słowa, że hiphopowy to wiedzą, ale jest tu wielu nie w temacie, więc trzeba im to przybliżyć. Wkroczyli Flint i Czeski, ja się przebiłem do drugiego rzędu i załamka, bo tam najgorsze lamusy stały. W tym gronie byłem chyba najstarszy, bo tak to reszta bez pierwszego zarostu. Podzielili się na trzy grupy, oto one:

1. Grzeczni chłopcy w New Erze za dwie stówy, kręcone, półdługie włosy, wystające spod czapki, koszulka do kolan od Tedego, spodnie – albo rurki, albo takie baggy, że cztery osoby tam wejdą – i Air Maxy Classic Limited 7.02.
2. Najwięksi kretyni w czapkach Stoprocent, koszulkach do łydek PIERDOL SIĘ, kurwa, kurwa, kurwa, ty, gdzie jest Ktoś Tam, bo dziwka ma moje szlugi, ciota.
3. Śliskie dresy, zimne łokcie.

Tak że jakby ktoś miał jeszcze wątpliwości, że słuchacze rapu są największymi idiotami na świecie, to właśnie je wam rozwiałem. Że są Proksy, Calaki i Northimy, to mało zmienia. No ale co zrobić. Gdybym miał słuchać tylko tego, co słuchają nie-debile, to bym musiał iść do liceum i Maria Peszek, Lao Che i Gaba Kulka. Chociaż nie, bo to są też debile, tylko innej maści. Ci, co mają profil na Facebooku, śmieszny awatar, śmieją się z komixxów, tagi na last.fm to kflaskfl;ask;falsk;dakf, bo tak jest śmiesznie. Oczywiście, uogólniam teraz, ale trudno, żebym nie uogólniał. W ogóle ludzie to idioci i kij im w oko, koniec żartów, Łonsonie.

Ale, ale, odeszliśmy od głównego wątku, Jacuś musiał się wyżalić, biedny chłopczyk, nie potrafiący egzystować w cywilizowanym świecie i nie szukający w rapie autorytetów. W każdym razie, z tego freestyle’u nic nie zrozumiałem, poza trzema ‘napierdalam’. Flint niby spoko, ale taki cwaniaczek-kozaczek, a idźcie z tym, z kolei Czeski to rapował chyba po, no zgadnijcie, po jakiemu, ksywa powinna wam dać do myślenia. Nie jaram się tym obecnym polskim wolnym stylem, kiła.



Następnie breakdance’y, czyli przyszły dziewczynki, a tu zonk, to nie You Can Dance. Mali chłopcy też: ci sędziowie to jacyś śmieszni, nie, takie stary dziady, haha. Poszedłem na trybuny, bo już nie miałem siły stać, nogi odmawiały posłuszeństwa. Niech se tańczą beze mnie. W każdym razie, fajnie, bo b-boye wyglądają na strasznie fajnych ludzi, pozytywnych, miłych, uprzejmych i serdecznych. Piąteczka, panowie.



Pod sceną robi się gęsto… Stoję od niej daleko… Czyżby… Czyżby… Tak! To Eldo, bluzy DILL stanowią obecnie 45% wierzchniego okrycia naszej wspaniałej widowni! I gówno mnie to obchodzi, przyjdzie Slaff i powie, że jak w tym samym dniu umrą, to pójdę na pogrzeb Masta Ace’a, a nie na pogrzeb matki, ale nie jaram się takimi ludźmi, chociaż dla nich bagnet na broń, najważniejsza jest poezja, nie, Eldo? Przybijam piąteczkę Małpie za wywiad na CGM.pl. Uszaty nie ma może jakiejś potężnej dawki koncertowych kawałków, jedyne, czym zachęci ludzie, to dzięki, Warszawo, jednak pomachałem sobie łapką, bo Leszka lubię, no. Nic za friko, nie ma dróg na skróty! Aha, Eldoka, lub też warszawski raper czy 31-letni emce z Targówka, jakby napisał Lite, zagrał trzy utwory z nowej płyty, która ujrzy światło dzienne 28 maja, i powiem, że jest na co czekać. Pozdro, Lechu, pozdro, Daniel Drumz, który, swoją drogą, musiał się głupio czuć, bo taki facecik nie hip-hopowy, nie ogolony na łyso, słuchający fajnej muzyki. Hihi.




Beatboxer FaithSFX, bo on miał półgodzinne show przed gwiazdą wieczoru, zrobił ładną rozpierduchę. Skurczybyk, jak te swoje trąbki odwalił, albo potężnym basem zatrząsł, to mój Boże, szacuneczek, przybyszu zza Morza Północnego. Przy okazji, warto dodać, że stężenie idiotów zmalało, po występie Eldo - 2/3 osób wyszło, więc mogłem podejść bliżej. Nogi odmawiały posłuszeństwa, ale, do kurczę nędzy, zaraz przyjdzie…



…Talib Kweli! Pow, pow, pow, make a noise, Warsaw! Bo wiecie, teraz jestem mega świadomym słuchaczem, co olewa polską scenę i kiwa głową do klasycznego murzyńskiego rapu jak Bartkos. Pierwsze Reflection Eternal dotrze do mnie dopiero w poniedziałek, tak więc była to pierwsza okazja do zetknięcia się z muzyką zioma, co stoi za zamachami na WTC. No i co tu dużo mówić, ogień, moc, zajebistość w każdym calu. Kweli przez te półtorej godziny zrobił wszystko, abyśmy mogli wracać do domu zadowoleni. Ręka chodziła bez przerwy, ale ledwo ustałem, bo te giry to jakaś porażka, nie mogłem z bólu. Jeszcze jak te stopy i basior drgały podłogą, to brzuch również się zdenerwował, w końcu od 10 godzin pusty żołądek. Publiczność była już całkiem niezła, chociaż stałem obok chichrającej się nażelowanej trójki. To jest jednak urok darmowych imprez, co zrobisz. Ja na tym tylko skorzystałem, bo rzadko nadarza się okazja, żebym, jako szczyl, miał wstęp na takie imprezy.




21:27, rozchodzimy się. Rozmowy opuszczających park były fascynujące. Fisz ‘Bla Bla Bla’, z dedykacją dla was. W tramwaju też, grupka gnojków z liceum – kto nie skacze, ten z policji. Ja stałem, starsza kobieta również siedziała na miejscu. Ale potem żalimy się, że hiphop jest tak strasznie postrzegany, przecież młodzi ludzie są kulturalni i umieją się zachować. 22:39, wracamy do Błonia (MRMP). 23:40, witaj, domeczku, joł, mama, witaj, ojcze. 00:10, lulu, lulu, śpij, Jaculu.

Podsmowując, fajno było, fajno się bawiłem. Publiki nie zmienisz (co nie oznacza, że wtapiać się w nią masz), ale dostrzec przecież można było takich 35-latków, którzy, uśmiechnięci, patrzyli na tancerzy. O to chodzi na takich eventach. Wielkie pozdro dla sztywnego karku w polówce na EWR, one love dla starszego faceta, robiącego zdjęcia Talibowi. I szkoda tylko, że na drugim dniu nie zaszczycę Warszawy swoją obecnością. Szkoda Mardi Gras, szkoda Rahzela, szkoda głównego turnieju breakdance’u. Ale i tak jaranko jest uskuteczniane, zajawka kipi gęsta. 5